Του Γιώργου Καλογεράκη *

Μέρος 3ο

…όπως εκάναμε άλματα για να πλησιάσομε όσο μπορούσαμε το τανκς, ήμουν εγώ μαζί με το Σπιθούρη κοντά. Επισήμανα πρώτα μια πέτρα, μια καλή θέση για να μπορέσω να πάμενε πλιο κοντά προς το τανκς και να’μεθα και ασφαλείς από τους άλλους απού ρίχναν από κάτω.

Του λέω :

-Θα κάνω άλμα και θα πάω σ’αυτό το μέρος. Εσύ εν τω μεταξύ ρίχνε να με βοηθήσεις. Ρίχνε στους γερμανούς. Άμα πάω εκεί κι αρχίζω και ρίχνω’γω στους γερμανούς, τους καθηλώνω, τότε έλα εσύ.

Αυτός δεν ξέρω πως το πήρε και μόλις έκανα’γω το άλμα να πάω προς τα κει σχεδόν οπίσω μου κλουθούσε αυτός. Μόλις έπεσα κάτω, χωρίς να προλάβω’γω να καθηλώσω τους γερμανούς από κάτω ακούω και φωνάζει :

-Ώχου, μάνα μου, με φάγανε !

Και τονε βλέπω μπροστά μου, απάνω μου. Εγώ’μουνα προυμηδόν στην πέτρα κι αυτός στέκεται αποπάνω μου.

Του λέω :

-Τρέξε πίσω !

Φεύγει. Θα’τανε καμιά δεκαριά βήματα, μέχρι να πάει αποπάνω εκεί που δεν μπορούσε πλέον να τονε δούνε, επρόλαβε και πήε μέχρι εκεί κι έπεσε-ν-κάτω…

…δεν μπορεί να κινηθεί, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Τι να γίνει; Τον αφήκαμε κειδά πέρα. Άμα πήγαμε παραπάνω και βλέπω τους άλλους, γυρίζει ο Κεφαλογιάννης μαζί με δυο άλλους, τον παίρνουνε, τον εβάνουνε σ’ένα κατάλληλο άλλο σημείο, σε κάτι κλαδιά μέσα, τον επετρώσαν κειδά πέρα με κλαδιά, τον αφήκαν εκεί.

Εμείς τώρα, περιμέναμε ότι αυτός ο άνθρωπος θα πεθάνει. Δεν υπήρχε σωτηρία. Του’χανε τα εντόσθιά του σχεδόν ήταν έξω. Τον είχε πάρει η σφαίρα με τέτοιο τρόπο σάματι του’χενε κάμει μια μαχαιριά και του’χε κόψει την κοιλιά και ήταν τα εντόσθια έξω. Δεν μπορούσαμε να τον πάρομε μαζί μας τότε. Αποφασίσαμε λοιπόν, να τον αφήσουμε’κει και να’ρθουν τη νύχτα να τονε πάρουν.

Τον εβάλαμε σ’ένα σημείο πιο ασφαλές, πλιο πάνω βέβαια, τον εσκεπάσανε με κλαδιά κειδά πέρα για να μη γίνεται αντιληπτός από κανένα και τον αφήσαμε και φύγαμενε και φεύγαμε στα βουνά απάνω, πάλι στη Μύθια, στο λημέρι του καπετά Ξυλούρη.

Το βράδυ ο Κωστής ο Κεφαλογιάννης με άλλους συντρόφους του κατεβήκανε κι επήρανε το Σπιθούρη, ο οποίος εζούσε ακόμη. Αυτοί κατέβηκαν να τον πάρουνε πεθαμένο !!!, αλλά τον βρήκαν εν τη ζωή και τον φέραν απάνω στο λημέρι 13…

…………………………………………………………..

…εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που ένας από τους Ανωγειανούς συντρόφους μας – ένας άνδρας ντυμένος με την παραδοσιακή φορεσιά κρατώντας ένα όπλο το οποίο έμοιαζε σαν να ήταν απομεινάρι από την εποχή των Τούρκων που ήταν κρυμμένο τόσα χρόνια σε κάποια καμινάδα – αποφάσισε να κάνει μια παράτολμη και παλικαρίσια πράξη.

Βγάζοντας μια κραυγή, πετάχτηκε στον δρόμο, μπαίνοντας ακριβώς στην πορεία του τεθωρακισμένου οχήματος και άρχισε να πυροβολεί.

Το όπλο του ήταν τόσο παλιό που χρειαζόταν να το ξαναγεμίσει μετά από κάθε πυροβολισμό με αποτέλεσμα να προλάβει να πυροβολήσει μόνο τρεις φορές πριν τον χτυπήσει μια ριπή από σφαίρες στο στομάχι από το πολυβόλο, στέλνοντάς τον κατρακυλώντας στο χαντάκι.

Πάντως μου προκάλεσε αίσθηση το γεγονός ότι μετά από το περιστατικό αυτό εξακολουθούσε να είναι ζωντανός… …έτσι μαζί (με τον Κουντόκωστα) ξεφορτώσαμε τον Ανωγειανό και τον μεταφέραμε σ’ένα προφυλαγμένο μέρος στην άκρη του ρυακιού. Εκεί, αφού τον ξαπλώσαμε ανάσκελα, βγάλαμε το πουκάμισό του, το μουσκέψαμε στο νερό και πλύναμε μ’αυτό το μαύρο ανοικτό τραύμα της κοιλιάς του. Κατόπιν ο Γιώργης, (ο Τυράκης), του έβαλε ένα επίδεσμο και ο Ντηϊρσλέηερ, (ο Κουντόκωστας), του άφησε μια μποτίλια νερό στα χόρτα κοντά στο δεξί του χέρι.

Οι Ρώσοι είχαν σχηματίσει ημικύκλιο γύρω μας και παρακολουθούσαν.

Τους έριξα ένα βλέμμα και είδα στην έκφρασή τους ότι σκέφτονταν εκείνο ακριβώς που σκεπτόμουν κι εγώ. Ότι ο Ανωγειανός δεν επρόκειτο να αποκτήσει και πάλι τις αισθήσεις του και ότι ήταν ήδη πεθαμένος.

Τα πρόσωπά τους ήσαν σαν μάσκες, χωρίς κανένα αίσθημα συγκινήσεως, όπως ακριβώς ήσαν και όταν, λίγο αργότερα ξεκινήσαμε… 14

……………………………………………………………………δεν μπορώ να μην αναφέρω τον ήρωα Νταμπακομανόλη τον συμπολεμιστή μου της Αλβανίας και της συμπλοκής μας με τους Γερμανοϊταλούς στη Δαμάστα. Οφείλω ακόμη να αναφερθώ και στην ηρωίδα Νταμπακομαρία και την Κατίνα Σπιθούρη για την δραματική όσο και ηρωική βοήθεια και συμπαράσταση στον τραυματία Νταμπακομανόλη. Όταν έπρεπε η Ανωγειανή ομάδα να αποχωρήσει από τη Μίθια για να αποφύγει την κύκλωσή της από τους Γερμανούς αφήσαμε σε μια τρύπα δίπλα στον Άγιο Μάμα της Μίθιας τον Νταμπακομανόλη με «νοσοκόμες» τις δυο παραπάνω γυναίκες. Άκουσα όμως με οδύνη μου τον γιατρό Γιάννη Σταυρακάκη να λέει στον Χριστομιχάλη, ότι «του τραυματία τα νύχια έχουν μαυρίσει και έχουν παγώσει και τα πόδια του και επομένως είναι ζήτημα ωρών η ζωή του». Τελικά ο ήρωας των Ανωγείων Νταμπακομανόλης έζησε και ευτύχησε να κάμει μια σπουδαία οικογένεια… 15

…………………………………………………………………

…καθ’ην στιγμήν αγωνιζόμεθα να θέσωμε το τανκς εκτός μάχης ο γενναίος αγωνιστής Εμμ. Σπιθούρης και ο Μος με τους άλλους άνδρας της ομάδος έσπευσαν προς ενίσχυσίν μας. Πριν προφθάσουν να έλθουν πλησίον μας ο Εμμ. Σπινθούρης εδέχθη δύο σφαίρας του μυδραλιοβόλου και ετραυματίσθη εις την δεξιάν χείρα και την κοιλιακήν χώραν με τραύμα διαμπερές. Ήτο τόση η κόλασις του πυρός ώστε δεν αντελήφθην, εγώ τουλάχιστον τον τραυματισμόν του… 16

…ο Εμμ. Σπινθούρης δεν ήτο ιδιαίτερος φίλος μου και ανήκεν εις αντίθετον πολιτικήν παράταξιν. Πλην όμως τον εκτιμούσα και τον αγαπούσα, διότι ήταν σεμνό και γενναίο παλικάρι. Εδήλωσα εις τους συντρόφους μου ότι θα επιστρέψω προς ανεύρεσιν και διάσωσιν του Σπιθούρη και τους παρακάλεσα να παραμείνουν εις κατάλληλον θέσιν. Εκείνοι μου ετόνισαν ότι τα τραύματα του Σπιθούρη είναι θανατηφόρα και ο τραυματίας μάλλον δεν θα εζούσε… Επροχώρησα ανήσυχος και περίλυπος…ανήρπασα τον ημιθανή πράγματι Σπιθούρην και σηκώνοντάς τον απεμακρύνθην ολίγον από τα πυρά. Αντιληφθείς εκείνος την θέσιν του και τον άμεσον κίνδυνον τον οποίον διέτρεχον, με ικέτευε να τον εγκαταλείψω, λέγοντάς μου με την σβησμένην φωνήν του

-Δεν υπάρχει Κώστα ζωή για μένα. Φύγε να σωθείς τουλάχιστον εσύ. Εγονάτισα πλησίον του, του επέδεσα προχείρως τα τραύματά του και αφού τον έθεσα, μετά πολλού κόπου επί των ώμων μου ήρχισα να προχωρώ σιγά διότι δεν μου ήτο εύκολον να βαδίσω ευχερώς λόγω του φορτίου…εις μίαν στιγμήν ελιποθύμησεν. Προσπαθήσαμε να του δώσομε κουράγιο. Μου εζήτησε το μανδήλι, το οποίον έφερον επί της κεφαλής μου. Εξεπλήρωσα την επιθυμίαν του. Δεν ησθάνετο καλά. Με εκοίταξε εις τα μάτια ολίγον και κλείνοντάς τα εζήτησε να σφίξει το χέρι μου. Επίστευε ότι θα αποθάνει. Μου ενεπιστεύθη τας τελευταίας του επιθυμίας. Δέσε μου τα μάτια Κώστα, μου είπεν διότι ησθάνετο ζάλην. Και προσέθεσε. «Δώσε χαιρετισμούς εις τον αδελφόν μου και εις το σπίτι μου και πες τους να μην στενοχωρούνται γιατί αυτό ήταν το τυχερό μου. Επίσης να δώσεις χαιρετισμούς στον Καπετάν Μιχάλη (Ξυλούρη) και εις τον Γεώργιον Δραμουντάνη και εις όλους τους φίλους μου». Ελιποθύμησεν εκ νέου. Προσεπάθησα με την βοήθειαν των άλλων να τον επαναφέρω εις τας αισθήσεις του, αλλά τούτο εστάθη αδύνατον. Η μόνη διαπίστωσις η οποία μας επέτρεπε να ελπίζωμεν ήτο η λειτουργία του σφυγμού του 17.

…κατευθυνθήκαμε προς το μέρος που τον αφήκα αλλά με λύπην μου διεπίστωσα ότι δεν ήταν εκεί και ψάχνοντας κάτω από τα κλαδιά που τον είχα σκεπάσει βρήκα την ταυτότητά του κρυμμένην εκεί. Ευρισκόμουνα σε αμηχανία. Τι να υποθέσω. Τον βρήκαν οι Γερμανοί και τον πήραν ; Αλλά ίχνη βημάτων των Γερμανών δεν φαινόταν. Τότε είπα στον Πιτσούλη 18 ότι δεν θα γυρίσω άπρακτος. Γι’αυτό τον παρεκάλεσα που ήταν με πολιτική περιβολή να πάει στη Δαμάστα να ζητήσει τον Μαυράκην να ζητήσει πληροφορίες, καθώς και από άλλους Δαμαστιανούς, και του όρισα ως τόπον συναντήσεως την κορυφήν του βουνού. Ο Πιτσούλης προς τιμήν του ανεχώρησεν αμέσως. Δεν είχεν όμως προχωρήσει πολύ οπότε άκουσα να με φωνάζει ο γέρων Κεφαλογιάννης 19 ότι εκεί πλησίον κάποιος βογγούσε. Εφώναξα τον Πιτσούλη κι εγύρισε και μαζί πήγαμε στο σημείον που ήταν ο Κεφαλογιάννης και με μεγάλη χαρά ευρήκαμεν τον τραυματίαν Σπιθούρη. Η συγκίνησίς μας ήταν απερίγραπτη, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε και εκλαίγαμε πολλήν ώραν20. Δίχως προφύλαξιν από περιπολούντα αυτοκίνητα τον πήραμε στα χέρια και τον μεταφέραμεν μακράν από κάθε Γερμανικόν κίνδυνον. Τότε με λίγα λόγια μας εξιστόρησεν ότι κατά το διάστημα των πυροβολισμών και της εξερευνήσεως των Γερμανών έβγαλα κι έκρυψα την ταυτότητά μου και έρποντας έφθασα εδώ που με βρήκατε 21. Εδώ όμως με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου και έπεσα ημιθανής, χωρίς να κάμω πλέον ένα βήμα. Τον τοποθετήσαμεν πάνω στο ζώον, και ταυτοχρόνως είπα στον Εμμ. Καλομοίρη να πάει τροχάδην στ’Ανώγεια να ειδοποιήσει τον γιατρό Ν. Μανούσον να σπεύσει να παράσχει τις πρώτες βοήθειες στον τραυματίαν κι εμείς αναχωρήσαμε προς Ανώγεια. Με την εκκίνησιν μας όμως ο τραυματίας δεν μπόρεσε να προχωρήσει πάνω στο ζώο γιατί κινούμενος υπέφερεν αφάνταστα από τις πληγές του. Τον κατεβάσαμε και έδωσα εντολή στον Πιτσούλη να χρησιμοποιήσει το ζώον και να πάει να βρει δυο σακιά αλεύρι να τα θέσωμε πάνω στο ζώο για να τοποθετηθεί ο τραυματίας και δυνηθεί να ταξιδέψει, εφ’όσον δεν είχαμε φορείον για την μετακίνησίν του. Και όλα αυτά επειγόμενοι γιατί κατέφθασαν Γερμανοί ενεργούντες έρευνες σ’όλη την περιοχήν. Εν τούτοις εμείς παραμέναμεν κοντά στον ασθενή μας. Στο διάστημα της αναμονής μας επέστρεψαν οι δυο αγγελιοφόροι και μας επληροφόρησαν ότι ισχυρές Γερμανικές δυνάμεις προερχόμενες από Ρέθυμνον και Ηράκλειον είχαν κυκλώσει τα Ανώγεια και την περιοχήν μας. Τότε εζήτησα από τους Μετοχιανούς να μου υποδείξουν ασφαλές καταφύγιον για τον τραυματίαν. Μας υπέδειξαν τον Αχερόσπηλιο και εμείς τον μεταφέραμεν στα χέρια μας σε απόστασιν ενός και πλέον χιλιομέτρου. Όταν εφθάσαμεν ήταν περί την 10ην νυχτερινήν ώραν.

Τότε απεφασίσαμεν να παραμείνομεν κοντά στον τραυματίαν και εάν μας εκύκλωναν οι Γερμανοί να τους κτυπήσομεν ν’ανοίξομε τον κλοιόν και να διαφύγομεν. Εμείναμε σύμφωνοι κι εμείναμε εκεί λίγο ψηλότερα για ευχέρεια κινήσεων. Εγώ μόνο παρέμεινα με τον ασθενή γιατί ήταν πολύ ανήσυχος και άυπνος εκ των τραυμάτων του. Και σ’όλη τη διάρκεια της νύχτας μου ζητούσε νερό, καιγόταν ο δυστυχής, αλλ’εγώ δεν του έδινα λόγω των τραυμάτων του να αναμένομεν τον γιατρό. Το πρωί διαπιστώσαμε ότι οι Γερμανοί είχαν απομακρυνθεί. Τα τραύματα του τραυματία άρχισαν να μυρίζουν. Γι’αυτό με απεσταλμένους ζητήσαμε επιδέσμους από τα γύρω χωριά Αστυράκι και Μετόχια αλλά δυστυχώς δεν βρήκαν. Τότε παρεκάλεσα δυο γυναίκες από τα Μετόχια να βράσουν και πλύνουν καθαρά πανιά για να τα χρησιμοποιήσομεν ως επιδέσμους αυτό έγινε και ανακουφίστηκε ο τραυματίας με την αλλαγήν των τραυμάτων του.

Το μεσημέρι οι Πιτσούληδες μας έφεραν ένα αρνί ψητό και δυο καλάθια σταφύλια. Μετά το γεύμα είπα στον Ι. Μπαγγέρην να πάει στο Ηράκλειον να συναντήσει τον αδελφό του τραυματία να του εκθέσει την δεινή θέση του αδελφού του και να φροντίσει να τον παραλάβει με αυτοκίνητον ή αν αυτό είναι αδύνατο να στείλει οπωσδήποτε γιατρό γιατί κινδυνεύει ο αδελφός του να πεθάνει στην κατάσταση που έχει περιέλθει.

Επίσης άλλον απέστειλα στο Μοναστήρι Χαλέπας όπου παρέμενεν ο γιατρός Γ. Δακανάλης να επισκεφθεί τον τραυματία. Η απόστασις όμως 15 χιλιόμετρα. Και τέλος έστειλα άλλον να φέρει τον γιατρόν Ν. Μανούσον στον Αχυρόσπηλιο. Και τέλος έστειλα ακόμη ένα μικρό από τα Μετόχια να πάει στη Δαμάστα να καλέσει τον γιατρό Μαρούση να’ρθει γιατί κινδύνευε ο τραυματίας. Με τις αποστολές αυτές εδοκίμασα μεγάλην συγκίνησιν γιατί είδα την μητέρα μου και την θείαν μου Αγάπη Κεφαλογιάννη συνοδευόμενες και από άλλες γυναίκες από τα Μετόχια που ήρθε να με δει και να επισκεφθούν και τον τραυματίαν. Μαζί με την χαρά που εδοκίμασα βλέποντας τη μητέρα μου ύστερα από τόσον καιρό, εδοκίμασα άλλη τόση γιατί μας πληροφόρησεν ότι οι Γερμανοί που είχαν πάει στο χωριό πήραν μόνον ανακρίσεις για τον φόνο του Σήφη και των συντρόφων του και κατόπιν έφυγαν χωρίς να ενοχλήσουν κανένα και το χωριό μας ήταν τώρα ελεύθερον.

Το απόγευμα ακολούθως εμφανίστηκε ο πρώτος γιατρός Μαρούσης ο οποίος περιποιήθηκε τον τραυματίαν και μετ’ολίγον έφθασε και ο γιατρός Μανούσος. Όλοι μας ικανοποιηθήκαμε γιατί στάθηκαν συνεπείς οι γιατροί μας στο ιατρικόν και Εθνικόν χρέος των.

Μετά τους ρωτήσαμε τι γνώμη είχαν για τον ασθενή μας και μας είπαν ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να επιζήσει γιατί το τραύμα στην κοιλιακή χώραν έχει ως συνέπεια να προσχωρήσει προς το περιτόνιον οπότε θα επέλθει δυστυχώς ο θάνατος. Θα σωζόταν εάν γινόταν αμέσως χειρουργική επέμβασις.

Μετά την αναχώρησιν των γιατρών μεταφέραμε τον τραυματίαν μας στα Μετόχια Καμαριώτη – Αηδονοχώρι και διανυκτερεύσαμε όλοι οι άνδρες με τον τραυματία στο Σχολειό του χωριού.

Εκεί ήλθαν οι συγγενείς του από τ’Ανώγεια. Επίσης κι ο αδελφός του από το Ηράκλειον με το άλογό μας που του παρεχώρησε ο θείος μου Κ. Γ. Κεφαλογιάννης από το μετόχι μας, και μας έφεραν και απογοητευτικές πληροφορίες ότι από Γωνιές μέχρι Ηράκλειον η περιφέρεια φλέγεται σε μεγάλην απόστασιν και έκτασιν και ότι γινόταν ομαδικές εκτελέσεις και συνεπώς λόγω των συνθηκών αυτών κανείς χειρούργος γιατρός δεν μπορεί να’λθει. Τότε εσκεφτήκαμε να τον μεταφέρομεν με φορείον τη νύχτα στο μετόχι Καπετανάκη, παρά το χωριό Ρογδιά απόσταση 20 χιλιομέτρων από το Ηράκλειον και να’λθει εκεί γιατρός αλλά η μεταφορά του ήταν δύσκολη ή κι αδύνατη, και γι’αυτό απεφασίσαμε να τον μεταφέρουμε συνοδεία του γιατρού Ν. Μανούσου στ’Ανώγεια. Το πρωί εξεκινήσαμεν όλοι μαζί για τ’ Ανώγεια αφού ευχαριστήσαμε όλους που εβοήθησαν. Έξω από τ’ Ανώγεια αποχαιρετήσαμε τον τραυματίαν22 γιατί έπρεπε να συνεχίσομε την πορείαν προς συνάντησιν της ένοπλης ομάδος μας μη γνωρίζοντες που ευρισκόταν. Δεν αργήσαμεν όμως να πληροφορηθούμεν ότι ευρισκόταν στη Μύθια και το βράδυ ευρισκόμαστε μαζί τους23…



ΣYNEXIZETAI



Παραπομπές



13 Αντώνη Σανουδάκη, Γιώργη Τυράκη, επιχείρηση Κράιπε, σελ. 99-101

14 W.S.MOS, The war of shadows

15 Πολιτική διαθήκη Ελευθερίου Σκουλά ή Κανονολευτέρη με χρονολογία 7 Ιουλίου 2004. Διαβάστηκε την ώρα της επικήδειας λειτουργίας του Ελευθερίου Σκουλά στον ναό του Αγίου Ιωάννου Ανωγείων στις 31 Ιανουαρίου 2006. Αντίγραφο της πολικής διαθήκης μου παρέδωσε η οικογένεια του Ελευθερίου Σκουλά.

16 Δημητρίου Ξυριτάκη, Γεννημένος Αντάρτης, ανέκδοτα απομνημονεύματα Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη-Κουντόκωστα, σελ. 65

17 Δημητρίου Ξυριτάκη, Γεννημένος Αντάρτης, ανέκδοτα απομνημονεύματα Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη-Κουντόκωστα, σελ. 68-69

18 Ανδρέας Πιτσούλης από το χωριό Αηδονοχώρι. Ο Κουντόκωστας τον πήρε μαζί του όταν ο Πιτσούλης εξέφρασε την επιθυμία να τον ακολουθήσει για να βοηθήσει στη διάσωση του τραυματία Νταμπακομανόλη.

19 Εμμανουήλ Ι. Κεφαλογιάννης, γέροντας από το χωριό Καμαριώτης. Τον συνάντησε ο Κουντόκωστας να πηγαίνει στο μετόχι του στη Ρογδιά και τον πήρε μαζί του στη διάσωση του τραυματία. Ήταν εκείνος που βρήκε τον Νταμπακομανόλη σύμφωνα με την αφήγηση του Κουντόκωστα.

20 Η σκηνή αυτή διαδραματίστηκε όταν ο Κουντόκωστας και οι άλλοι Ανωγειανοί βρήκαν τον Νταμπακομανόλη και διαπίστωσαν ότι ζούσε ακόμη αφού οι ελπίδες τους να τον εύρισκαν στην ζωή ήταν σχεδόν μηδαμινές.

21 Το μεγαλείο της ψυχής του Νταμπακομανόλη. Πρώτα έκρυψε την ταυτότητά του και κατόπιν προσπάθησε να απομακρυνθεί όσο περισσότερο μπορούσε από το σημείο του σαμποτάζ. Κι αυτό για να μην εμπλακεί το χωριό του τα Ανώγεια σαν θα τον εύρισκαν οι Γερμανοί.

22 Ο τραυματίας Νταμπακομανόλης έφτασε τελικά στα Ανώγεια το μεσημέρι της 10ης Αυγούστου 1944 νοσηλευόμενος με ιατρική παρακολούθηση στο πατρικό του σπίτι στα Σπιθουριανά.

23 Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη ή Κουντόκωστα, ανέκδοτα απομνημονεύματα,

σελ. 105-10