Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Η θεία λειτουργία συνεχίζεται με το σύμβολο της πίστεως. Ο ιερέας καλεί τώρα τους πιστούς να προσευχηθούν “υπέρ των προτεθέντων τιμίων δώρων”: “Ας παρακαλέσουμε το Θεό ν’ αγιαστούν τα τίμια δώρα που είναι μπροστά μας, ώστε να εκπληρωθεί έτσι ο αρχικός μας σκοπός”.

Υστερα, αφού προσθέσει και άλλες αιτήσεις, παρακινεί όλους να έχουν μεταξύ τους ειρήνη “ειρήνη πάσι” και αγάπη (“Αγαπήσωμεν αλλήλους...”). Κι επειδή τη μεταξύ μας αγάπη ακολουθεί η αγάπη στο Θεό και η τέλεια και ζωντανή μας πίστη σ’ Αυτόν, γι’ αυτό, αμέσως μετά ομολογούμε τον αληθινό Θεό: “Πατέρα, Υιόν και Αγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον”.

“Τας θύρας, τα θύρας· εν σοφία πρόσχωμεν” συμπληρώνει ο λειτουργός. Μ’ αυτό θέλει να πει: “Ανοίξτε διάπλατα όλες τις πόρτες, δηλαδή τα στόματα και τ’ αυτιά σας, στην αληθινή σοφία, δηλαδή σε όσα υψηλά μάθατε και πιστεύετε για το Θεό. Αυτά συνεχώς να λέτε και ν’ ακούτε, και μάλσιτα με ζήλο και προσοχή”. Τότε οι πιστοί απαγγέλουν δυνατά το Σύμβολο της Πίστεως “Πιστεύω εις έναν Θεόν...”. Αλλά και σύμφωνα με τη διδασκαλία του Απ. Παύλου, κάθε χριστιανός είναι ένας ναός. Θύρες δε του έμψυχου αυτού ναού είναι οι αισθήσεις και μάλιστα η όραση και η ακοή. Απ’ αυτές μπαίνουν στη ψυχή διάφορες εντυπώσεις απόί τον εξωτερικό κόσμο. Για να μη μολυνθεί λοιπόν ο ψυχικός μας κόσμος από ακούσματα αμαρτωλά την ώρα της θείας λειτουργίας, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Αλήθεια, ποιός πιστός κατά τη θεία λειτουργία μπορεί να καυχηθεί πως απ’ την αρχή μέχρι το τέλος της η σκέψη του είναι προσηλωμένη σ’ αυτά που λέγονται στη θεία λειτουργία;

(Συνεχίζεται)