Γράφει ο Γιάννης Ζ. Ανδρουλάκης πολ. μηχανικός

Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως μαζί με τη ζωή γεννήθηκε και ο πόλεμος. Πριν ακόμη μάθει να μιλά ο άνθρωπος γνωρίζει από ένστικτο, πως οφείλει να διεκδικεί για να επιβιώσει. Ετσι είχαμε συγκρούσεις με πέτρες και ξύλα στην αρχή, με μπαρούτι και φωτιά αργότερα, με τηλεκατευθυνόμενα πυρηνικά βλήματα σήμερα.

Αυτό κι αν είναι πρόοδος του σημερινού “πολιτισμένου” κόσμου! Λένε μάλιστα πως ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει και πάλι με ξύλα και πέτρες. Φανταστείτε στον τρίτο τι μακελειό θα έχουμε!... Ομως οι αιτίες και οι αφορμές που προκαλούν τις συγκρούσεις δεν εξελίχθηκαν. Του πλούτου η αχορταγιά, της δόξας πείνα, που λέει και ο ποιητής, καθώς και η προσπάθεια κατάκτησης του αντίθετου φύλου (ο “κίτρινος” και ο “μαύρος χρυσός” καθώς και οι γυναίκες έχουν πάντα πέραση) ήταν και παραμένουν οι κινητήριες δυνάμεις για το άναμμα της φωτιάς. Εκείνο όμως που επίσης παρέμεινε στάσιμο είναι το τεράστιο μέγεθος του πόνου και της καταστροφής που αφήνει στο πέρασμά του ο πόλεμος. Πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπήρχαν και θα υπάρχουν οι μανάδες που κλαίνε, οι γυναίκες που θα μείνουν με τις αναμνήσεις του χαμένου συζύγου και τις σκοτεινές προοπτικές του αύριο, τα μωρά με την τραυματισμένη ψυχούλα τους που θα μεγαλώσουν με το παράπονο ότι στερήθηκαν την πατρική στοργή, ο νέος ή νέα που θα πρέπει να μάθει να ζει με τα ίχνη των τραυμάτων που άφησαν τα φονικά όπλα επάνω τους, τα παιδιά που ποτίζονται με μίσος, αδικία και πόνο και που δεν τ’ αφήσαμε να ονειρευτούνε! Κωμικοτραγική νότα τα κροκοδείλια δάκρυα των “ισχυρών” για τα παιδιά και τους αμάχους που χάνονται.

Τα ξέρουμε όλα αυτά και εν όσω συμβαίνουν μακριά μας τα παρακολουθούμε ξαπλωμένοι στην πολυθρόνα μας όπου συνήθως οι πυροβολισμοί μας νανουρίζουνε και μας παίρνει ο ύπνος! Οταν θάρθει και μας η σειρά μας να μπούμε στο χορό ζητούμε σαν τις μωρές παρθένες το έλεος! Οταν πια δίπλα μας η μυρωδιά του θανάτου από τις βόμβες γίνει καθημερινότητα, μας πιάνει η απόγνωση και ο πανικός μπροστά στην απόλυτη δύναμη των αόρατων εχθρών. Τότε όμως είναι αργά ν’ αντισταθούμε στον τυφώνα!

Σ’ αυτό το όχημα της παγκοσμιοποίησης είμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε επιβάτες. Η φύση μας έδωσε το πλεονέκτημα απέναντι στα άλλα όντα το να σκεφτόμαστε, να επιλέγουμε και να ενεργούμε, ώστε μέσα από την συνεννόηση και την συνεργασία με τους συγκατοίκους αυτού του πλανήτη να επιτυγχάνουμε μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Μας εφοδίασε δηλαδή με δυνατότητες να επιλέγουμε πόλεμο ή ειρήνη. Είμαστε όμως και πλεονέκτες και αντί να επιζητούμε την καλοπέρασή μας και να παράγουμε πολιτισμό μέσα από την βελτίωση συνθηκών διαβίωσης του κοινωνικού συνόλου, επιδιώκουμε το προσωπικό συμφέρον μέσα από την υποταγή, την εκμετάλλευση ή την καταστροφή των άλλων επιβάλλοντας τακτικές και πρακτικές μεσαίωνα. Σκέψεις και προβληματισμοί που μόνο όταν “το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο” μας απασχολούν. Συνήθως το τι θα σκεφθούμε μας το καθορίζουν τα παράθυρα της τηλεόρασης, το τι θέλουμε μας το προσδιορίζουν άλλοι με τον συνεχή βομβαρδισμό των σειρήνων της διαφήμισης και το τι θα έπρεπε να επιζητούμε, οι ρυθμοί της ζωής, δεν μας αφήνουν χρόνο να το σκεφτούμε!

Οσο αυτή η ατμόσφαιρα και νοοτροπία επικρατεί και εμπεδώνεται τόσο μεγαλύτερο γίνεται το δράμα για τα παιδιά της Παλαιστίνης και του Λιβάνου και οι πιθανότητες αυτή η τραγωδία να μεταφερθεί δίπλα μας πολλαπλασιάζονται.