
Ο κ. Λυκουρέζος είχε προσφύγει στο Στρασβούργο ύστερα από την έκπτωσή του, με απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, από το βουλευτικό αξίωμα το 2003, βάσει του επαγγελματικού ασυμβιβάστου που καθιερώθηκε Συνταγματικά για πρώτη φορά κατά την αναθεώρηση του 2001.
Το Δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα ότι στην υπόθεση υπήρξε παραβίαση του άρθρου 3 του 1ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που κατοχυρώνει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η απώλεια του βουλευτικού αξιώματος από τον κ. Λυκουρέζο, προτού ολοκληρώσει τη θητεία του, προσέβαλε αφενός μεν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι του ιδίου, αφετέρου δε το δικαίωμα του εκλέγειν όσων τον είχαν ψηφίσει τον Απρίλιο του 2000, με το σκεπτικό ότι όταν εξελέγη τότε βουλευτής Αθηνών, ούτε ο ίδιος ούτε οι εκλογείς του γνώριζαν ότι θα καθιερωθεί το επαγγελματικό ασυμβίβαστο.
Παράλληλα, το Δικαστήριο, επεσήμανε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν προέβαλε κανέναν επιτακτικό λόγο, ο οποίος θα δικαιολογούσε ενδεχομένως την άμεση εφαρμογή του επαγγελματικού ασυμβίβαστου.
Σημειώνεται ότι η απόφαση είναι από τις ελάχιστες του Δικαστηρίου του Στρασβούργου με τις οποίες διαπιστώνεται κατ' ουσίαν παραβίαση της ΕΣΔΑ όχι απλώς από απλό νόμο, διοικητική πράξη ή δικαστική απόφαση, αλλά από το ίδιο το Σύνταγμα ενός κράτους-μέλους.

