Του Παν. Κρητικού, πρ. αντιπροέδρουτης Βουλής,
προέδρου του Πολιτικού και Κοινωνικού Συνδέσμου “Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΖΟΡΜΠΑΣ”
Η χώρα μας τόσο στον προσδιορισμό των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο και στη διαμόρφωση των αμυντικών ισορροπιών με τη γείτονα, αλλά και στην άσκηση της διπλωματίας, ποτέ δεν εξέτασε, με όρους ιστορικής αναφοράς, και με ανάλυση σε βάθος της μεγαλοϊδεατικής φιλοσοφίας του Οθωμανισμού, το ρόλο της Τουρκίας.
Ο οποίος, ρόλος, πάντοτε επεκτατικός, εμπνεόταν από το “ιμπέριουμ”.
Ο Ισλαμισμός ως θρησκευτικοπολιτική θεωρία έχει στον πυρήνα του την απόλυτη πίστη στο δόγμα, και για την επιβολή του ελαύνεται από το θρησκευτικό φανατισμό. Την έξαρση αυτή του φονταμενταλισμού ζει σήμερα η ανθρωπότητα στον σκληρό πυρήνα του αραβικού και ασιατικού Ισλάμ. Στην περίπτωση της Τουρκίας, ο ισλαμισμός σε μίξη (κράμα) με τον οσμανισμό αποκτά σοβινιστικό χαρακτήρα. Στην εποχή του Μωάμεθ του Β’ του κατακτητή αυτό το “κράμα” γίνεται εθνικοθρησκευτική ιδεολογία, αποκτά έκτοτε επεκτατική δυναμική και εξελίσσεται σε αυτοκρατορία. Ο ίδιος ο Πορθητής αυτοανακηρύσσεται διάδοχος της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας αλλά με την δική του Οθωμανική σφραγίδα, και αυτή την αντίληψη τη διαμορφώνει σε εθνική συνείδηση του Οσμανικού-Τουρκικού Έθνους. Από τότε και στην ιστορική διαδρομή αυτή η εθνική συνείδηση “αξιοποιείται” με τις αχαλίνωτες πολεμικές συγκρούσεις με όλα τα κατά καιρούς μη ισλαμικά έθνη και λαούς.
Σήμερα η Τουρκία, καλλιεργεί συνείδηση συλλογικής εθνικής μνήμης στην οποία θεμελιώνει καθολικό ιμπέριουμ, και συντηρεί την εθνική της “γοητεία” με το όραμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και, φυσικά, προσαρμόζει την επεκτατική της πολιτική στην εκάστοτε συγκυρία και ασφαλώς στην υπηρέτηση των πάγιων εθνικών ζωτικών συμφερόντων της από τα οποία ουδέποτε παρέκκλινε. Πάντοτε, στην ιστορική της πορεία, η Τουρκία, ολόκληρο τον εθνικό της περίγυρο τον είδε και τον βλέπει εχθρικά, με επεκτατική βουλιμία. Θυμάμαι, και το μνημονεύω χάριν της ιστορικής μνήμης, το εξής γεγονός:
Την 15η Μαΐου 1987 επισκέφθηκε επίσημα τη χώρα,ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας (επί Ζίφκοφ), ο Μπλαντέντοφ στη συνομιλία που είχε με τον τότε πρόεδρο της Βουλής, αείμνηστο Γιάννη Αλευρά, (συζήτηση με αντικείμενο το Κυπριακό και την αμφισβήτηση από την Τουρκία των δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο) έφερε το εξής παράδειγμα: “η Τουρκία, έλεγε ο Μπλαντέντοφ, συνορεύει με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, τη Ρωσία (τότε) (σ.σ. σήμερα με Αρμενία, Γεωργία) και έχει με όλες αυτές τις χώρες εχθρικές σχέσεις. Και ερωτάται: Όλοι φταίνε; Φταίνε οι πολλοί και δεν φταίει ο ένας; Έχουν άδικο οι πολλοί και όχι ο ένας;”. Η απάντηση είναι απλή αλλά είναι και επώδυνη, στο βαθμό που δεν αποτελεί ερέθισμα για την αποτροπή του τουρκικού κινδύνου. Ερέθισμα για τη συνειδητοποίηση της από κοινού αντιμετώπισής του. Οσο, φυσικά, είναι καιρός.
Αλήθεια, σκέφθηκε ποτέ κανείς να ενεργοποιήσει σχέσεις αλληλεγγύης, σχέσεις στενότερης και ιδιαίτερης οικονομικής, πολιτιστικής και εμπορικής συνεργασίας κλπ, με πολλές από τις απειλούμενες από την Τουρκία χώρες; Σκέφθηκε κανείς να καταστήσει την τουρκική απειλή κοινή υπόθεση και να προεκτείνει μια διπλωματική συνεργασία όσων προσφέρονται εκ των απειλούμενων, προς τη διεθνή κοινότητα, τόσο για την ενημέρωσή της όσο και για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, καθώς και την ενεργοποίηση, όποτε και όταν χρειάζεται, των διεθνών οργανισμών;
Οι κυβερνήσεις μας παρελθούσες, παρούσες και μελλούμενες δεν βλέπουν αυτή την προοπτική; Μήπως πρέπει να ενεργοποιηθούν οι πολίτες μέσα από μη κυβερνητικές οργανώσεις-όχι φυσικά σαν αυτές που γνωρίζουμε- αλλά άλλου είδους με πατριωτική αποστολή, οι οποίες θα αναπτύσσουν σχέσεις συνεργασίας και με όλους τους απειλούμενους λαούς;
Ο Πολιτικός και Κοινωνικός Σύνδεσμος “Ο Νικόλαος Ζορμπάς" ρίχνει κι εδώ την ιδέα.
Υ.Γ. Πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι νομίζουν ότι η Τουρκία εισερχόμενη στην Ε.Ε. θα εγκαταλείψει αυτούς τους προαιώνιους και βαθύτατα συνυφασμένους με την ιστορική της πορεία στρατηγικούς στόχους. Μόνη παρήγορη ελπίδα ανακοπής- αφού η μακαριότητά μας είναι δεδομένη- είναι ένα εσωτερικό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία το οποίο οι εσωτερικές αντινομίες της ευνοούν και το οποίο φαίνεται να μην αργεί.

