Του Εμμαν. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος
Θα ήθελα με φόβο Θεού να ανταποκριθώ στην επιθυμία πολλών πιστών αναγνωστών οι οποίοι ζητούν να ακούσουν και να μάθουν περισσότερα για την (θεία λειτουργία). Εγώ θα προσπαθήσω μέσα από τις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας (ΠΑΤΡΙΣ) να ικανοποιήσω αυτόν τον ευσεβή πόθο των φίλων αναγνωστών.
Θα ήταν πιο εύκολο να τους στείλω στην θεία λειτουργία του Ιερού Χρυσοστόμου και σε άλλους πατέρες. Θεώρησα όμως σωστό να ακούσουμε την απλήξ αλλά τόσο οφέλιμη ερμηνεία ενός άλλου πατέρα που πιστεύω ότι είναι και αυτός αγαπητός σε όλους μας. Και αυτός είναι ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας ο οποίος μας εισάγει στον πνευματικό χώρο τη θείας λειτουργίας αριστοτεχνικά.
Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας λέγεται ότι είναι μεγάλος μυστικός θεολόγος και κορυφαίος θεωρητικός της λειτουργικοπνευματικής ζωής, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Ορθόδοξου ανθρωπισμού του 14ου αιώνα.
Λίγα λόγια για να δούμε ποιος είναι αυτός ο πατέρας και στην συνέχεια για μερικές Τετάρτες θα απολαύσουμε και την ερμηνεία της θείας λειτουργίας όπως αυτός ορθόδοξα την βίωσε.
Ο Άγιος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη γύρω στα 1322. Ανατράφηκε χριστιανικά από την ευσεβή μητέρα του, που μετά χηρεία της (1363) έγινε μοναχή, διδάχθηκε από τον λόγιο θείο του Νείλο Καβάσιλα, που αργότερα αναδείχθηκε σε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης (1361-1363), και καλλιεργήθηκε πνευματικά μέσα στους ησυχαστικούς κύκλους της γενέτειράς του, που διευθύνονταν από το μαθητή του Όσιον Γρηγόριον του Σιναΐτη Ισίδωρο, τον κατοπινό οικουμενικό πατριάρχη (1347-1349). Για εφτά περίπου χρόνια (1335-1342) σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη Φιλοσοφία, Θεολογία, Ρητορική, Νομική, Μαθηματικά και Αστρονομία.
Τελικά, αποσύρθηκε και έγινε μοναχός, ίσως και κληρικός. Κοιμήθηκε ειρηνικά μετά το 1391, πιθανότατα στη Μονή Μαγγάνων.
Τελευταία έγραψε τα δύο κύρια πνευματικά του έργα. “Περί της εν Χριστώ ζωής”, και εις την θείαν λειτουργίαν”, που είναι από τα λαμπρότερα κείμενα της χριστιανικής γραμματείας και που στη συνέχεια θ’ ασχοληθούμε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε με επίγνωση στο ευφρόσυνο κάλεσμα που η μητέρα μας εκκλησία επαναλαμβάνει σε κάθε ευχαριστιακή της σύναξη: “Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος”.
Συνεχίζεται

