Της Αριστέας Πλεύρη*
Σιώπησα μέχρι στιγμής, θεωρώντας χρέος μου να μην προσθέσω ούτε κεραία σε όσα συγκλονιστικά κατήγγειλε η αδελφή της μητέρας μου, Τασούλα Πετρακογιώργη, για το «πόνημα» που φιλοδόξησε να διεκτραγωδήσει τα της απαγωγής της.
Mπορεί να οργίζομαι αφάνταστα βλέποντας το όνομά μου να εξακολουθεί να «κοσμεί» τις σελίδες του βιβλίου της κας Γαλανάκη - παρ’ ότι η ίδια ξέρει πολύ καλά ποια είναι η γνώμη μου γι’ αυτό - θεώρησα όμως απολύτως απρεπές να αποσπάσω έστω και κατ’ ελάχιστον την προσοχή στο δικό μου πάθημα, την ώρα που πλήττεται η τιμή ενός πολυαγαπημένου μου προσώπου - μιας γυναίκας που έζησε όσα εγώ δεν θα μπορούσα καν να διανοηθώ. Η αλήθεια άλλωστε είναι, ότι η συγγραφεύς διεγράφη οριστικά και αμετάκλητα από τη συνείδησή μου, μετά και την απίστευτη απάντησή της στην επιστολή της θείας μου. Επειδή όμως σε πρόσφατη δήλωσή της προσέθεσε στα μέχρι τώρα αμέτρητα λάθη της ένα βαρύτατο ψεύδος - ότι δήθεν «ενημέρωσε και τις δύο πλευρές πως θα χρησιμοποιήσει στο βιβλίο της τα πραγματικά ονόματα των ηρώων της ιστορίας», ήρθε νομίζω η ώρα να λάβει τις δέουσες απαντήσεις.
Η μη χρήση των πραγματικών ονομάτων, γράφει στη δήλωσή της, θα αποτελούσε «μια λεπτή, διάφανη μάσκα» στο πρόσωπο των ηρώων. Και ερωτώ: Από όλες τις μάσκες που χρησιμοποίησε, αυτή την ενόχλησε; Η διαστρεβλωτική μάσκα της ιστορικο-πολιτικής πραγματικότητάς τους - λες και η ίδια μεγάλωσε σε άλλο τόπο- η υπερφυσική, μη ανθρώπινη μάσκα του ενός εξ αυτών (ή και άλλων δευτεραγωνιστών της ιστορίας), η εξαμβλωματική μάσκα «διχασμένης προσωπικότητας» της ηρωίδας της, η απεχθής μάσκα του «δυνάστη-πατέρα», που χρησιμοποίησε για κείνον που υπήρξε ο ελευθερότερος και πιο επιτρεπτικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ μου, τον Γεώργιο Πετρακογιώργη, δεν την ενόχλησαν; Ή μήπως η πρώτη εκείνη «λεπτή μάσκα» θα έβλαπτε την εμπορικότητα του βιβλίου της και γι’ αυτό προτίμησε να μην την χρησιμοποιήσει;
Ερωτώ ακόμη: Είναι τάχα αληθές ότι ένας ικανός συγγραφέας δεν μπορεί να αποδώσει μια τόσο πυκνή, έτοιμη, δοκιμασμένη ιστορία, αποκαλύπτοντας μόνο την δραματική ουσία και τους συμβολισμούς της και όχι την άχρηστη λογοτεχνικά ταυτότητα των ηρώων της; Θα γελούσε υποθέτω τρανταχτά ο Μαρκές. Και δεν δικαιούμαι μεν να απαιτώ από την κα Γαλανάκη να γίνει Μαρκές, δικαιούμαι όμως, πιστεύω, να απαιτώ απ’ αυτήν να τηρεί τον λόγο της και να μην ψεύδεται.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι ρητά και επανειλημμένα, επί δύο περίπου συναπτά έτη, η συγγραφεύς διαβεβαίωνε κατηγορηματικά όλα τα μέλη της οικογένειας Πετρακογιώργη με τα οποία συνομίλησε (μερικά μάλιστα συνδεόμενα μαζί της με παλαιότατους φιλικούς δεσμούς), ότι προτίθεται να γράψει ένα …«μυθιστόρημα, εμπνεόμενη απλώς από την ιστορία της απαγωγής», χωρίς «επ’ουδενί να χρησιμοποιήσει τα ονόματα των πραγματικών ηρώων». Έτσι δυστυχώς, και με τις επίμονες δικές μας παραινέσεις προς τη θεία μας να την εμπιστευθεί, εξασφάλισε την πολυπόθητη γι αυτήν συνάντηση μαζί της, και την εικονική «συναίνεσή» της (όπως άλλωστε και τη δική μου) στο περιεχόμενο του βιβλίου. Σημειωτέον, ότι κατά τη διάρκεια της συνάντησης αυτής η κα Πετρακογιώργη ζήτησε και έλαβε τρεις ή τέσσερις φορές από τη συγγραφέα τη ρητή διαβεβαίωση ότι η υπόσχεση αυτή θα τηρηθεί. Και αυτό όχι από υποκρισία, όπως θέλει να υπαινίσσεται η κα Γαλανάκη, αλλά για να προφυλαχθεί από αυτό ακριβώς που συνέβη - από μια εκτρωματική, μυθιστορηματική εκδοχή της τραγικής της ιστορίας. Επίσης, γιατί ήξερε πολύ καλά το διαφορετικό βάρος και τη δημοσιότητα που έχει το έργο μιας γνωστής συγγραφέως, από μια απλή, δημοσιογραφική παρουσίαση των γεγονότων, μέσω των δημοσιευμάτων της εποχής. Σημειωτέον ακόμη ότι, προκειμένου να εξασφαλίσει την άδεια χρήσεως του αρχείου του Κώστα Κεφαλογιάννη, την ίδια περίοδο που υποσχόταν όλα τα παραπάνω, η συγγραφεύς δεσμευόταν παράλληλα στην οικογένειά του τελευταίου για το ακριβώς αντίθετο: Ότι θα χρησιμοποιήσει τα πραγματικά ονόματα!. Μετά την απόκτησή του, μετέβαλε άποψη και απεφάσισε, αντί μυθιστορήματος, να συνθέσει, όπως λέει, «μυθιστορηματικό χρονικό». Λιγότερο κοπιαστικό ομολογουμένως, δεδομένου ότι περίπου το …αντέγραψε. Να υπενθυμίσω δε ότι από το αρχείο αυτό προέρχονται προσωπικά δεδομένα της θείας μου, τα οποία και δημοσίευσε, χωρίς ποτέ βεβαίως να ζητήσει η να λάβει την άδειά της.
Σήμερα γνωρίζω πως οι διαβεβαιώσεις της κας Γαλανάκη, προς εμένα την ίδια προσωπικά, ακόμη και τις παραμονές (!!!) της κυκλοφορίας του βιβλίου της, ότι τήρησε την υπόσχεσή που έδωσε, αποσκοπούσαν στο να αποφύγει τυχόν προσπάθεια να εμποδιστεί εκ των προτέρων η κυκλοφορία του με ασφαλιστικά μέτρα. Οι νομικοί αντιλαμβάνονται το μέγεθος και τη σημασία της διαφοράς. Οι λοιποί αντιλαμβάνονται το μέγεθος της προδοσίας και τη σημασία του ψεύδους. Θα την αντιληφθούν καλύτερα, αν πω ότι το μόνο που ζήτησα από τη συγγραφέα - τη φίλη που εμπιστευόμουν απόλυτα - είναι να επιδείξει προς όλους, και προς την ηρωϊδα του βιβλίου της, τον οφειλόμενο σεβασμό. Με αυτή την προϋπόθεση στήριξα την προσπάθειά της, ενθαρρύνοντάς την ακόμη και όταν θέλησε να την αναστείλει, πληροφορούμενη την έκδοση του βιβλίου του κου Κοντογιαννίδη με το ίδιο θέμα. Αντ’ αυτού, την είδα να μετατρέπεται σε ανακριτή-δικαστή, να αναζητά τη «ρωγμή» στο … «οικοδόμημα» της ηρωϊδας της, να δοκιμάζει να την ερμηνεύσει επικαλούμενη γνώμες ψυχιάτρων, να ελέγχει την ακρίβεια των πηγών της κατά πρωτοφανή για ιστορικό τρόπο – με βάση την «απόλυτη αυθεντία» ενός αυτοβιογραφικού κειμένου!– να επιλέγει όποιες συνάδουν με το κείμενο αυτό, να επινοεί προθυμότατα δικαιολογίες για τις πιο κραυγαλέες αντιφάσεις που συναντούσε, και βεβαίως να αγνοεί ή και να αποκρύπτει όχι μόνο προφορικές αφηγήσεις, αλλά και σημαντικότατο δημοσιευμένο υλικό, όποτε αυτό δεν «συνέφερε» την εκ των προτέρων σχηματισμένη «άποψή» της. Δεν εκπλήσσομαι ασφαλώς που …εκ σεβασμού! η «δικαστής» … παρέλειψε να ενημερώσει τη θεία μου για την άποψη αυτή, την …«τελεσίδικη απόφασή» της επί της υποθέσεως, φροντίζοντας έτσι επιμελώς να μην της δώσει την ευκαιρία να απαντήσει. Κι αυτό, ενώ είχε ήδη, όπως λέει, τελειώσει το βιβλίο της και άρα την είχε ήδη καταγράψει.
Υπήρξα τυφλή και ασυγχώρητα αφελής. Πολλώ μάλλον αφού και μετά τη δημοσίευση των πρώτων διαφημίσεων και την κυκλοφορία του βιβλίου, πίστεψα τις διαβεβαιώσεις της ότι δεν πρέπει να ανησυχώ, γιατί σεβάστηκε απόλυτα όλους τους ήρωές της. Και τότε ακόμη ασυγχώρητα αφελής. Όχι όμως τόσο, ώστε να κολακευθώ από τους επαίνους της και να ανεχθώ τον «ευτελισμό και την κακοποίηση» της προσωπικής ιστορίας της θείας μου, ή την προσβολή άλλων, που εμπλέκονται σήμερα άθελά τους στην υπόθεση αυτή. Ούτε ασφαλώς να ανεχθώ τα όσα διαδίδει, ότι δήθεν πιέσθηκα από την οικογένειά μου και μετέβαλα εκ των υστέρων τη στάση μου απέναντί της. Γι’ αυτό, μετά και την τελευταία μάλιστα προσβολή, είναι καιρός πλέον να την καλέσω δημόσια να αφαιρέσει επιτέλους το όνομά μου από το βιβλίο της, όπως και όλους τους άχρηστους επαίνους που μου επιδαψιλεύει, και να σηκώσει μόνη το βάρος των ασεβειών της.
*Η Αριστέα Πλεύρη είναι δικηγόρος

