Της Λίνας Λαγουδιανάκη

΄Εχοντας ζήσει τη ζωή του μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, ένας πραγματικός καλλιτέχνης, ο ζωγράφος Γιώργος Γεωργιάδης βρίσκεται τα τελευταία 20 χρόνια στο Ηράκλειο, την ιδιαίτερη πατρίδα του και συνεχίζει τη δημιουργική του πορεία. Στα 72 χρόνια του διατηρεί τη ζωντάνια και τα χέρια του εξακολουθούν να κρατούν γερά τα πινέλα. Ο ίδιος διδάσκει στο ατελιέ του την τέχνη της ζωγραφικής στους μαθητές του, “μεταλαμπαδεύοντας” τους τις γνώσεις και το μεράκι του...

Ο Γιώργος Γεωργιάδης μίλησε στην “Π” για την καλλιτεχνική του πορεία, για τους μεγάλους του έρωτες, την ζωγραφική και τη μουσική, αλλά και για τον έρωτα της ζωής του. Αναφέρθηκε δε και στα ανεκπλήρωτα σχέδιά του,σε όλα όσα βλέπει στα χρωματιστά όνειρά του...

Η συνέντευξη του Γιώργου Γεωργιάδη στην “Π” έχει ως εξής:

“Π”: Μιλήστε μας για τη ζωή σας και για την περιπλάνησή σας σε χώρες του εξωτερικού.

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο το 1934.Όταν ήμουν 18 ετών και ενώ είχα νωρίτερα τελειώσει το Γυμνάσιο στον Κοραή, έφυγα για τη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα τη Λυών. Εκεί έδωσα εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς είχα μία έφεση στα καλλιτεχνικά, στη μουσική και στη ζωγραφική. Πέτυχα στις εξετάσεις και τελείωσα τη Σχολή αυτή, ενώ συγχρόνως με τη Σχολή Καλών Τεχνών, σπούδασα και κλασική μουσική. Αφού πήρα το δίπλωμά μου έφυγα από τη Γαλλία και πήγα στην Αμερική, στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινα για 2,5 χρόνια, από το 1956 έως το 1959. Έγινε έπειτα κάποιος διαγωνισμός στο Hochschule fuer Musik στο Αμβούργο, στον οποίο και πέτυχα και έτσι έμεινα στο Αμβούργο για 3 περίπου χρόνια. Εκεί ήταν και ο πρώτος μου μεγάλος νεανικός έρωτας με τη Μάργκαρετ, μία Γερμανίδα με την οποία είχαμε 5 χρόνια δεσμό. Κατέβηκα μετά στην Ελλάδα γιατί είχαν τελειώσει οι αναβολές για το στρατό και ήρθε μαζί μου και η Μάργκαρετ. Μείναμε λοιπόν στην Αθήνα για ένα διάστημα, αλλά ήταν κακές οι συνθήκες, γιατί τότε δεν είχα χρήματα, η κοπέλα δεν μιλούσε Ελληνικά. Επέστρεψε λοιπόν στη Γερμανία για να τελειώσει τις σπουδές της και είχαμε πει ότι μόλις τις ολοκληρώσει και αν βοηθήσουν και οι συνθήκες θα βρεθούμε ξανά και θα παντρευτούμε. Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ, πράγμα που μου στοίχισε πάρα πολύ.

“Π”: Περάσατε δυσκολίες εκείνο το διάστημα, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά;

Τα πράγματα ήταν δύσκολα τότε. Συγχρόνως με το στρατιωτικό μου έδωσα εξετάσεις στην Ολυμπιακή Αεροπορία. Επειδή είμαι πολύγλωσσος, πέρασα με την πρώτη και έτσι εργαζόμουν όποτε έπαιρνα άδεια από το στρατό και έβγαζα κάποια χρήματα για να ζήσω. Τα έργα μου άρχισαν να μου αποδίδουν χρήματα γύρω στο 1973, ενώ ήδη ασχολούμουν 20 χρόνια με τη ζωγραφική. Αναφορικά με τη Μάργκαρετ, ο χωρισμός μας με έχει στεναχωρίσει υπερβολικά. Μάλιστα ακόμα και μέχρι και σήμερα τη βλέπω στα όνειρά μου. Αυτή ήταν και η αιτία που εγκατέλειψα το πιάνο, αν και είχα προχωρήσει πάρα πολύ. Είχα βέβαια έκτοτε νέα της, έμαθα ότι παντρεύτηκε με κάποιο Γερμανό διπλωμάτη, πέρυσι μάλιστα μου τηλεφώνησε ο αδερφός της και μου είπε ότι η Μάργκαρετ είχε επιστρέψει στο Αμβούργο. Μου πρότεινε να την πάρω κάποιο τηλέφωνο, άλλα δίστασα γιατί στα όνειρά μου βλέπω ότι με αρνείται και φοβάμαι να κάνω αυτό το τηλεφώνημα σαν να είμαι παιδί, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια.

“Π”: Είχατε βρεθεί ποτέ πριν από αυτό το γεγονός σε δίλημμα μεταξύ ζωγραφικής και μουσικής;

Βρέθηκα σε μεγάλο δίλημμα κάποια στιγμή γιατί από τη μία προχωρούσε το ένα και από την άλλη το άλλο. Μεταξύ τους αυτές οι δύο τέχνες είναι και λίγο διαφορετικές. Η μουσική θέλει πάρα πολύ τεχνική, θέλει εξάσκηση, η ζωγραφική θέλει ελευθερία, θέλει φαντασία. Την απόφαση για την επιλογή μεταξύ των δύο την πήρα το 1995, δεν πάνε πολλά χρόνια. Ετοιμαζόμουν να κάνω ένα ρεσιτάλ με έργα Μπαχ και Μότσαρτ στην Αθήνα και την τελευταία στιγμή, ενώ τα είχα προγραμματίσει όλα, πούλησα το πιάνο μου και κάπως έτσι σταμάτησε η καριέρα μου στην μουσική. Κατάλαβα τελικά ότι δεν μπορούν να συνυπάρχουν και τα δυο, είναι πολύ μεγάλη τέχνη και η μια και η άλλη. Επίσης, εκεί που ήμουν κυρίως δημιουργός ήταν η ζωγραφική, στη μουσική ήμουν απλά εκτελεστής.

“Π”: Είχατε βρεθεί ποτέ σε δίλημμα μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού;

Μετά που τελείωσα το στρατό επέστρεψα στη Γαλλία, αλλά στο Παρίσι αυτή τη φορά. Εκεί άρχισα πια να γράφω την καριέρα μου ως ζωγράφος.

Ήμουν εκεί και στην επανάσταση του Μάη ’67, από εκεί και πέρα ήμουν πια σαν Γάλλος, διότι έμεινα τόσα χρόνια εκεί και ένιωθα την Γαλλία σαν πατρίδα μου. Άρχισα να προχωρώ στη ζωγραφική, έκανα εκθέσεις στη Λυών και στο Παρίσι. Το 1973 όμως επέστρεψα στην Αθήνα και άρχισα να γράφω μία αρκετά ενδιαφέρουσα καριέρα, πέρασα από τις καλύτερες γκαλερί και εκείνη την περίοδο γνωρίστηκα με τον διάσημο γκαλερίστα Ιόλα, ο οποίος ενδιαφέρθηκε για τη δουλειά μου. Με κάλεσε μάλιστα σ’ένα πολύ επίσημο γεύμα όπου ήταν ο Άντυ Γουόρχολ, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γιάννης Τσαρούχης και άλλες σπουδαίες προσωπικότητες, ήταν κάτι φοβερά έντονο για ‘μένα. Ο Ιόλας έπειτα αγόρασε κάποιο πίνακά μου, πράγμα το οποίο με έφερε στο ζενίθ της πορείας μου. Γύρω στο 1985, όντας πια κουρασμένος και με την Ευρώπη και με την Αμερική, -η Αθήνα ούτως ή άλλως δε μου άρεσε ιδιαίτερα- σκέφτηκα να επιστρέψω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου. Ήρθα λοιπόν τότε στο Ηράκλειο, έφτιαξα το σπίτι αυτό, που κληρονόμησα από τους γονείς μου και έκτοτε μένω εδώ.

“Π”: Κάνετε μαθήματα ζωγραφικής στο ατελιέ σας. Βλέπετε μεταξύ των μαθητών σας ανερχόμενους ζωγράφους;

Οι μαθητές μου είναι 16 και οι περισσότεροι είναι μεγάλης ηλικίας. Έχω ένα μαθητή, τον Ηλία Κασάπη, που πιστεύω ότι θα γίνει μεγάλος ζωγράφος. Πιστεύω πολύ σ’αυτόν και όχι μόνο τον προωθώ, αλλά και τον έχω υιοθετήσει. Είναι ο γιος της γυναίκας που με φροντίζει ,της κας Ελένης, και τον έχω δίπλα μου για 16 περίπου χρόνια, από τότε που ήταν 12 ετών. Έκανε όλα τα μαθήματα μαζί μου και έχει μεγάλο ταλέντο. Ήδη ξεκίνησε να πουλά έργα του.

“Π”: Σχεδιάζετε να κάνετε το προσεχές διάστημα κάποια έκθεση με έργα σας;

Το 1992 ήταν η τελευταία φορά που έκανα κάποια έκθεση. Ο δήμαρχος Ηρακλείου μου έδωσε τιμητικά την αίθουσα της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου και η έκθεση θα γίνει μεταξύ Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους και Ιανουαρίου.

“Π”: Ποια είναι κυρίως η θεματολογία των έργων σας;

Η θεματολογία μου άρχισε τον τελευταίο καιρό να αλλάζει. Μέχρι τώρα έκανα μία ζωγραφική figurative, εικονική δηλαδή, αλλά που είχε μέσα ρεαλισμό. Κάποτε βέβαια –και είναι φυσικό- αυτό άρχισε να μη με ικανοποιεί και ήθελα να βγάλω τα δικά μου πια ‘εσωτερικά’. Άρχισα λοιπόν να κάνω δικές μου συνθέσεις. Τώρα τελευταία θέλω να “βγάλω” τον πόνο του ανθρώπου μέσα από όλο αυτό το χάος στο οποίο έχει βρεθεί η ανθρωπότητα. Πρόκειται λοιπόν για κάποια έργα μου, στα οποία απεικονίζονται κάποιες πρωτότυπες “σταυρώσεις” νεαρών παιδιών, πολύ διαφορετικές από τη Σταύρωση του Χριστού. Οι νεαροί φορούν λευκά μαντήλια στα μάτια και τους έχουν σταυρωμένους σε δέντρα, όχι όμως με καρφιά , αλλά με αλυσίδες και από κάτω υπάρχει πλήθος κόσμου το οποίο προσεύχεται για αυτά τα αδικημένα παιδιά, αλλά ουσιαστικά για τον αδικημένο άνθρωπο.

“Π”: Υπάρχει κάτι το οποίο θα θέλατε να έχετε κάνει μέχρι σήμερα αναφορικά με την καλλιτεχνική σας πορεία και δεν έχει γίνει ακόμα;

Είναι πάρα πολλά αυτά που δεν έχω κάνει και που θα ήθελα. Υπάρχουν βράδια, που δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί βλέπω συνέχεια συνθέσεις μέσα στα όνειρά μου. Ξυπνώ λοιπόν, πότε ενθουσιασμένος, πότε αγριεμένος και κάθομαι στα καβαλέτα και σημειώνω. Αρχικά σε μικρές μακέτες και έπειτα τα κάνω έργα. Όλα μου τα όνειρα είναι χρωματιστά, δε βλέπω ασπρόμαυρα.

“Π”: Ποιο θεωρείτε ότι πρέπει να είναι το βασικό γνώρισμα του καλλιτέχνη, πέρα από το ταλέντο του;

Θα πρέπει να είναι ειλικρινής μ’αυτό που κάνει. Φυσικό βέβαια είναι να επηρεαζόμαστε από κάποιους άλλους καλλιτέχνες, όχι όμως να μιμούμαστε σκόπιμα πότε τον Πικάσο, πότε τον Βαν Γκογκ ή οποιονδήποτε άλλο. Θα πρέπει κανείς να τολμήσει , να παλέψει για να βγάλει τη δική του προσωπικότητα στα έργα του.