
Προκλητική είναι η αδιαφορία του δήμου, στην αποκατάσταση της κρήνης Πριούλη, που παρά το γεγονός ότι είναι ένα από τα ελάχιστα μνημεία τα οποία σώζονται μέχρι τις μέρες μας.
Η κρήνη στηρίζεται επάνω σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίσμα, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης, και η εάν αυτό τελικά συμβεί όπως είναι φυσικό θα συμπαρασύρει και την κρήνη αφού στηρίζεται πάνω σε αυτή. Παρά τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα που έχουν κατά καιρούς γίνει, και παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις που γίνονταν από την πλευρά της Λότζια. Kανείς δεν ασχολήθηκε επί της ουσίας με την υπόθεση, με αποτέλεσμα η κατάσταση του μνημείου καθημερινά να χειροτερεύει. Παρά τις αλλεπάλληλες καταγγελίες των κατοίκων της περιοχής οι οποίοι ζητούν την αποκατάσταση του μνημείου, αφού αποτελεί σύμβολο για την περιοχή ουδείς ασχολήθηκε, αφού όπως αποδεικνύεται στην πράξη, ο δήμος στερείται συγκροτημένης πολιτικής στην υπόθεση της διάσωσης και ανάδειξης των μνημείων του τόπου μας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωναν στην «Π» κάτοικοι της περιοχής, την ίδια στιγμή που ο δήμος ετοιμάζεται να αγοράσει τους ιδιωτικούς ναούς της μεσαιωνικής περιόδου που καταρρέουν, παραμένει παγερά αδιάφορος για τη διάσωση της πύλης, παρά τις εκκλήσεις που κατά καιρούς έχουν γίνει. Αυτό δείχνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, τον αποσπασματικό χαρακτήρα των παρεμβάσεων του δήμου, που παρεμβαίνει επιλεκτικά κατά το «δοκούν»…»
Το ιστορικό
Η κρήνη κατασκευάστηκε από τον γενικό προβλεπτή Antonio Priuli, στα 1666. Βρίσκεται ακριβώς πίσω από το Μποδοσάκειο Δημοτικό Σχολείο (στην περιοχή της Πύλης Δερματά). Τη διακόσμησε με κίονες και πεσσούς, με κιονόκρανα κορινθιακού τύπου, ενώ η όλη κατασκευή στέφεται με τριγωνικό αέτωμα. Και από τις δύο πλευρές των κιόνων σχηματίζονται κόγχες που οι μετώπες τους διακοσμούνται με περίτεχνη διακόσμηση. Στο μέσον της κρήνης υπάρχει επιγραφή τούρκικη στην οποία αναφέρεται το όνομα του πασά που κατόρθωσε να φέρει ξανά νερό στην κρήνη.

