Του Μανόλη Συθιακάκη
Έφτασε τούτες τις ημέρες στα χέρια μου η ποιητική συλλογή “Συνδρομητής Εικόνων”, του αγαπητού φίλου, Γιάννη Μαρκάκη, γιου του καταξιωμένου επιστήμονα, συγγραφέα, λάτρη και ακάματου εργάτη της παράδοσης, Γιώργου Μαρκάκη.
Ο Γιάννης Μαρκάκης, ένας δουλευτής κι εκείνος της παράδοσης - πήρε τη σκυτάλη από τον ακούραστο πατέρα του - αναδεικνύεται τώρα και σ’ έναν αξιόλογο δημιουργό στο χώρο της ποίησης και μάλιστα έναν δημιουργό πρωτότυπο, καινοτόμο και λυσιτελή γι’ αυτό που προσφέρει.
Η συλλογή του, χωρισμένη σε πέντε θεματικές ενότητες, κάθε ενότητα κι ένα μπουκέτο ποιημάτων, κάθε ποίημα και μια εικόνα ζωής, σε συνεπαίρνει και σε βυθίζει σ’ έναν κόσμο που τον συνέχει η αγωνία για το πεπρωμένο της ύπαρξης.
Ορισμένα από τα δημιουργήματα του ποιητή, αφιερωμένα σε γνωστά του πρόσωπα, σκιαγραφούν την εικόνα τους ή δίδουν το τραγικό “ΦΙΝΑΛΕ” ενός αναπόδραστου της μοίρας τους έργου, άλλα, προερχόμενα από ερεθίσματα που άφησε επάνω του η μελέτη άλλων δημιουργών του λόγου, δίνουν το στίγμα της δικής του σκέψης, της δικής του ποιητικής ιδεολογίας και σ’ άλλα, ο ίδιος γίνεται “συνδρομητής εικόνων”, με βιώματα προσωπικά αλλά και ιδέες που εμφυτεύει στη φαντασία του το βιβλίο της ζωής ή του προσφέρει της Ιστορίας το άλμπουμ.
Όποιος κι αν είναι όμως ο κόσμος του ποιητή, όποια κι αν είναι η μήτρα της δημιουργίας του, εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά του να δίνει ενέργεια και ζωή στις έννοιες, να τις ενδύει με το μανδύα του πραγματικού και να τις χρωματίζει με το άυλο χρώμα του ιδεατού.
Μα δεν είναι μόνο η νοηματική πρωτοτυπία των ποιημάτων του Γιάννη Μαρκάκη, που σε καθηλώνει, καθώς εντρυφάς σ’ αυτά, αλλά και ο λογοτεχνικός διάκοσμος με τον οποίο στολίζει το περιεχόμενό τους.
Με στίχο ελεύθερο, λαγαρό, αποκαλυπτικό της σκέψης και του συναισθήματος, αλλά με έμφαση στην υπέρβαση, σε ταξιδεύει μέσα από σκηνές έντονης δράσης, σ’ αυτό που η ψυχή αναζητεί. Την ικανοποίηση απ’ το τίποτα. Τη βεβαίωση για την αέναη στήριξη της προσπάθειας. Αυτή την εικόνα μας δίνει και το απόσπασμα που ακολουθεί:
-------------------------
Είδα τον ποιητή Νέρωνα του κόσμου
να καίει τα μάτια του στην πυρκαγιά
και με τα κάρβουνα να βάφει το όνειρό του.
Τον είδα γονατισμένο στα χρώματα
να τσακίζει τα χέρια του
για μια λέξη στο τίποτα
για έναν όρκο στο πάντα.
Αλλά και τα σχήματα λόγου, παρομοιώσεις, αντιθέσεις, μεταφορές , που χρησιμοποιεί πλούσια ο ποιητής, τούτο το σκοπό έρχονται να υπηρετήσουν. Να δώσουν χρώμα στις ιδέες, να κηρώσουν το ύφος και τη δύναμή τους, να εξευγενίσουν την εμφάνισή τους, κάνοντας το λόγο ακμαίο και ισχυρό, ευπρόσδεκτο και χαρισματικό.
Δείγμα τούτης της γραφής και το παρακάτω απόσπασμα:
-------------------------
Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις με τα ποιήματα στα μάτια
Σπαρμένα όνειρα θα αγκαλιάσεις
Θα γνέψεις στο αίμα το στερνό ευχαριστώ
Και το μακρύ ποτάμι θα ανέβεις.
Ν’ αλέσεις στις μυλόπετρες τη λιγοστή σοδειά
Σπειρί σπειρί το στάρι να σκορπίσεις
Στη γη που σε διψούσε τόσα χρόνια.
Και σε άλλο σημείο:
Τα δάχτυλά μου
άχτιστα ποιήματα
πάνω στο σώμα σου
αποτυπώνουν
χειρονομία οδύνης
μέσα στα χέρια σου
εγκαταλείπω
τη συντριβή μου.
------------------------
Χρειάζεται μεγάλη ψυχική αντοχή και πνευματική διαύγεια, για να “συνηχήσεις” όλα αυτά τα φαινόμενα του λόγου. Και εδώ ο ποιητής το επιτυγχάνει με τη δική του γνωστική επιδεξιότητα, με το δικό του εκφραστικό τρόπο.
Η ποίηση είναι το κοράλλι στον ωκεανό του πνεύματος. Σ’ αυτόν τον ωκεανό μας ταξιδεύει και ο Γιάννης Μαρκάκης με τα κοράλλια της ποιητικής του συλλογής, φέρνοντάς μας αγκαλιά με τους λογοτεχνικούς του θησαυρούς.
Κλείνοντας εδώ το σχόλιό μου αυτό, θα ήθελα να εκφράσω από καρδιάς, τα θερμά μου συγχαρητήρια στον αγαπητό φίλο, Γιάννη, για τη σπουδαία πράγματι πνευματική του δουλειά και να του ευχηθώ υγεία και δύναμη και να μας δόσει τη χαρά να γευτούμε σύντομα και άλλα πλούσια εδέσματα από του λόγου του την προσφορά.

