OΣπάικ Λη φτιάχνει μια ενδιαφέρουσα ταινία ληστείας, και ο Λάσε Χάλστρομ προσφέρει ένα απολαυστικό ταξίδι στη Βενετία του 18ου αιώνα.
Ο ΥΠΟΚΙΝΗΤΗΣ
INSIDE MAN
Σκην.: Σπάικ Λη
Πρωτ.: Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κλάιβ Όουεν, Τζόντι Φόστερ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Γουίλεμ Νταφό
Τράπεζα ληστεύεται σε ώρα εργασίας, οι ληστές κλείνονται μέσα μαζί με τους πελάτες και τους υπαλλήλους, διαπραγματευτής ομήρων που ανυπομονεί για την προαγωγή τίθεται επικεφαλής της επιχείρησης διάσωσης, ο πρόεδρος της τράπεζας προσπαθεί να σώσει ένα μυστικό του από τους κακοποιούς, αλλά ο αρχηγός της συμμορίας έχει διαφορετικά σχέδια.
Καταρχάς η ταινία υπόσχεται πάρα πολλά. Κι απ’ το τρέιλερ κι απ’ την ανάπτυξη του σεναρίου γνωρίζουμε ότι αυτή δεν είναι μια απλή ληστεία και διαμορφώνεται η εντύπωση ότι επίκειται μια μεγάλη αποκάλυψη στο τέλος η οποια θα φανερώσει τον πραγματικό σκοπό του αρχι-ληστή Ράσελ. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία του Λη, του οποίου η σχέση με το ειδος της δράσης ήταν μέχρι τώρα περιστασιακή στην καλύτερη περίπτωση. Το φιλμ διαθέτει ακόμη ένα λαμπρό καστ που ενισχύει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο το ενδιαφέρον του φιλμ.
Όντως, η έναρξη της ταινίας είναι συναρπαστική, με γρήγορη εισαγωγή στους χαρακτήρες- στον κόσμο και τα κίνητρά τους. Απ’ αυτούς ξεχωρίζει ο Ράσελ, στον οποίο αφιερώνεται ένα ειδικό εισαγωγικό τμήμα όπου αυτοσυστήνεται, αυξάνοντας την περιέργεια και τις προσδοκίες γι’ αυτό που ετοιμάζει. Ιδιαιτέρα γοητευτική είναι επίσης η Μάντλιν η οποια αν και φαίνεται απλώς μια πανέμορφη εξαιρετικά κομψή γυναίκα, διατηρεί πολλές και υψηλές διασυνδέσεις, ώστε να καταφεύγουν σ’ αυτή για τα προβλήματα τους μόνο άνθρωποι με τεράστιο πλούτο κι εξουσία σαν τον κύριο Κέις. Ο Γουάσινγκτον πάλι ενσαρκώνει έναν από τους πιο ‘καθημερινούς’ αστυνομικούς της καριέρας του (δεν έχει το δυναμισμό του πρόσφατου «Εκτός Χρόνου»), στον οποίο μάλιστα δεν αποδίδονται κι ιδιαιτέρες ικανότητες αφού στο μέσο της ταινίας έχει ήδη χάσει έναν όμηρο (ή θα μπορούσε να έχει χάσει, για να πούμε την αλήθεια). Ο Νταφό πάλι, περνάει απαρατήρητος.
Το μυστήριο της πλοκής αφορά το μυστικό του Κέις, το οποίο όμως αποκαλύπτεται στη μέση του φιλμ, πράγμα καθόλου κακό, μόνο που το σενάριο συνεχίζει να δημιουργεί εντυπώσεις, μια και ο Ράσελ γνωρίζει αυτό το μυστικό αλλά φαίνεται να αποσκοπεί σε κάτι πιο σημαντικό κι ότι έχει στήσει μια πολύ πιο μεγαλεπήβολη ληστεία, εντύπωση που ενισχύεται με τα φλας-φόργουορντ των ομήρων τα οποια αρχίζουν να παρεμβάλλονται από νωρίς. Τέλος, ακόμη και μετά την έξοδο των ομήρων από την τράπεζα, όταν η Μαντλίν πάει να συναντήσει τον Κέις, η αποκάλυψή του δεν ανατρέπει αλλά απλώς συμπληρώνει ό,τι έχει συμβεί προηγουμένως. Με λίγα λόγια η μόνη ουσιαστική έκπληξη που επιφυλάσσει το σενάριο είναι ο έξυπνος τρόπος διαφυγής του Ράσελ και η διαχείριση της λείας του.
Με δεδομένο λοιπόν ότι οι προσδοκίες των θεατών δε θα έπρεπε να είναι υπερβολικές και με εξαίρεση μικρές προχειρότητες στην πλοκή (π.χ. το ζήτημα με τα αλβανικά), οι ηθοποιοί κάνουν πολύ καλές εμφανίσεις σε ρόλους (γ)ραμμένους για τον καθένα, ο ρυθμός δεν ελαττώνεται ποτέ, η σκηνοθεσία καταφέρνει να ξεγελάσει όταν θέλει (αν και θα μπορούσε να είναι περισσότερο επιβλητική) και ο σχεδιασμός της παραγωγής δεν υπολείπεται σε τίποτα, βοηθούμενος κι από το δυναμικό μουσικό θέμα του Τέρενς Μπλανσάρ, τακτικού συνεργάτη του σκηνοθέτη.
CASANOVA
Σκην.: Λάσε Χάλστρομ
Πρωτ.: Χιθ Λέτζερ, Σιένα Μίλερ, Τζέρεμι Άιρονς, Όλιβερ Πλατ, Λένα Όλιν
Ακόμα μία κινηματογραφική μεταφορά των -ερωτικών κυρίως- περιπετειών του θρυλικού Καζανόβα. Η ιστορία εκτυλίσσεται το 18ο αιώνα στη Βενετία, όπου ο Τζιάκομο Καζανόβα είναι διαβόητος εραστής, αλλά χάρη στην εύνοια του Δόγη καταφέρνει πάντα να γλυτώνει την καταδίκη των ιεροεξεταστών. Κι όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η μόνη γυναίκα που μπορεί να υποτάξει έναν ορκισμένο εργένη, είναι μια εξίσου έξυπνη και ικανή. Αυτή είναι η Φραντσέσκα Μπρούνι, η οποία διακηρύττει τις φεμινιστικές της αρχές γράφοντας βιβλία με ανδρικό ψευδώνυμο, τελικά όμως παραδίδεται στη γοητεία του Καζανόβα, αφού πρώτα εκείνος αποδεικνύει ότι πληροί τις προϋποθέσεις της.
Φέτος ο Λέτζερ απολαμβάνει μία από τις καλύτερες χρονιές της καριέρας του, αφού κατάφερε τόσο να ανατρέψει όσο και να δυναμώσει την εικόνα του γόη. Στο πρώτο βοήθησε το «Brokeback Mountain» το οποίο δεν αξιωθήκαμε ακόμη να δούμε στο Ηράκλειο, και οι «Αδερφοί Γκριμ» όπου παρουσίασε το κωμικό του ταλέντο. Το «Casanova» λειτουργεί μ’ ένα ενδιάμεσο τρόπο, αφού βεβαίως ο Λέτζερ ερμηνεύει τον ξακουστό γυναικοκατακτητή, αλλά σ’ ένα ρόλο που είναι μερικώς χιουμοριστικός και λειτουργεί σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο παρεξηγήσεις, λανθασμένες ταυτότητες και καταδιώξεις. Ο Καζανόβα του Λέτζερ έχει όλη την απαιτούμενη γοητεία, αυτοπεποίθηση, αλλά κι εξυπνάδα να μην παίρνει τη ζωή του πολύ στα σοβαρά (όπως κι ο ίδιος ο ηθοποιός την εικόνα του άλλωστε).
Αυτός που σχεδόν του κλέβει την παράσταση είναι ο εκπληκτικός Όλιβερ Πλατ τον οποίο βλέπουμε συνήθως σε δεύτερους ρόλους. Εδώ καταφέρνει να πλάσει έναν χαζό αλλά πάμπλουτο μνηστήρα της κοπέλας με την οποία είναι ερωτευμένος κι ο Καζανόβα. Τα ροδαλά του μάγουλα, η αδέξια ομιλία, η τεράστια κοιλιά τον βοηθούν να φτιάξει έναν απολαυστικό και τελικά συμπαθή Παπρίτσιο, ο οποίος ανταμείβεται για την καλή καρδιά του που αντισταθμίζει το λιγοστό μυαλό του.
Η Βενετία είναι όπως πάντα πανέμορφη, κι ο σκηνοθέτης έχει εκμεταλλευτεί κάθε μικρή γωνιά που προσφέρεται για μεταμόρφωση, η οποία έγινε με γούστο και λεπτομέρεια- όσο για τα ενοχλητικά ψηφιακά γενικά πλάνα, αυτά είναι μάλλον αναπόφευκτα.
ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ
Μερικές φορές με εκπλήσσει το πόσο διαφέρει η εντύπωση που έχω εγώ για τα κείμενα της στήλης, απ’ αυτή μερικών αναγνωστών. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων λοιπόν να ξεκαθαρίσω ότι η άποψη της στήλης για το «Syriana» δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο θετική, αφού είναι μια περίπλοκη (όχι μπερδεμένη), ειλικρινής και μετριασμένη παρασκηνιακή καταγραφή των πετρελαϊκών συμφερόντων, με εξαιρετικό σενάριο και καστ. Αυτά.

