Ακόμα και η μέτριας έντασης άσκηση αποτρέπει την εμφάνιση καρδιακών νόσων και παρατείνει τη ζωή, ενώ τα οφέλη για την υγεία πολλαπλασιάζονται καθώς αυξάνεται το επίπεδο της φυσικής δραστηριότητας, σύμφωνα με δύο νέες μελέτες που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Αρχεία Εσωτερικής Παθολογίας».
Όπως έδειξαν οι μελέτες, η άσκηση παρατείνει το προσδόκιμο επιβίωσης από 1,3 έως 3,7 χρόνια αναλόγως με την έντασή της. Καθυστερεί επίσης την ανάπτυξη καρδιαγγειακής νόσου από 1,1 έως 3,2 ετών στα άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών, σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους άνδρες και γυναίκες που διάγουν καθιστική ζωή.
Παρότι είναι ευρέως αποδεκτά τα οφέλη που παρέχει η άσκηση στην υγεία και την μακροζωία, παραμένει ασαφές εάν επηρεάζει το προσδόκιμο επιβίωσης καθ εαυτό ή τη διάρκεια της ζωής δίχως στεφανιαία νόσο.
Για να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, ερευνητές αξιολόγησαν στοιχεία από μία ομάδα ανθρώπων ηλικίας άνω των 50 ετών, οι οποίοι συμμετείχαν στην επονομαζόμενη Καρδιολογική Μελέτη Φράμινγχαμ (πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη πόλη της Μασαχουσέτης, των ΗΠΑ, όπου διεξάγεται).
Στην μελέτη αυτή, που άρχισε πριν από 46 χρόνια, συμμετέχουν 5.209 κάτοικοι του Φράμινγχαμ. Οι επιστήμονες μελέτησαν τους ιατρικούς φακέλους 4.121 εξ αυτών, τους οποίους χώρισαν σε τρεις ομάδες αναλόγως με το πόσο γυμνάζονταν: ελάχιστα, μέτρια ή συνεχώς.
Έπειτα από τις απαιτούμενες προσαρμογές για παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλο, οι τυχόν καπνιστικές συνήθειες και η συνύπαρξη νόσων όπως ο καρκίνος και ο διαβήτης, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι όσοι εθελοντές άρχισαν στα 50 τους χρόνια να γυμνάζονται με μέτρια ένταση, κέρδισαν 1,3 χρόνια ζωής και 1,1 χρόνο διαβίωσης δίχως στεφανιαία νόσο, σε σύγκριση με όσους δεν γυμνάζονταν καθόλου.
Αντίστοιχα, όσοι γυμνάζονταν έντονα κέρδισαν 3,5 χρόνια ζωής και 3,2 χρόνια δίχως καρδιοπάθεια, με τις διαφορές αυτές να είναι παρόμοιες και στα δύο φύλα.
«Η μελέτη μας υποδηλώνει ότι η ακολούθηση ενός δραστήριου τρόπου ζωής είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να γεράσει κανείς υγιής», συνεπέραναν ο δρ Όσκαρ Φράνκο, από το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Έρασμους στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, και οι συνεργάτες του.
Η δεύτερη μελέτη
Στη δεύτερη μελέτη, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα διερεύνησαν ποια επίδραση έχει η προτροπή των γιατρών για άσκηση στην συμπεριφορά 492 υγιών ανδρών και γυναικών, ηλικίας 30 έως 69 ετών, οι οποίοι διήγαν καθιστική ζωή.
Σύμφωνα με τα αρχεία που κρατούσαν οι εθελοντές, το σύνολο της άσκησης που έκαναν ήταν μικρότερο από αυτό που τους είχε ζητηθεί: περπατούσαν κατά μέσον όρο 1,5 ώρα την εβδομάδα, ενώ οι γιατροί τους είχαν ζητήσει να περπατούν 2,5 ώρες την εβδομάδα.
Ωστόσο, και η μειωμένη αυτή άσκηση ήταν αρκετή για να αισθανθούν καλύτερα, αλλά και να βελτιώσουν ορισμένες παραμέτρους της υγείας τους.
«Η ουσία είναι ότι μπορεί οι ασθενείς να γυμνάζονται λιγότερο απ όσο τους συνιστούν οι γιατροί, αλλά και πάλι ωφελούν την υγεία τους», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Μάικλ Πέρι στο Ρόιτερς. «Πρακτικά, τα ευρήματά μας σημαίνουν ότι όταν επιλέγεται η βάδιση ως άσκηση, οι γιατροί πρέπει να ενθαρρύνουν τους ασθενείς να θέτουν υψηλούς στόχους όσον αφορά τη συχνότητα και το ρυθμό της, προκειμένου να υπάρξουν αξιοσημείωτα οφέλη».
Με άλλα λόγια, πρόσθεσε, «η σύσταση πρέπει να είναι βάδιση με ταχύ βήμα επί τουλάχιστον 30 λεπτά καθημερινά, πέντε ημέρες την εβδομάδα, για να βελτιωθούν οι καρδιοαναπνευστικές ικανότητες».
Αν, πάντως, ο στόχος είναι ελάττωση των επιπέδων της «κακής» (LDL) χοληστερόλης στο αίμα, «χρειάζεται καθημερινή βάδιση, με γοργό βήμα, τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα», πρόσθεσε ο δρ Πέρι.

