Του Ν. Τσαγκαράκη

Χωρίς ταινίες για σήμερα, ας δούμε τι βρίσκεται στο “ψυγείο” της κινηματογραφικής δραστηριότητας του Ηρακλείου

ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Μέχρι τώρα, μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία ήρθε να αυξήσει τις επιλογές των θεατών, με τη δημιουργία περισσότερων αιθουσών και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό ανάμεσα στους αιθουσάρχες. Οι αίθουσες θα συνεχίσουν ν’ αυξάνονται, αλλά θα γίνει το ίδιο με το ενδιαφέρον του κοινού για το σινεμά;

Το Ηράκλειο παραμένει χωρίς κινηματογραφική λέσχη. Όπως έχει επισημανθεί και σε προηγούμενη στήλη, αυτό τον καιρό βρίσκεται στα σκαριά μια προσπάθεια να ανασυσταθεί η λέσχη που λειτουργούσε στην πόλη ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Αυτό που θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε όλοι όσοι επιθυμούμε κάτι τέτοιο, είναι αν όντως υπάρχει ένας επαρκής πυρήνας πολιτών που θα στηρίξει συστηματικά τις προβολές και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις μιας λέσχης. Δε μπορώ να γνωρίζω την ακριβή απάντηση, αλλά ανήκω στους αισιόδοξους, υποστηρίζοντας ότι αξίζει να επιχειρηθεί μια πρώτη προσπάθεια. Κι αυτό για να σταματήσουμε να επικαλούμαστε την απραξία του Δήμου για να καλύψουμε τη δική μας νωθρότητα. Αν θέλουμε να δούμε καλές ταινίες στο Ηράκλειο, μπορούμε να το κάνουμε. Το έχουν ήδη κάνει άλλες, πολύ μικρότερες πόλεις.

Όσο για το Δήμο, βρίσκεται πολύ κοντά στην υλοποίηση αυτού που έπρεπε να είχε γίνει πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια, ενός δημοτικού κινηματογράφου, έστω θερινού. Το να πρότεινε κανείς την αγορά και ανακαίνιση μια αίθουσας μέσα στην πόλη από το Δήμο, φαντάζομαι ότι θα ακουγόταν εξωπραγματικό και εντελώς περιττό στους περισσότερους απ’ αυτούς οι οποίοι παλεύουν πάνω από 20 χρόνια να στήσουν ένα Πολιτιστικό Κέντρο. Πόσο μάλλον να ξοδέψουν τα τεράστια ποσά που θα χρειάζονταν για να ανακαινιστεί μια παλιά κινηματογραφική αίθουσα, η οποία ανάλογα με το μέγεθός της θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί ως συναυλιακός χώρος και θεατρική σκηνή.

Βέβαια πλέον δεν έχει απομείνει καμία αίθουσα για να υλοποιηθεί αυτό το σενάριο, εκτός από το «Ολύμπια» που είναι όμως απόκεντρο. Όσο για τον πολύπαθο «Απόλλωνα», έχει ενοικιαστεί από μια αθηναϊκή κατασκευαστική εταιρεία για εκμετάλλευση τα επόμενα 25 χρόνια ως εμπορικό κέντρο. Διαθέτει δύο από τις μεγαλύτερες, ομορφότερες και πιο κεντρικές αίθουσες τις πόλης, και πραγματικά δε γνωρίζω αν ποτέ οι δημοτικές Αρχές σκέφτηκαν να τις ενοικιάσουν ή να τις αγοράσουν από το Ταμείο Συντάξεων Προσωπικού της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι το Ηράκλειο θα χάσει έναν ιστορικό χώρο και μια μοναδική ευκαιρία να ζωντανέψει το κέντρο της πόλης όχι με ακόμη περισσότερους καταναλωτικούς ‘ναούς’ αλλά με πλούσια και ουσιαστική πολιτιστική δραστηριότητα.

Έστω κι έτσι όμως, η δημιουργία ενός θερινού δημοτικού κινηματογράφου δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Το στήσιμο κι ο προγραμματισμός του αυτό τον καιρό βρίσκονται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, αλλά υπάρχει αισιοδοξία ότι θα λειτουργήσει από το φετινό καλοκαίρι, επιπροσθέτως με τις υπόλοιπες συνήθεις πολιτιστικές δημοτικές εκδηλώσεις.

Επίσης, το κείμενο για το Ecofilms που ακολουθεί είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί να ενισχύσει τον κινηματογράφο, ο οποίος με τη σειρά του ανταποδίδει τη βοήθεια, προσελκύοντας διεθνές καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον.

Ο κινηματογράφος όμως δεν αφορά μόνο τους ενήλικες. Το μοναδικό σχολείο στην πόλη και το δεύτερο στη χώρα όπου διδάσκεται μάθημα κινηματογράφου, είναι το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Ηρακλείου. Ένα σχολείο που ακόμη περιμένει πολλά από την Πολιτεία, ανάμεσα στα οποία είναι τεχνικός (ψηφιακός) εξοπλισμός λήψης και προβολής ταινιών, για την πληρέστερη επιμόρφωση και εξάσκηση των μαθητών.

Υπάρχουν λοιπόν πολλά να γίνουν απ’ όλους μας: θεατές, δημοτική Αρχή, αιθουσάρχες. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης αν θέλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις πολιτιστικές δραστηριότητες που προσφέρονται στην πόλη. [email protected]



ECOFILMS 2006



Ένας από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφικούς θεσμούς της χώρας, το ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου και οπτικών τεχνών Ecofilms, θα πραγματοποιήσει και φέτος τις εκδηλώσεις του στο νησί της Ρόδου από τις 20 μέχρι τις 25 Ιουνίου. Παραθέτουμε τις πληροφορίες που λάβαμε από το γραφείο Τύπου του φεστιβάλ:

“Ο συνολικός προϋπολογισμός του φεστιβάλ παραμένει ο ίδιος με τον περσινό, στο ύψος των 250.000 ευρώ. Σχεδόν το 95% αυτού του ποσού καλύπτεται από τον Δήμο Ροδίων και τη Νομαρχία Δωδεκανήσων – το υπόλοιπο από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, Λουκία Ρικάκη αναφέρθηκε στο ζήτημα της θεματολογίας των ταινιών, λέγοντας πως το φεστιβάλ θα θίξει ζητήματα όπως ο πόλεμος, και οι συνέπειές του στον άμαχο πληθυσμό, τα αντάρτικα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, η διατροφή, αλλά και τα μεγάλα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη.

Ο πρόεδρος του Φεστιβάλ, Σπύρος Κουβέλης, μίλησε για τα βραβεία που θα απονεμηθούν. Το 1ο Βραβείο για την ταινία μεγάλου μήκους είναι 6000 ευρώ, το 2ο 4500, το πρώτο βραβείο ταινίας μικρού μήκους είναι 4500, το δεύτερο 3000, ενώ το Βραβείο Ramsar Medwet συνοδεύεται από 4000 ευρώ. Το ηθικό, όχι χρηματικό βραβείο Κοινού θα απονεμηθεί από την Κινηματογραφική Λέσχη Ρόδου.

Η μεγάλη αποκλειστικότητα του φετινού φεστιβάλ Ecofilms, όπως περιέγραψε η κ. Ρικάκη, θα είναι η παρουσία σ’ αυτό ενός κυριολεκτικά ζωντανού μύθου του κινηματογράφου, του 84χρονου Λιθουανού Τζόνας Μέκας. Θα γίνουν προβολές και παρουσίαση του έργου ενός ανθρώπου, που συνέδεσε την καλλιτεχνική του πορεία με το κίνημα του Νέου Κινηματογράφου, όντας πρωτοποριακή μορφή του όπως κι ο Άντι Γουόρχολ, που εγκαινίασε ουσιαστικά την κινηματογραφική κριτική με τη στήλη του στη Village Voice στη Νέα Υόρκη, που συνελήφθη τουλάχιστον μία φορά για την τόλμη των ταινιών του, που πέρασε από στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί πριν φτάσει στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του ’50, πάμφτωχος, επιβιώνοντας με δωρεάν δείγματα φαγητού, χωρίς να ξέρει παρά ελάχιστα αγγλικά. Δεν είναι τυχαίο που το περίπτερο της Λιθουανίας στη τελευταία Μπιενάλε της Βενετίας ήταν αφιερωμένο αποκλειστικά στον Μέκας και στο έργο του, ούτε το ότι το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Σουηδίας του έκανε μια μεγάλη αφιερωματική παρουσίαση.

Όπως ανέφερε ο κ. Κουβέλης, “Το φεστιβάλ Εcofilms θα πρόδιδε τη φιλοσοφία του αν αγνοούσε πως φέτος κλείνουν είκοσι χρόνια από το τραγικό πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνομπίλ, και πως ακόμα υπάρχουν θύματα – η αλυσίδα της φρίκης ακόμα δεν έχει σπάσει”. Σαν ένδειξη τιμής στη μνήμη αυτών των θυμάτων, αλλά και για να μην υπάρξουν κι άλλα θύματα της ραδιενέργειας, αλλού, το μόνο που μπορεί να κάνει το φεστιβάλ, είναι να παρουσιάσει ένα αφιέρωμα στο θέμα, με ταινίες του σκηνοθέτη Γκούναρ Μπέργκνταλ, σε παγκόσμια φεστιβαλική πρεμιέρα. Μία από αυτές είναι το follow up της γνωστής ταινίας «Λουντμίλα», στην οποία ο σκηνοθέτης σκιαγραφούσε το πορτρέτο μιας γυναίκας που ζούσε και εργαζόταν στο Τσερνομπίλ – τώρα θα δούμε την ίδια, είκοσι χρόνια μετά. Επίσης, θα προβληθεί η ασπρόμαυρη ταινία «Pripryat», του Νικολάους Γκερτχάλτερ, στο πλαίσιο του σχετικού αφιερώματος.

Στο φεστιβάλ θα παρουσιαστεί η έκθεση πεπραγμένων από το πρώτο συνέδριο του Μεσογειακού Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου, το οποίο θα γίνει στη Ρόδο μόλις ένα μήνα πριν – τον Μάιο, με τη σύμπραξη και τη συμμετοχή του Ecofilms.

Το φεστιβάλ Ecofilms διοργανώνεται από την εταιρεία Εικόνα και Περιβάλλον, με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού, του Δήμου Ροδίων και της Νομαρχίας Δωδεκανήσου. Χορηγός επικοινωνίας είναι η ΕΡΤ ΑΕ.”

Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το επίσημο site του φεστιβάλ στη διεύθυνση www.ecofilms.gr. Ευελπιστούμε ότι θα μπορέσουμε να βρεθούμε στη Ρόδο και να καλύψουμε τις εκδηλώσεις για δεύτερη χρονιά.