Κάνοντας πράξη την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» η Νομαρχία Ηρακλείου έχει επιβάλει το τελευταίο διάστημα πρόστιμα πολλών χιλιάδων ευρώ σε όσους με διάφορους τρόπους προκαλούν ζημιά στο περιβάλλον.

Δυστυχώς το φαινόμενο της περιβαλλοντικής ρύπανσης στο Ηράκλειο έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που και οι αρμόδιες υπηρεσίες της Νομαρχίας δεν προλαβαίνουν να καταλογίζουν παραβάσεις είτε αυτές αφορούν μπάζα, είτε νερά και κατσίγαρους ή ακόμη και αισθητική ρύπανση.

«Καταβάλλουμε μια μεγάλη προσπάθεια να περιορίσουμε το φαινόμενο, αλλά ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν παρά μόνο με πρόστιμα. Τους κυνηγάμε και οι υπηρεσίες επιβάλλουν τα ποσά που προβλέπονται από το νόμο» είπε στην «Π» ο αρμόδιος αντινομάρχης κ.Μανόλης Κοκοσάλης που έχει και την εποπτεία του περιβάλοντος.

Κατά τον κ.Κοκοσάλη «το καλύτερο θα ήταν να υπήρχε παιδεία σε όλους μας, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις ασυνείδητων που δεν σκέφτονται ότι το περιβάλλον δεν ανήκει σε μας, σε κανένα στον παρόντα χρόνο, αλλά στις επόμενες γενιές».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του κ.Κοκοσάλη «μόνο το τελευταίο διάστημα έχουν επιβληθεί πρόστιμα 60.000 ευρώ εάν συνυπολογιστούν σε αυτά και τα ποσά που έχουν καταλογισθεί από το μεικτό κλιμάκιο ελέγχου οχημάτων».

Ορισμένοι μάλιστα από τους ρυπαίνοντες θα το…καταλάβουν πολύ το πρόστιμο αφού θα αναστενάξει η τσέπη τους!

«Έχουμε βάλει και κάποια συμβολικά πρόστιμα των 300 ευρώ σε μικρές παραβάσεις, αλλά έχουν επιβληθεί και πρόστιμα που φτάνουν τα 10.000 ευρώ, εκεί που οι ρυπαίνοντες έχουν ξεπεράσει κάθε όριο» επισημαίνει ο κ.Κοκοσάλης που δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει την αυστηρή πολιτική με το περιβάλλον.



Η ρύπανση



Εξάλλου η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» αναφέρεται ήδη στη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και είναι επιταγή η οποία πρέπει να τηρείται.

Η Λευκή Βίβλος για την περιβαλλοντική ευθύνη η οποία δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2000, είχε ως στόχο να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» θα μπορούσε να τεθεί σε εφαρμογή προκειμένου να υλοποιηθεί η περιβαλλοντική πολιτική της Κοινότητας. Μετά από την εν λόγω ανάλυση, η εκπόνηση οδηγίας φάνηκε να αποτελεί το καλύτερο μέσο για να καθιερωθεί ένα κοινοτικό καθεστώς περιβαλλοντικής ευθύνης. Η παρούσα πρόταση οδηγίας είναι το αποτέλεσμα των προβληματισμών που αναπτύχθηκαν μετά από τη Λευκή Βίβλο, επί τη ευκαιρία της οποίας διεξήχθησαν δημόσιες διαβουλεύσεις.

Σύμφωνα με την παρούσα πρόταση, οι περιβαλλοντικές ζημιές ορίζονται σε σχέση με το υδρόβιο περιβάλλον το οποίο καλύπτεται από την κοινοτική νομοθεσία για τη διαχείριση των υδάτων, σε σχέση με τα προστατευόμενα είδη και ενδιαιτήματα από την κοινοτική νομοθεσία για την προστασία της φύσης, με τις προστατευόμενες ζώνες από την εθνική ή περιφερειακή νομοθεσία για την προστασία της φύσης, καθώς επίσης και σε σχέση με τους κινδύνους για την υγεία που οφείλονται στη ρύπανση των εδαφών.

Η εν λόγω πρόταση οδηγίας ισχύει για τις περιβαλλοντικές ζημιές και τις άμεσες απειλές στην περίπτωση που τέτοιες ζημιές προκαλούνται από τις επαγγελματικές δραστηριότητες που παρατίθενται στο παράρτημα Ι. Η πρόταση καλύπτει επίσης τις σημαντικές ζημιές οι οποίες βλάπτουν τη βιοποικιλότητα και οι οποίες οφείλονται σε επαγγελματικές δραστηριότητες που δεν παρατίθενται στο παράρτημα Ι. Δεν καλύπτονται οι ζημιές που προκαλούνται από ένοπλη σύγκρουση, από φυσική καταστροφή, από εκδήλωση για την οποία έχει ληφθεί άδεια ή από δραστηριότητες που δεν εμπεριέχουν κινδύνους σύμφωνα με τις επιστημονικές γνώσεις του παρόντος.



Πρόληψη και αποκατάσταση ζημιών



Όταν εμφανίζεται μια άμεση απειλή περιβαλλοντικής ζημιάς, η αρμόδια αρχή η οποία έχει διοριστεί από κάθε κράτος μέλος υποχρεώνει τον φορέα εκμετάλλευσης (δυνητικός ρυπαίνων) να λάβει τα κατάλληλα προληπτικά μέτρα ή η ίδια η αρχή παίρνει τα κατάλληλα μέτρα και στη συνέχεια ανακτά τα έξοδα τα οποία σχετίζονται με τα εν λόγω μέτρα.

Όταν επέρχεται η ζημιά, η αρμόδια Αρχή υποχρεώνει τον σχετικό φορέα εκμετάλλευσης να λάβει τα κατάλληλα μέτρα αποκατάστασης (τα οποία καθορίζονται βάσει των κανόνων και των αρχών που αναφέρονται στο παράρτημα ΙΙ της πρότασης) ή παίρνει η ίδια τα κατάλληλα μέτρα και ανακτά στη συνέχεια τα έξοδα. Εάν προκληθούν πολλαπλές ζημιές, η αρμόδια αρχή δύναται να αποφασίσει τη σειρά προτεραιότητας κατά την αποκατάσταση των διαφόρων ζημιών.

Εάν ο φορέας εκμετάλλευσης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αναλάβει το σύνολο ή μέρος των αναγκαίων για την αποκατάσταση μέτρων ή εάν αποδειχθεί αδύνατον να εντοπιστεί ο υπεύθυνος ρυπαίνων, τα κράτη μέλη φροντίζουν σε κάθε περίπτωση να ληφθούν τα μέτρα. Εν ανάγκη θέτουν σε εφαρμογή μηχανισμούς εναλλακτικής χρηματοδότησης (όπως οι χρηματοοικονομικές εγγυήσεις, η καταβολή εγγύησης, τα συλλογικά κεφάλαια).