Το ποδόσφαιρο είναι ίσως το μοναδικό άθλημα όπου ο αδύναμος μπορεί να επικρατήσει του ισχυρού, ο φτωχός του πλούσιου, ο μικρός του μεγάλου. Γι’ αυτό είναι και το λαοφιλέστερο των σπορ πάνω στον πλανήτη. Είναι ανείπωτη η χαρά που μπορεί να νιώσει κάποιος κερδίζοντας έναν ανώτερό του αντίπαλο, είναι πολύ σημαντικό να βιώνει στιγμές που δεν θα είχε τη δυνατότητα να ζήσει σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της κοινωνικής ή πολιτικής ζωής. Διότι για να μην πάμε πολύ μακριά σε ποιά άλλη έκφανση της πορείας της ως χώρα η Ελλάδα μπορούσε να ζήσει χαρές όπως αυτές που της χάρισε μέσα από το ποδόσφαιρο η κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος; Είναι ωραίο να μπορείς να ονειρεύεσαι και ακόμα πιο ωραίο κάποια στιγμή να μπορείς να κάνεις το όνειρο πραγματικότητα. Αφορμή για όλα αυτά μας έδωσαν οι εκπλήξεις που σημειώθηκαν στην Δ’ φάση του θεσμού του Κυπέλλου το οποίο μετά από πολλά χρόνια απέκτησε μια άλλη διάσταση. Ο νέος τρόπος διεξαγωγής του έδωσε στους μικρούς το κίνητρο και τον στόχο. Οι αγώνες νοκ-άουτ στην έδρα του κατώτερου αντιπάλου δεν αφήνει περιθώριο λάθους στον ανώτερο. Έκανες το λάθος, θα το πληρώσεις διότι δεν υπάρχει η ρεβάνς. Το λάθος αυτό το έκαναν επτά ομάδες της Α’ Εθνικής και το πλήρωσαν ακριβά με τον αποκλεισμό τους. Ομάδες με ιστορία στο θεσμό όπως ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και ακόμα ο ΟΦΗ με τον Ηρακλή που έχουν κύπελλα ή συμμετοχές σε τελικούς στο παλμαρέ τους.

Γίναμε Αγγλία, λοιπόν; Στο σύστημα διεξαγωγής αυτού του θεσμού ναι. Ίσως για κάποιους ένας τελικός χωρίς μεγάλα ονόματα να είναι φαγητό χωρίς αλάτι αλλά για δείτε τι συμβαίνει στην Αγγλία ή και σε άλλες χώρες σ’ αυτό το θεσμό. Και στο κάτω-κάτω γιατί θα πρέπει δηλαδή κάθε χρόνο να έχουμε στον τελικό τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ; Αντιεμπορικό; Ίσως. Αλλά για σκεφτείτε όμως την πρόκληση για ομάδες μεσαίου βεληνεκούς της Α’ Εθνικής (Λάρισα, Ξάνθη) ή ακόμα και για ομάδες της Β’ Εθνικής (Εργοτέλης).

Το ότι έμειναν μόλις εννιά ομάδες από τη μεγάλη κατηγορία και μόνο δύο από τις λεγόμενες μεγάλες (ΑΕΚ, Ολυμπιακός) ανοίγει την όρεξη όλων των υπολοίπων. Ο Εργοτέλης έχει κι ένα λόγο παραπάνω για να ονειρεύεται, αφού ο τελικός θα γίνει στο Παγκρήτιο. Το ήθελε και ο ΟΦΗ αλλά δεν πρόλαβε. Ο Εργοτέλης έχει το δικαίωμα στο όνειρο όσο τρελό κι αν ακούγεται. Σάμπως η πρόκριση επί του Παναθηναϊκού τί ήταν; Ένα όνειρο τρελό που έγινε πραγματικότητα. Διότι, είπαμε. Το ποδόσφαιρο μπορεί να δώσει τη δυνατότητα ακόμη και στον μικρό να κάνει “θαύματα”. Λίγη τύχη μόνο χρειάζεται στην κλήρωση. Μετά όλα γίνονται.

Υ.Γ.: Και το Μάη θα ’ναι ωραία με την κούπα για παρέα...

Νίκος Μαρκάκης