Της Μαρίκας Κατσιρντάκη

Κάποιος είπε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Η ελπίδα όμως που δεν πεθαίνει είναι η ελπίδα για την αιώνιον ζωή.

Στη ζωή μας εδώ βάζομε στόχους διάφορους, να σπουδάσουμε, να παντρευτούμε, να αποκτήσουμε αγαθά και τόσα άλλα.

Η μεγαλύτερη μας όμως ελπίδα είναι για την αιώνιον ζωή.

Ετοιμαζόμεθα όλο αυτόν τον καιρό που ζούμε εδώ για την αιώνιον ζωή. Αυτό μας κάνει να έχουμε ένα στόχο που μας γεμίζει χαρά και ελπίδα πραγματική.

Ας ακούσουμε και μεγάλους άνδρες να μας λένε γι’ αυτήν.

Ο Πέρσης αυτοκράτορας Κύρος, που γνώρισε δόξα και απολαύσεις, όσες λίγοι θνητοί δοκίμασαν λίγο πριν από το θάνατό του, διέταξε να τοποθετήσουν στον τάφο του την παρακάτω επιγραφή:

Ω, άνθρωπε!... όποιος και αν είσαι και απ’ όπου και αν έρχεσαι, σε βεβαιώνω ότι θα καταλήξεις και συ όπου βρίσκομαι κι εγώ τώρα. Είμαι ο Κύριος που ανέδειξε την Περσική Αυτοκρατορία. Σε ικετεύω, μη με φθονήσεις. Δεν κατέχω πια παρά το λίγο χώμα που με σκεπάζει.

Μ’ αυτό τον πεσσιμισμό και την απόγνωση μιλάει η ψυχή που δεν γνώρισε την αιώνια ζωή, που ο Θεός χαρίζει στην κάθε πιστή ψυχή. Δεν είχε ελπίδα της άλλης ζωής.

Να όμως πως μιλάει ο πιστός που έχει ελπίδα και στόχο της ζωής του.

Ο Αnne du Bourg, λίγες στιγμές πριν μαρτυρήσει για την πίστη του στον Χριστό, έλεγε:

“Έξι πόδια γης για το σώμα μου και ο άπειρος ουρανός για την ψυχή μου, είναι ότι σε λίγο θα κατέχω”. Ο τάφος, μια πόρτα θανάτου για τον άπιστο, μια πόρτα ζωής για τον πιστό. Ο θάνατος, ένα γεγονός στο άκουσμα του οποίου ο πιστός σκιρτάει από αγαλλίαση.

“Ας θυμούμαστε - συμβουλεύει η Βίβλος - πόσος σύντομος είναι ο καιρός μας”.

Ποιός άνθρωπος θα ζήσει και δεν θα δει θάνατο; Ας θυμούμαστε λοιπόν όλοι τον προθάλαμο της ζωής και όχι αυτή τη ζωή. Όλες οι κατακτήσεις και όλη η δόξα, δεν θα μας βοηθήσουν την ημέρα εκείνη. “Ας ευφραίνεσαι - προειδοποιεί ο Εκκλησιαστής - και βάδιζε σύμφωνα με τις επιθυμίες της καρδιάς σου. Να ξέρεις όμως ότι για όλα αυτά ο Θεός θα σε φέρει σε κρίση” (Εκκλησ. ια’ 9).

Και ας ενθυμείται ο πιστός όταν η θλίψη και η δοκιμασία τον γονατίζει, ή όταν το έργο στον αμπελώνα του Κυρίου του τον περιλούει μ’ άφθονο ιδρώτα και μόχθο, ότι πλησιάζει η μεγάλη ημέρα γι’ αυτόν.

Η απλωσιά τ’ ουρανού με τον τόπο που ο Κύριος του ετοίμασε εκεί, το “εύγε δούλε” (Ματθ. κε’ 21) που απ’ τα χείλη του Κυρίου του θ’ ακούσει, αποτελούν την ευλογημένη κληρονομιά του.

Ας έχουμε λοιπόν αυτήν την ελπίδα απ’ εδώ για την αιώνιον αυτή ζωή. Αυτήν μας την χαρίζει ο Ιησούς Χριστός αν πιστεύουμε σ’ εκείνον ολόψυχα. Αυτός ας είναι ο πρώτος στόχος της ζωής μας εδώ.

Εάν το πλησίασμα του θανάτου ξυπνάει μέσα σου φόβος, πες στον θάνατο πως φέρνεις τον Χριστό μαζί σου και ο θάνατος, όπως ο Ιορδάνης μπροστά στην κιβωτό θα παραμερίσει για ν’ ανοιχτέί μπροστά σου μια ελεύθερη διάβαση προς την αιώνια ζωή.

Όμως, κρύψε αληθινά μέσα σου τον Χριστό, διότι μια απλή επίκληση “Κύριε, Κύριε” δεν θα σε βοηθήσει διόλου. Οι δυσκολίες της ζωής θα σε καταβάλουν, εάν ο Χροστός είναι μόνο στα χείλη σου και όχι παρών δια του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή σου. Εάν αυτός είναι μέσα σου, το φως της ζωής, το αληθινό Φως και η αληθινή ζωή, τότε όταν το φως του κεριού του σώματός σου λιγοστέψει και σβήσει, το φως από τον ήλιο της ψυχής σου θα φωτίσει και θ’ αχτινοβολήσει γύρω σου.

Αν δεν είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για τον Χριστό, δεν θα είμαστε έτοιμοι και να ζήσουμε γι’ Αυτόν.