Τα όσα συμβαίνουν σήμερα (και χθες) στη χώρα, δεν φαίνεται να έχουν το προηγούμενό τους σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Η Ελλάδα που... αναστενάζει κάθε βράδυ στις 8 στα τηλεοπτικά παράθυρα (τηλεδικεία τα ονόμασαν όσοι τα ευλογούσαν χθες), μοιάζει με καράβι που χωρίς καπετάνιο, χωρίς πλήρωμα παρά μόνο με... “μούτσους” αρμενίζει μεσοπέλαγα πέφτοντας από ξέρα σε ξέρα...
Δεν υπάρχει ίσως προηγούμενο στην ιστορία του τόπου που μια κυβέρνηση με τόσο ισχυρή λαϊκή εντολή κι ένα τόσο πανίσχυρο πρωθυπουργό (η εκλογική νίκη στις τελευταίες εκλογές ήταν καθαρά προσωπική του επιτυχία), έχει καταστεί παντελώς αναξιόπιστη και ανίσχυρη (περίπου ανύπαρκτη) να παρέμβει σε όσα διαδραματίζονται τριγύρω μας.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι σήμερα η χώρα δεν κυβερνάται αλλά καθοδηγείται (αυτό είναι το δράμα για μια Πολιτεία που θέλει να εμφανίζεται ως συντεταγμένη με νόμους και θεσμούς) από τα μέσα ενημέρωσης που της επιβάλουν το... χορό που θα χορέψει στο... ταψί.
Νόμοι και ρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν (βασικός μέτοχος - πάταξη του λαθρεμπορίου στα καύσιμα, λύση του προβλήματος με τους συμβασιούχους, κανόνες στην αγορά, πάταξη της κερδοσκοπίας κ.α.) αναστέλλονται, μεταβάλλονται, ακυρώνονται.
Τι άλλο πέρα από την κάθαρση (“κουτσή” κι αυτή), στη Δικαιοσύνη γίνεται σήμερα; Τίποτα! Κι αυτό όμως, το χτύπημα στο παραδικαστικό κύκλωμα (κληροδότημα του παρελθόντος πρέπει να πούμε), δεν γίνεται με πρωτοβουλία κυβερνητική.
Το απόστημα αυτό το έσπασε η δημοσιογραφική έρευνα, αυτή δηλαδή που “τρώει” το ένα μετά το άλλο τα κυβερνητικά στελέχη στα τηλεοπτικά παράθυρα κάθε βράδυ.
Αν σήμερα δεν αποκαλύφθηκε “κάτι” για έναν από τους υφυπουργούς ή υπουργούς, μην νομίζετε πως δεν θα γίνει αύριο.
Τα... θηρία της... ζούγκλας δεν θα χαριστούν σε κανέναν, τώρα που έμαθαν να “τρώνε” ανθρώπινες σάρκες...
Και σ’ αυτό το απέραντο τσίρκο τα όσα συμβαίνουν είναι κωμικοτραγικά.
Πρωθυπουργός ανακηρύσσεται ο... Νίκος, υπουργός Δικαιοσύνης ο... Μάκης υπουργός Ναυτιλίας, ο ... Θέμος, Υγείας ,ο άλλος... Νίκος, Οικονομίας η Όλγα ενώ αναζητείται τηλεοπτικός αστέρας για το... Εξωτερικών καθώς δεν δέχτηκε τη θέση ούτε αυτή η... Αννίτα!
Εδώ φτάσαμε! Αυτό ομολογούν ακόμα κι όσοι θήτευσαν, κάποτε στις τάξεις των “κενταύρων” της Ρηγίλλης τρίβοντας τα μάτια τους από έκπληξη για τα όσα βλέπουν!
Θα μπορούσαμε και σήμερα να επαναλάβουμε την ιστορική φράση του γέρου Καραμανλή “ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;”. Αν τότε το ερώτημα ήταν ρητορικό (γιατί γνώριζε ο μακαρίτης καλά την ισχύ του παρακράτους), σήμερα είναι μάλλον περιττό!
Ξέρουμε την αληθινή κυβέρνηση των Νίκου, Μάκη, Όλγας, Θέμου και Νίκου. Την... σκιώδη του Κώστα έχουμε χάσει και αυτό είναι το δράμα... Δράμα γιατί ζούσαμε με το... όνειρο πως ο Κώστας κρατούσε στα χέρια του το πηδάλιο του σκάφους έστω κι αν δεν είχε περάσει ποτέ ούτε από τη θέση του... βατσιμάνη. Τώρα δεν μας μένει τίποτε άλλο από το να... βάλουμε τα σωσίβιά μας.
Ορατότης μηδέν!
Σε λίγα λεπτά το σκάφος βυθίζεται!

