OΡάσελ Κρόου μάχεται ξανά για να διασκεδάσει τα πλήθη και να σώσει την οικογένειά του, αυτή τη φορά στο πλευρό της “αυτοκρατορίας”.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΘΡΥΛΟΣ
CINDERELLA MAN
Σκην.: Ρον Χάουαρντ
Πρωτ.: Ράσελ Κρόου, Ρενέ Ζελβέγκερ, Πωλ Τζιαμάτι
Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Τζέημς Τ. Μπράντοκ, που υπήρξε ένας από τους καλύτερους αμερικανούς πυγμάχους πριν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Η σταδιοδρομία του στο άθλημα αρχίζει να απογειώνεται λίγο πριν το Κραχ του μεσοπολέμου. Με την οικονομική καταστροφή του ’29, ο Μπράντοκ κι η οικογένειά του δοκιμάζονται σε συνθήκες εξαθλίωσης, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ο Μπράντοκ ανακάμπτει και ξαναρχίζει τους αγώνες.
Πηγαίνοντας να δω την ταινία, ήξερα λίγο-πολύ τι να περιμένω. Με πρωταγωνιστή τον Κρόου σε ρόλο πυγμάχου-λαϊκού ήρωα και συντελεστές το δίδυμο σκηνοθέτη-παραγωγού Χάουαρντ-Γκρέηζερ, δεν περίμενα ακριβώς ν’ αλλάξει η ζωή μου, περίμενα όμως να δω παραδοσιακό αμερικανικό κινηματογράφο και ανταμείφθηκα πλουσιοπάροχα αλλά προβληματικά. Οι Ρον Χάουαρντ και Μπράιαν Γκρέηζερ είναι συνεργάτες για πάρα πολλά χρόνια σε ταινίες όπως τα «Parenthood» (1989), «Απόλλων 13» (1995), «Η Απαγωγή» (1996), «Ένας Υπέροχος Άνθρωπος» (2001), ενώ το Μάιο θα παρουσιάσουν την κινηματογραφική μεταφορά του παγκόσμιου μπεστ-σέλερ, «Ο Κώδικας Ντα Βίντσι», με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς.
Οι ταινίες τους είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της παραδοσιακής αμερικανικής αφήγησης, που βασίζεται σ’ έναν κεντρικό ήρωα ο οποίος αρχικά αντιμετωπίζει φαινομενικά ανυπέρβλητες αντιξοότητες, αλλά μέσα από την αποφασιστικότητά του και την αστείρευτη θέληση να υπερασπίσει την οικογένεια ή όποιο προσωπικό του όνειρο (συχνά, όπως εδώ, και τα δύο) τις ξεπερνάει και φυσικά θριαμβεύει. Αν μάλιστα η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, ακόμη καλύτερα. Η συνταγή και αυτής της ταινίας τους, περιέχει όλα τα βασικά συστατικά, σε τέτοιες αναλογίες ώστε να μην την αφήσουν να περάσει απαρατήρητη από τα μάτια της Ακαδημίας.
Καταρχάς, διαθέτει τον κατάλληλο πρωταγωνιστή. Η εικόνα του Κρόου ως σταρ βασίζεται κυρίως στην αρρενωπότητά του, αλλά το αρκετά συνηθισμένο πρόσωπο και το υποκριτικό του ταλέντο, του επιτρέπουν να ξεφεύγει από την εικόνα του ήρωα δράσης, έστω και περιστασιακά, όπως στον «Υπέροχο Άνθρωπο». (Προσωπική μου άποψη, ότι όσο καλός κι αν είναι εδώ, θα γλύτωνε από τα εισπρακτικά βάραθρα το «Βασίλειο των Ουρανών»). Ο ρόλος του Μπράντοκ απαιτεί έναν συνδυασμό της ήρεμης και της επιθετικής φύσης του. Από τη μία είναι ο ευσυνείδητος οικογενειάρχης που αγαπάει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο τα παιδιά και τη γυναίκα του κι απ’ την άλλη ο ακαταπόνητος πυγμάχος, έτοιμος να θυσιάσει τη σωματική ακεραιότητά του για να επιβιώσει. Αψηφώντας πόνο και τραυματισμούς, προσπαθεί ν’ αγωνίζεται ώστε να μην αναγκαστεί να στείλει τα παιδιά σε συγγενείς. Όταν αποκλείεται από τα ρινγκ, πιάνει δουλειά ως λιμενεργάτης και μόνο από σύμπτωση θα του δοθεί η δεύτερη ευκαιρία.
Ο Μπράντοκ είναι ο ψύχραιμος, συνετός ήρωας. Αντίθετα με την πραγματική εικόνα του Κρόου, δεν είναι εριστικός, ούτε προσπαθεί να επιδείξει τη σωματική υπεροχή του απέναντι στους άλλους, όπως φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τον καυγά του Μάικ με τη γυναίκα του. Είναι υπόδειγμα ταπεινότητας, καθώς δε χρησιμοποιεί το όνομά του για να προσληφθεί στην προβλήτα, και υποχωρεί σιωπηλά όταν δεν επιλέγεται. Ο Μπράντοκ δεν είναι ήρωας μονο για τα παιδιά του, αλλά για ολόκληρη την Αμερική. Με την επιμονή του και τις δηλώσεις του καταφέρνει να κερδίσει τη συμπαράσταση των λαϊκών μαζών για τις οποίες προσωποποιεί την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.
Δυστυχώς, το παραδοσιακό ύφος της ταινίας καταντά συντηρητικό σε ορισμένα σημεία, που είναι αρκετά όμως για να κατασκευάσουν μια αναλόγου χαρακτήρα πολιτική ρητορική. Τα δύο πιο προφανή, είναι η εμπλοκή του Μάικ με την κοινότητα αστέγων στο Σέντραλ Παρκ και η συνέντευξη τύπου πριν τον μεγάλο αγώνα. Ο Μάικ σκιαγραφείται ως πιο ασταθής σε σύγκριση με τον Τζίμι και επιρρεπής σε λάθος -δηλαδή αντιδραστικές- κινήσεις.
Ο καταυλισμός των αστέγων είναι ένα μέρος όπου πραγματοποιούνται επαφές με κομμουνιστές, γίνονται συγκρούσεις με την αστυνομία και τελικά όλη αυτή η αντιδραστική δραστηριότητα οδηγεί στο θάνατο. Ο Τζίμυ όχι μόνο δεν αντιτίθεται στο κράτος για τα πενιχρά μέσα με τα οποία βοηθάει τους πολίτες, αλλά επιστρέφει ακέραιο το επίδομα που του παραχωρεί η πολιτεία, την ευχαριστεί και είναι περήφανος για το υπέροχο κράτος στο οποίο έχει την τύχη να ζει, όπως δηλώνει στη συνέντευξη τύπου πριν τον αγώνα με τον Μαξ.
Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της αντιμετώπισης που υιοθετεί το φιλμ, είναι η επιστροφή των παιδιών στο σπίτι μετά την πληρωμή του ηλεκτρικού. Αντί να ανάψουν το πολύ δύο λάμπες για λόγους οικονομίας φυσικά, ο σκηνοθέτης προτιμά να τα αφήσει ν’ ανάψουν όλα τα φώτα του σπιτιού για να δείξει τον ενθουσιασμό και τη διαφυγή που τους προσφέρει το φως μέσα στο σπίτι. Θεμιτό, αλλά όχι και τόσο ρεαλιστικό.
Αν δεν αναζητάτε μια κοινωνική ιστορία στα χρόνια του Κραχ, αλλά μια ηρωική ιστορία στην Αμερική των δεύτερων ευκαιριών, τότε θα ευχαριστηθείτε δυο ώρες πατροπαράδοτου αμερικανικού σινεμά. Αν μπορεί κανείς να παραβλέψει τα ψήγματα πολιτικής νομιμοφροσύνης, θ’ απολαύσει λεπτομερή και πλούσια ανασύσταση εποχής, πολλούς κομπάρσους (αληθινούς και ψηφιακούς), καλές ερμηνείες και καλοξυρισμένους, έντονους αγώνες.

