Καλημέρα σας,

Δεν ξέρω, την ώρα που γράφω τις γραμμές αυτές, αν το πήραμε ή όχι το ευρωπαϊκό, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, σχετικά με το θέμα μου. Υπάρχει μήπως κανείς, μυημένος και μη, που να αμφιβάλει ότι το μπάσκετ είναι το πιο ψυχοφθόρο άθλημα; Θυμάμαι, πριν από μερικά χρόνια, ένα ντέρμπι του τοπικού πρωταθλήματος Α’ Κατηγορίας, μεταξύ ΟΦΗ και Εργοτέλη στο Λίντο. Όποια από τις δύο ομάδες κέρδιζε θα έπαιρνε τον τίτλο και παράλληλα το εισιτήριο για την Γ’ Εθνική. Στο κλειστό δεν έπεφτε καρφίτσα, αφού οι αντίπαλοι είχαν επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις τους, φυσικά και από το χώρο του ποδοσφαίρου. Μάλιστα κάποιοι από τους ποδοσφαιρόφιλους για πρώτη (!) φορά παρακολουθούσαν αγώνα μπάσκετ. Το παιχνίδι ήταν αμφίβολο και πήγαινε πόντο-πόντο, ενώ σε ορισμένα χρονικά διαστήματα, πότε η μία και πότε η άλλη ομάδα, έφευγε μπροστά πέντε-έξι πόντους. Τελικά νικητής ήταν ο ΟΦΗ και μετά τον αγώνα σχηματίσθηκαν τα συνήθη πηγαδάκια με συζητήσεις για το πώς και το γιατί. Σε ένα από αυτά βρισκόταν ένας οπαδός του νικητή, από τον χώρο του ποδοσφαίρου, ο οποίος ήταν κάτωχρος και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Τον πλησίασα και τον ρώτησα αν είχε πρόβλημα με την υγεία του και φυσικά αν χρειαζόταν βοήθεια και μου απάντησε, μετά μεγάλου κόπου: “Είμαι μια χαρά (και είναι και σήμερα), αλλά αυτό που έγινε σήμερα δεν το έχω ξαναζήσει. Είναι πρώτη φορά που παρακολουθώ αγώνα μπάσκετ, αφού το άθλημά μου είναι το ποδόσφαιρο, στο οποίο όταν βάλεις ένα ή δύο γκολ, συνήθως καθαρίζεις. Εδώ φεύγει η ομάδα πέντε πόντους μπροστά και σε λίγο βρίσκεται πέντε πίσω. Βγαίνει δηλαδή η ψυχή μας ανάποδα”. Τελικά η αγωνία που έζησε τον έκανε φίλο και του μπάσκετ. Από τότε και μέχρι σήμερα παρακολουθεί τακτικά αγώνες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ποδόσφαιρο έπαψε να είναι η αδυναμία του. Τα θυμήθηκα όλα αυτά από την εξέλιξη που είχε το παιχνίδι των Εθνικών ομάδων της Γαλλίας με την Ελλάδα. Τη στιγμή που είμαστε έτοιμοι να πούμε καληνύχτα σας και να δούμε πώς θα παίρναμε το χάλκινο, βρεθήκαμε στον παράδεισο. Αμ οι Γάλλοι, είχαν αρχίσει τους πανηγυρισμούς και έκαναν τα πλάνα τους για τον τελικό, αλλά ο Διαμαντίδης δεν είχε πει την τελευταία λέξη. Αυτό είναι, φίλοι μου, το μπάσκετ, το πιο ψυχοφθόρο άθλημα.

Ο πρωινός (Σς Πς)