H εισπνεόμενη ινσουλίνη, φαίνεται ότι σύντομα (πιθανώς μέσα στην επόμενη διετία) θα αποτελεί ένα ακόμη όπλο στη θεραπευτική μας φαρέτρα, έναντι του διαβήτη. Aυτό μεταξύ άλλων τονίσθηκε κατά τις εργασίες του 5ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Παγκρεατολογίας, στον Πλατανιά Χανίων.
Όπως τονίστηκε, η εισπνεόμενη ινσουλίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως ινσουλίνη ταχείας δράσης και προορίζεται για τους ασθενείς που προτιμούν την εισπνεόμενη μορφή από την ενέσιμη. Εκφράζονται ωστόσο ακόμη ορισμένες επιφυλάξεις που αφορούν κυρίως ζητήματα ασφάλειας και κόστους.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ελληνικής Παγκρεατολογικής Εταιρίας η χορήγηση της ινσουλίνης με τη μορφή ξηράς σκόνης που ψεκάζεται και εισπνέεται από το στόμα, αποτελεί μια ιδιαίτερα ελκυστική επιλογή για τους ινσουλινοθεραπευόμενους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη. Είναι γνωστό, τόσο από μελέτες, όσο και από την κλινική πράξη ότι πολλοί ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, καθυστερούν την έναρξη ινσουλινοθεραπείας, ακόμη και όταν αυτή κρίνεται απολύτως απαραίτητη, διότι φοβούνται τις ενέσεις. Εδώ και αρκετά χρόνια η φαρμακοβιομηχανία προσπαθούσε να αναπτύξει μια εναλλακτική μορφή χορήγησης της ινσουλίνης, με τις εισπνοές από το στόμα να αποτελούν την πλέον ελκυστική επιλογή, καθώς είναι γνωστό ότι οι πνεύμονες αποτελούν μια δοκιμασμένη οδό χορήγησης φαρμάκων, λόγω της μεγάλης επιφάνειας απορρόφησης που προσφέρουν, αλλά και της σχετικά εύκολης πρόσβασης της επιφάνειας αυτής. Η εισπνεόμενη ινσουλίνη, είναι πλέον πραγματικότητα. Αρκετές φαρμακευτικές εταιρίες (Eli-Lilly/Ajkermes, Novo Nordisk/Aradigm, Pfizer/Aventis), έχουν προχωρήσει σε κλινικές δοκιμές. Ωστόσο, το πλέον προχωρημένο σκεύασμα (κλινικές δοκιμές φάσης ΙΙΙ), ονομάζεται Exubera (Pfizer/Aventis) και θεωρείται ότι ενδεχομένως θα είναι η πρώτη εισπνεόμενη ινσουλίνη που θα λάβει τους ερχόμενους μήνες έγκριση κυκλοφορίας από το FDA.
Η εισπνεόμενη ινσουλίνη έχει προφίλ δράσης ενδιάμεσο μεταξύ των αναλόγων ινσουλίνης υπερταχείας δράσης (Lispro, Aspart, Glulysine) και της κλασικής διαλυτής ινσουλίνης ταχείας δράσης. Στις κλινικές δοκιμές φάνηκε ότι η επαναληψιμότητα και η σταθερότητα των επιπέδων της στο αίμα δεν υστερεί έναντι των ινσουλινών που χορηγούνται υποδορίως.
Εύκολα αποδεκτή
Παράλληλα, η γλυκαιμική ρύθμιση των ασθενών που έλαβαν εισπνεόμενη ινσουλίνη, ήταν παρόμοια με αυτών που έλαβαν ινσουλίνη υποδορίως. Φάνηκες επίσης ότι οι ασθενείς ήταν πιο ευχαριστημένοι όταν ελάμβαναν την ινσουλίνη με τη μορφή εισπνοών. Με άλλα λόγια η εισπνεόμενη ινσουλίνη γινόταν πιο εύκολα αποδεκτή σε σχέση με την ενέσιμη. Αυτό άλλωστε αποτελεί και το βασικό της πλεονέκτημα, καθώς θεωρείται ότι με τη νέα αυτή μορφή χορήγησης περισσότεροι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 (οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, λαμβάνουν ούτως ή άλλως ινσουλίνη, χωρίς την οποία δεν επιβιώνουν) θα ξεκινούν την ινσουλινοθεραπεία εγκαίρως. Η καθυστέρηση έναρξης της τελευταίας ενδεχομένως είναι υπεύθυνη για την κακή ρύθμιση του σακχάρου πολλών τέτοιων ασθενών.
Πρέπει να τονισθεί ότι η έλευση της εισπνεόμενης ινσουλίνης συνοδεύεται από αρκετές επιφυλάξεις. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διατείνονται ότι υπάρχουν ακόμη μη αποσαφηνισμένα θέματα ασφάλειας. Η κυριότερη πηγή ανησυχίας προέρχεται από την εκτεταμένη και μακροχρόνια έκθεση του αναπνευστικού επιθηλίου στην ινσουλίνη, γεγονός που δηνητικά θα μπορούσε να αυξήσει την πιθανότητα νεοπλασίας ή/και πνευμονικής ίνωσης.
Εξάλλου η δόση της ινσουλίνης που φθάνει στους πνεύμονες είναι περίπου τριπλάσια από αυτήν που ενίεται υποδορίως προκειμένου να επιτευχθούν αντίστοιχες συγκεντρώσεις στο πλάσμα.
Δοκιμές
Οι μέχρι στιγμής δοκιμές του φαρμάκου, τόσο σε πειραματόζωα, όσο και στην κλινική πράξη (διάρκειας έως 4 ετών) δεν έχουν δείξει τέτοιου είδους προβλήματα. Τα άτομα που έλαβαν εισπνεόμενη ινσουλίνη, παρουσίασαν, σε ορισμένες μελέτες, μια μικρή επιδείνωση των λειτουργικών δοκιμασιών των πνευμόνων, που όμως δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η επιδείνωση αυτή εμφανίζεται πρώιμα, στη συνέχεια σταθεροποιείται και είναι αναστρέψιμη όταν η εισπνεόμενη ινσουλίνη διακοπεί.
Το υψηλό κόστος
Άλλες επιφυλάξεις που έχουν διατυπωθεί αφορούν το αρκετά υψηλό κόστος, τον όχι απόλυτα ακριβή καθορισμό της δόσης, καθώς και τη δημιουργία αντιινσουλινικών αντισωμάτων σε τίτλο υψηλότερο από τη συμβατική θεραπεία. Πρέπει να τονισθεί επίσης, ότι η εισπνεόμενη ινσουλίνη δεν έχει δοκιμασθεί επαρκώς σε καπνιστές και ασθενείς με χρόνιες παθήσεις του αναπνευστικού. Στις οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού η απορρόφηση δε φαίνεται να επηρεάζεται.
Η πιο συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια της εισπνεόμενης ινσουλίνης είναι ο βήχας, ο οποίος είναι συνήθως μικρής έως μέτριας βαρύτητας και μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.

