Ο ΕΟΣ Λασιθίου ξεκίνησε την Κυριακή 11-9-2005 για την προγραμματισμένη πεζοπορία του στο πανέμορφο φαράγγι της Σαρακήνας. Ο καιρός ήρεμος μετά τους άστατους αέρηδες, γαλήνευε το κυριακάτικο πρωινό. Η θάλασσα ακούνητη, θαρρείς κοιμόταν στην αγκαλιά της αχλής που ανάδυε η κουφόβραση και η υγρασία.

Εσμιγε με τον ουράνιο θόλο σαν ένα μολυβί σταχτόχρωμο φόντο χωρίς να διαγράφει τον ορίζοντα. Φτάσαμε στον Αγιο Νικόλαο όπου μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Αγ. Νικολάου μας περίμεναν για να περάσουμε μαζί το γεραπετρίτικο φαράγγι της Σαρακίνας.

Κόψαμε δρόμο από το Καλό Χωριό και ανηφορίσαμε στην ωραία διαδρομή του πευκόφυτου δρόμου της Πρίνας όπου στη διακλάδωση των Μεσελέρων κατηφορίσαμε προς το φράγμα των Μπραμιανών, την τεχνητή λίμνη της Ιεράπετρας. Τα θερμοκήπια αντανακλούσαν το φως του ήλιου και ξάσπρισαν μαζί με την ακούνητη θάλασσα του Λιβυκού σ’ ένα μουντόχρωμο λευκό κόντρα στον ήλιο.

Πήραμε τον παραλιακό δρόμο προς Γρα Λυγιά και Νέα Ανατολή όπου τα θερμοκήπια μας συνόδευαν σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Εδώ γίνεται η μεγαλύτερη παραγωγή κηπευτικών και λουλουδιών στην Κρήτη. Ο παραλιακός δρόμος μας πέρασε από τον παραθαλάσσιο οικισμό Μύρτος και συνεχίσαμε για το παραδοσιακό χωριό Μύθους.

Το χωριό Μύθοι είναι ριζωμένο στις νοτιοανατολικές πλαγιές των λασιθιώτικων βουνών, κτισμένο ανάμεσα στα δένδρα και κυκλωμένο στη γραφικότητα των βουνών, δροσίζεται κάτω από τα πλατάνια και την πηγή που βρίσκεται στη μικρή πλατεία του. Ταβερνούλες και καφενεία κυκλώνουν τη μικρή πλατεία.

Οι βουκαμβίλιες και τα λουλούδια ομορφαίνουν τις προσόψεις των σπιτιών και δίνουν ξεχωριστό χρώμα. Εκεί μας περίμενε ο αρχηγός της σημερινής πεζοπορίας, ο γνωστός συγγραφέας και μέλος του ΕΟΣ Λασιθίου κ. Γιώργος Παναγιωτάκης. Αφού μας κέρασε καφέ, ξεκινήσαμε για την πεζοπορία μας. Η άγρια φύση του φαραγγιού μας περίμενε με ανοικτή την αγκαλιά της σ’ ένα ήρεμο, γαλήνιο τοπίο που το φαράγγωναν οι γραφικές κορφές του Σαραντάπηχου και του Σελάκανου. Ανάμεσα τους κυλούσε κουρταλίζοντας το Σαρακίνικο ποτάμι. Το όνομά του αναφέρεται από την εποχή που οι Σαρακινοί είχαν κατακτήσει την Κρήτη καθώς και την εδώ περιοχή. Ακολουθήσαμε τη ροή του ποταμού ανάμεσα στις καλαμιές, τις πικροδάφνες και τα διάφορα δένδρα που φυτρώνουν στις όχθες, μα και στην κοίτη του ποταμού. Η ροή του νερού μας οδηγούσε στα στενέματα του φαραγγιού όπου σαν τιτάνιες γρανιτένιες κολώνες ορθώνονται προς τον ουρανό. Δένδρα και αρωματικά φυτά στολίζουν τις κορυφές τους, μα και στα απότομα μαγλινά τοιχώματά τους αιωρούνται διάφορα δένδρα και φυτά. Πολλά είδη σπάνιων στενοενδημικών φυτών υπάρχουν εδώ. Την εποχή της άνοιξης οργιάζουν ανθισμένα και χρωματίζουν πολύχρωμα το άγριο τοπίο. Η ροή του νερού δυναμώνει στο στένεμα και πέφτει απότομα στο βάθος της κοίτης όπου δημιουργεί μικρή λιμνούλα. Ενας μικρός καταρράκτης περίπου 5 μέτρα δημιουργείται εδώ. Το νερό “γλύφει” τα μαγληνά χαράκια και γλιστρά με φόρα προς τη λιμνούλα. Εδώ τα δύσκολα, πώς να κατέβουμε; Ψάχνουμε πέρασμα δεν υπάρχει. Πρώτος ο Λεωνίδας ο Κλώντζας γλιστρά μαζί με τη ροή του νερού και πέφτει στη λιμνούλα. Τον ακολουθεί η Ρενάτα που ήταν προετοιμασμένη για τέτοιες περιπέτειες, πετά τα ρούχα και βουτά στη λιμνούλα με το μαγιώ. Εκεί στην άκρη της γλίστρας, χωμένοι στο νερό μέχρι το λαιμό βοηθούν, περνούν τα ρούχα και τα σακίδια των ορειβατών και τους βοηθούν να περάσουν. Ολοι βουτήξαμε στη μικρή λιμνούλα και απολαύσαμε τα δροσερά πεντακάθαρα νερά της Σαρακήνας. Το γέλιο και τα πειράγματα μας διασκέδαζαν. Ο Στέλιος που είναι λίγο τροφαντός και πιο βαρύς, καθώς έπεσε στη λίμνη την ξεπλαδάρωσε και το νερό σαν πήδακας πετάχτηκε και έπεσε σαν βροχή επάνω μας. Τα δύσκολα δεν σταμάτησαν εδώ αλλά και παρακάτω η συρτική δύναμη του νερού φράζει την κοίτη με τεράστιους βράχους. Σφηνωμένοι ο ένας πάνω στον άλλον δεν αφήνουν πέρασμα και μας αναγκάζουν να σκαρφαλώνουμε επάνω τους και να ξαναμπαίνουμε σε άλλες λιμνούλες με νερό. Ευτυχώς σε δυο σημεία έχουν τοποθετηθεί σκάλες και διευκολύνουν τους επισκέπτες. Ομορφη η άγρια φύση αλλά και επικίνδυνη.

Θα πρέπει ο Δήμος σε συνεργασία με τη Δασική Υπηρεσία να φροντίσουν με κάποιες απλές κατασκευές από ξύλο να κάνουν πιο ομαλή τη διάβαση. Είδαμε αρκετούς μεμονωμένους τουρίστες που προσπαθούσαν να περάσουν αυτά τα δύσκολα σημεία αλλά δεν τα κατάφεραν και γύρισαν πίσω.

Αλλά ίσως και κάποιος ριψοκίνδυνος να κτυπήσει. Εμείς με την εμπειρία που έχουμε το περάσαμε εύκολα αλλά βοηθώντας ο ένας τον άλλο και ήταν μια διασκέδαση που μας πρόσφερε και γέλιο. Τα πειράγματα δεν σταμάτησαν όταν φτάσαμε στο σημείο που έπρεπε να περάσουμε μέσα από μια μικρή τρύπα ανάμεσα στους βράχους. Είπαμε του Στέλιου να περάσει τελευταίος γιατί αν σφηνώσει χαθήκαμε θα μείνουμε μόνιμοι κάτοικοι εδώ.

Ο Στέλιος επέμενε να περάσει πρώτος και σπρώχνοντας τους άλλους χώθηκε στην τρύπα. Η Ρενάτα τον έσπρωχνε με πίεση, άντε του έλεγε , βάλε τα δυνατά σου να μη φρακάρεις. Και το γέλιο έδινε και έπαιρνε. Οι συγκινήσεις πολλές και η γραφικότητα αυτού του φαραγγιού μοναδική. Είναι μικρό μα είναι από τα ωραιότερα φαράγγια της Κρήτης. Η πεζοπορία κράτησε 2.30 ώρες αλλά θα μπορούσε να κρατήσει και 6 ώρες αν το ξεκινούσαμε από το πανέμορφο δάσος του Σελάκανου. Εχει η Κρήτη τόσες ομορφιές στα σπλάχνα της κρυμμένες που όσο και να τις γυρνάς ποτέ δεν τελειώνουν.

Μετά από 2 ώρες περίπου φτάσαμε στον πόρο του φαραγγιού και προχωρήσαμε προς τους Μύθους, όπου ο αρχηγός της πεζοπορίας κ. Γιώργος Παναγιωτάκης μας πρόσφερε ρακί με σύκα και αχλάδια. Ηταν μια από τις ωραιότερες πεζοπορίες του ΕΟΣ Λασιθίου γεμάτη γέλιο και υγεία μέσα στην άγρια φύση της άγνωστης Κρήτης.



Κείμενο-φωτογραφίες

Βασίλης Δρόσος