Του Ν. Τσαγκαράκη

Xάρη σ' ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα και καλό καστ, η μεταφορά της παλιάς τηλεοπτικής σειράς στο σινεμά πραγματοποιείται διασκεδαστικά, αλλά μερικώς επιτυχημένα.

Η ΜΑΓΙΣΣΑ BEWITCHED

Σκην.: Νόρα Έφρον

Πρωτ.: Νικόλ Κίντμαν, Γουίλ Φέρελ, Μάικλ Κέιν, Σίρλεϊ ΜακΛέιν



Ο Τζακ Γουάιατ είναι ένας κινηματογραφικός αστέρας, του οποίου η καριέρα χρειάζεται επειγόντως σωτηρία. Ο ατζέντης του σκέφτεται ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην επανέκδοση της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς «Bewitched» είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να ανακάμψει η καριέρα του ηθοποιού. Ο Τζακ συμφωνεί για το ρόλο του Ντάρεν και το μόνο που μένει είναι να βρεθεί η ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τη Σαμάνθα. Μετά από εξαντλητικές οντισιόν, ο Τζακ συναντά τυχαία μια κοπέλα που φαίνεται να πληροί όλες τις προϋποθέσεις για το ρόλο, ειδικά το απαραίτητο χαριτωμένο κούνημα της μύτης. Όμως κανείς δε μπορεί να φανταστεί ακριβώς πόσο κατάλληλη είναι…

Η Έφρον είναι από τις πιο έμπειρες επαγγελματίες στην ρομαντική κομεντί, καθώς ως σκηνοθέτρια ανέδειξε το δίδυμο Χανκς-Ράιαν και συνέβαλε σε άλλα εξαιρετικά δείγματα του είδους, όπως στο ΟΤΑΝ Ο ΧΑΡΥ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗ ΣΑΛΥ ως σεναριογράφος. Εδώ έχει γράψει το σενάριο μαζί με την αδερφή της, Ντήλια, και σκηνοθετεί μία από τις ηθοποιούς που είναι ιδανικές γι' αυτή την κατηγορία ταινιών. Η Κίντμαν με τα χρόνια έχει διαμορφώσει την εικόνα της σύμφωνα με τα γυναικεία πρότυπα του κλασικού Χόλιγουντ, μιας ηθοποιού που προσέχει τις επιλογές της εξίσου με την εικόνα της, που παραμένει λεπτεπίλεπτη και κομψή. Η επιλογή της να παίξει σ' αυτή την κωμωδία καταστάσεων (γιατί τελικά καταλήγει τέτοια παρά τις ρομαντικές διαθέσεις της) προφανώς πηγάζει από την εμπιστοσύνη στην εμπειρία της Έφρον και στο ταλέντο του Φέρελ. Το αποτέλεσμα όμως είναι πιο διφορούμενο απ' ό,τι ίσως αρχικά είχε υπολογιστεί.

Καταρχάς η παρουσία του Φέρελ είναι 'δίκοπο μαχαίρι' για το φιλμ. Ο Φέρελ είναι ένας ραγδαία ανερχόμενος κωμικός, και το μόνο περίεργο είναι πώς δεν είχε αναδυθεί νωρίτερα. Στις Η.Π.Α. βέβαια τον γνώριζαν από την τηλεόραση, αλλά χρειάστηκαν οι κινηματογραφικές του δουλειές για να γίνει ευρύτερα γνωστός. Για να είμαι ειλικρινής, αυτός ήταν κι ο μόνος λόγος που ήθελα να δω την ταινία στο σινεμά κι όχι στο βίντεο. Είχα ανάγκη από φρέσκο Φέρελ και δεν απογοητεύτηκα. Μη φανταστείτε βέβαια ότι οργιάζει όπως στο OLD SCHOOL αλλά πάντως έχει τις σκηνές του και τις εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Βλέπετε πρέπει να κρατηθούν κάποια προσχήματα ευπρέπειας και μέτρου για να μη χαθεί το ρομαντικό ύφος.

Η Κίντμαν είναι εξίσου καλή και καταλλήλως χαριτωμένη ως μάγισσα που ξέρει τις δυνάμεις της και προσπαθεί να σταματήσει να τις χρησιμοποιεί αλλά δεν την αφήνουν οι περιστάσεις. Το ταίριασμά της με έναν τύπο σαν τον Φέρελ είναι ανάλογο με εκείνο της τηλεοπτικής σειράς και μεταξύ τους εκτυλίσσονται περισσότερο παρεξηγήσεις και ανταγωνισμός, παρά ερωτική διεκδίκηση. Ίσως τελικά αυτό που δημιουργεί τις λάθος εντυπώσεις να είναι το ίδιο το όνομα της Έφρον, που σε προδιαθέτει για μια ταινία ανάλογη με τις προηγούμενές της. Όμως εδώ έχουμε να δούμε μια κωμωδία καταστάσεων που στο επίκεντρό της έχει μια ερωτική ιστορία (και ποια δεν έχει;).

Έτσι, σχεδόν όλες οι σκηνές είναι κωμικές, κι είναι σ' αυτό τον τομέα που η ταινία ήθελε λίγο περισσότερο νεύρο. Καλύτερος συγχρονισμός μεταξύ των ηθοποιών και στη διαδοχή των σκηνών, μαζί με λίγο πιο ενδιαφέρουσα πλοκή θα μετέτρεπαν το φιλμ στην κωμωδία για την οποία προϊδεάζεται κανείς.

Νομίζω όμως ότι μεταξύ ρομάντζου/ κωμωδίας η ζυγαριά γέρνει καθαρά υπερ της δεύτερης και μάλιστα μιας κωμωδίας που παρότι παραμένει πολύ ευχάριστη, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο σπιρτόζικη.