Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκύρηκος
Έχουμε πει πολλές φορές ότι ο άνθρωπος μοιάζει με κουρασμένο οδοιπόρο και η ζωή με δύσκολο και κακοτράχαλο δρόμο. Άλλοι, τον δρόμο αυτό τον περνούν με δυσκολία και δεν τερματίζουν ποτέ, και άλλοι πάλι τις δυσκολίες τις αντιμετωπίζουν με υπομονή και αισιοδοξία και τερματίζουν.
Γιατί όμως αυτή η διαφορά; Οι πρώτοι, είναι μόνοι, χωρίς εφόδια και οδηγό. Οι δεύτεροι όμως, και εφόδια και οδηγό έχουν. Έτσι τον ίδιο δρόμο που οι πρώτοι τον φοβούνται και ποτέ δεν φθάνουν στο τέλος, οι δεύτεροι συναντούν και βλέπουν τις δυσκολίες, όμως δεν φοβούνται ούτε και χάνονται. Δεν χάνουν ούτε το θάρρος τους, αλλά φθάνουν ασφαλείς στο τέρμα που εκεί τους περιμένει ο αθλοθέτης Χριστός για να τους στεφανώσει. Και τούτο, διότι, σύμφωνα με την διακήρυξη του Απ. Παύλου “εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση” (Β’ Τιμ. β’ 5). Άλλωστε, πριν ξεκινήσουν και οι δύο, ο Χριστός τους είχε προειδοποιήσει “ότι στενή η πύλη και τεθλημμένη η οδός” (Ματθ. ζ’ 14-15). Πώς γίνεται όμως οι πρώτοι να μείνουν και οι δεύτεροι να τερματίζουν; Εμείς αν δώσουμε απάντηση, ίσως να είναι λανθασμένη. Γι’ αυτό σκεφθήκαμε να ρωτήσουμε ένα φωτισμένο Άγιο Γέροντα ασκητή, να μας πει κι εκείνος τη γνώμη του. Τον ρωτήσαμε, κι εκείνος μας έδωσε την σωστή απάντηση. Να τον ακούσουμε:
Πώς μπόρεσες Γέροντα να περάσεις τον δύσβατο δρόμο της ζωής χωρίς να σκοντάψεις;
Μιμήθηκα - απάντησε εκείνος - τον τυφλό, ο οποίος εμπιστεύεται το ραβδί του, ακουμπάει σ’ αυτό και το ρωτάει σε κάθε του βήμα. Έτσι κι εγώ. Εμπιστεύτηκα το Θεό, ακούμπησα πάνω του και με το ραβδί της πίστεώς μου, έψαχνα προσεχτικά το έδαφος προτού πατήσω και έτσι έφθασα μέχρι εδώ. Τώρα, πιστεύω ότι μπορώ να πω κι εγώ αυτό που είπε ο Απ. Παύλος: “...Τον δρόμο τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος” (Β’ Τιμ. δ’ 8).
Αφού λοιπόν είδαμε ποιό είναι το μυστικό για να φθάσει ο οδοιπόρος αθλητής στο τέρμα του δρόμου νικητής και να λάβει το στεφάνι της νίκης, να μιμηθούμε κι εμείς τώρα τον “Πρώτον μετά τον Ένα” Απ. Παύλο, αλλά και τον Άγιο Γέροντα, που τόσο παραστατικά, σαν φωτεινός οδοδείκτης μας είπε πώς αυτός κατάφερε να τερματήσει.
Κύριε, δώσε και σε μας το Πανάγιο χέρι Σου. Θέλουμε Εσύ να είσαι ο οδηγός στον δρόμο της ζωής μας.

