Την θεατρική παράσταση “Άλκηστις” του Ευριπίδη παρουσιάζει το θέατρο των Vivi σήμερα στις 9.30 το βράδυ στο Κηποθέατρο “Ν. Καζαντζάκης” στο πλαίσιο του φεστιβάλ “Ηράκλειο - Καλοκαίρι 2005”. Την σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Τηλέμαχος Μουδατσάκις.
Κοστούμια: Τηλέμαχος Μουδατσάκις - Έφη Μαρουσάκη.
Μουσική: Μπάμπης Πραματευτάκης.
Εξαρτήματα - Κοστούμια - Κατασκευές κοστουμιών: Έφη Μαρουσάκη.
Σκηνικό: Αντώνης Λενακάκης.
Φωτισμοί: Βαγγέλης Γεραρχάκης.
Βοηθός σκηνοθέτη: Αντώνης Λενακάκης.
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Απόλλων: Τάσος Ιορδανίδης.
Θάνατος: Σωτήρης Αντωνίου.
Χορός - Άγγελος: Διονύσης Ποταμίτης.
Θεράπαινα: Ελένη Χατζηαυξέντη.
Άλκηστις: Μαρία Κίτσου.
Άδμητος: Δημήτρης Δρόσος.
Ηρακλής: Τάσος Ιορδανίδης.
Φέρης: Αντώνης Περαντωνάκης.
Θεράπων: Σωτήρης Αντωνίου.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναφέρει για το έργο:
“Η άποψη που επεφύλαξα στην “Άλκηστη” ύστερα από ευάριθμες αναγνώσεις είναι ότι πρόκειται για ρομαντικό δράμα με ορισμένα παρευδόκιμα σατιρικά στοιχεία (κυρίως στην παρέμβαση του Ηρακλή) που δημιουργούν κτυπητές αντιφάσεις στο ρου της δράσης με σχεδόν τραγικό ειρμό. Ένα δράμα με ενστάσεις ειρωνίας που συσκευάζονται έτσι ώστε να προβληματίζουν τον αναγνώστη καθώς γίνεται μάρτυρας του παλίνδρομου βίου μιας ηρωίδας που ζει και δεν ζει, μιας ηρωίδας που παρατηρεί τον θεατή πίσω από το πέπλο της ¨αρτιθάν της” όταν εκείνη έχει τόσα να ομολογήσει και παρ’ όλα αυτά σιωπά - στην πιο ερωτηματική σιωπή των θεατρικών αναστάσεων.
Στα κομβικά σημεία του έργου παρατηρεί κανείς μια θέση που παραπαίει - που υπονομεύεται από μια σύνοδο παρασυγγενικών στοιχείων, μια δράση σχεδόν αιρετική. Ο Άδμητος π.χ. συνοδεύει την Άλκηστη στη σκηνή της ψυχομαχίας και θρηνεί για ένα συμβάν που προκάλεσε ο ίδιος. Η στάση του μπορεί να ερμηνευθεί ως αναγκαία (πρβ. πλαστή) συγγνώμη, όπως σαφώς μπορεί να ερμηνευτεί ως μετάνοια - για την αποδοχή του εύνοου δώρου των Μοιρών - ο κομμός του. Στην ίδια προοπτική η Άλκηστη ζει και δεν ζει. Ο Ηρακλής κωμάζει, ενώ πάραυτα τύπτεται από την αυθάδειά του. Ο Χορός επικρίνει τον Άδμητο για την τόλμη του να δεχθεί έναν ξένο - παρά το πένθος του - ενώ πάραυτα υμνεί ως φιλόξενο, θεοφωτοπρόβλητο τον οίκο του.
Ωστόσο ο ρομαντισμός δεν εκπίπτει αλλά ούτε και οι συμβολικές δράσεις στην παράσταση. Ο λόγος του Χορού στα στάσιμα έχει διανεμηθεί σε δύο πεποιημένα πρόσωπα, τον Άγγελο και τον Μυροπράτη. Ο πρώτος λειτουργεί και ως ψυχοπομπός - διωθεί τον κιλλίβαντα με τη νεκρή Άλκηστη αλλά και ως Άγγελος προσευχόμενος. Ο Μυροπράτης μυρώνει τη νεκρή προσφέροντας της ευγνώμονες καλλυντικές φαρμακείες. Και οι δυο επικαιροποιούν στοιχεία από τον ορθόδοξο πολιτισμό που συνάδουν επί σκηνής με τις παγανιστικές μαρτυρίες στην ολοκληρία του Ευριπίδειου κειμένου.
Το ρομαντικό ύφος ωστόσο, έχει προληφθεί στη μετάφραση με τη μείξη τριών γλωσσικών πολιτισμών του αρχαίου, του μεσαιωνικού (βυζαντινού) και του νεότερου. Και αυτό με αγαθές λογοτεχνικές υπερβάσεις, με ορισμένα ενθέματα, όπως ο προφητικός χαιρετισμός του Ηρακλή στην έξοδο. Αναζήτησα ένα λόγιο ύφος με αδρές καταξιώσεις της τρισδιάστατης ελληνικής γλώσσας. Δεν φοβήθηκα τις λέξεις, τις αμφισημίες ούτε τη δημιουργία νέων ισοδυναμιών του αρχαίου κειμένου”.

