Της Κορίνας Καφετζοπούλου

Επιτακτική όσο ποτέ είναι η ανάγκη για τη δημιουργία ενός κέντρου υποδοχής λαθρομεταναστών στην Κρήτη, όπως υποστηρίζουν πλέον πολλοί φορείς, για δύο πολύ σοβαρούς λόγους.

Κι αυτό, για να μην απειλείται συνεχώς η δημόσια υγεία και η υγεία των ίδιων των λαθρομεταναστών βέβαια από μολυσματικές νόσους που πιθανόν μπορεί να έχουν, αλλά και για να τηρούνται ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης όπου τηρούνται οι κανόνες υγιεινής.

Τα δύο κρούσματα ψώρας που εμφανίστηκαν πρόσφατα στο Αντισκάρι δεν είναι τα μόνα. Η ψώρα και η ηπατίτιδα είναι δύο ασθένειες που πολύ συχνά εκδηλώνονται στα καραβάνια των λαθρομεταναστών που πετιούνται από τους δουλεμπόρους στις ακτές της Κρήτης, όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως στο παρελθόν οι λεπροί, είπε μιλώντας στην «Π» ο κ. Ανδρέας Μαμαντόπουλος , χειρουργός στο επάγγελμα και υπεύθυνος Σαμαρειτών Κρήτης.

Από την πλευρά του ο νομίατρος Ηρακλείου κ. Μιχάλης Ρακιντζάκης δεν έκρυψε την ανησυχία που νιώθουν οι Αρχές, κάθε φορά που ενημερώνονται για την άφιξη λαθρομεταναστών.

“Έχουμε, έντονη ανησυχία κάθε φορά που έρχονται.

Κάποια στιγμή μπορεί να ξεσπάσει ένα λοιμώδες νόσημα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συγκεντρώνονται και διαβιούν είναι εντελώς αντίξοες, σχεδόν δεν πληροται καμία υγειονομική προϋπόθεση. Για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, να θεραπεύσουμε τους ίδιους και να προστατέψουμε τη δημόσια υγεία, πρέπει να δημιουργηθεί, κέντρο υποδοχής», δήλωσε ο κ. Ρακιντζάκης.

Τα προβλήματα που προκαλούνται είναι πολλά και ελάχιστες φορές βλέπουν το φως της δημοσιότητας .



Κάθε χρόνο ο αριθμός των λαθρομεταναστών που εντοπίζεται στα χωρικά ύδατα του νησιού αυξάνει.

Υπολογίζεται ότι, πλέον, ετησίως 400 - 500 λαθρομετανάστες βρίσκονται σε κίνδυνο κοντά στις ακτές της Κρήτης , καθώς πετιούνται στη θάλασσα από τους δουλεμπόρους και περισυλλέγονται από τις Αρχές. Ο αριθμός αυτός σε συνδυασμό και με τους κινδύνους που υπάρχουν από την μετάδοση μολυσματικών ασθενειών που ίσως έχουν , αλλά και το ότι τα μέρη που φιλοξενούνται μόνο κατάλληλα δεν είναι , δημιουργεί την ανάγκη για την ύπαρξη ενός κέντρου υποδοχής. Και σε αυτό πέρα από τις επιμέρους αντιρρήσεις που υπάρχουν συγκλίνουν όλες οι απόψεις.



Ψώρα και ηπατίτιδα οι πιο συχνές ασθένειες των λαθρομεταναστών



Πριν λίγες ημέρες η μικρή κοινωνία του Αντισκαρίου, αναστατώθηκε από την είδηση για την εμφάνιση δύο κρουσμάτων ψώρας που εμφανίστηκαν σε λαθρομετανάστες οι οποίοι φιλοξενούνταν στο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής. Ενώ και η δημοτική Αρχή των Μοιρών αντέδρασε έντονα με το γεγονός ότι αυτές οι περιπτώσεις κρατήθηκαν κρυφές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Όμως το σύνηθες είναι αυτά τα περιστατικά να μην δημοσιοποιούνται.

Ο κ. Ανδρέας Μαμαντόπουλος , χειρουργός στο επάγγελμα και υπεύθυνος Σαμαρειτών Κρήτης με την διπλή του ιδιότητα μίλησε στην “Π” για όλες τις πτυχές αυτού του προβλήματος επιβεβαιώνοντας, ότι τα πρόσφατα περιστατικά της ψώρας σαφέστατα δεν είναι τα μοναδικά.

Αντιθέτως ψώρα και ηπατίτιδα αντιμετωπίζονται πολύ συχνά , όμως σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κίνδυνος μετάδοσης στον πληθυσμό.

Όπως είπε, “το σύνηθες είναι η εμφάνιση παρασιτικών νοσημάτων . Έρχονται με ψώρα και άλλες φορές με ηπατίτιδα τύπου Α αλλά Β και C, και άλλες με λοιμώδη μεταδοτικά νοσήματα.

Υπάρχουν όμως και σοβαρότατα περιστατικά όπως το καρδιολογικό πρόβλημα που είχε ένα κοριτσάκι, προ ετών, και μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο. Σας διαβεβαιώ όμως, ότι αντιμετωπίζονται χωρίς πρόβλημα. Το Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων ( ΚΕΕΛ) κάνει φοβερή δουλειά”.

Ερωτηθείς για το γεγονός ότι για αυτά τα περιστατικά δεν υπάρχει ενημέρωση της κοινής γνώμης, απάντησε: “Ενημερώνονται αυτοί που πρέπει να ενημερωθούν. Ποτέ μέχρι τώρα δεν υπήρξε πρόβλημα μετάδοσης. Δεν γίνεται καμία απόκρυψη. Δεν είναι όμως τόσο σοβαρό για να ανακοινωθεί. Επαναλαμβάνω δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα μετάδοσης”.



Η ψώρα δεν είναι λέπρα



Και συνέχισε: “Ψώρα εμφανίζεται πολύ συχνά…Αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν λεπροί διότι ακόμα και η λέπρα θεραπεύεται. Να ενημερώσουμε έναν ολόκληρο πληθυσμό για το ότι μερικά άτομα έχουν ψώρα;

Η ψώρα δεν μεταδίδεται στον πληθυσμό, στο σχολείο ή στους επόμενους μαθητές ή στους αστυνομικούς που βρίσκονται εκεί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να διασπείρουμε πανικό όταν το πρόβλημα είναι αντιμετωπίσιμο. Το πρόβλημα αφορά τους ίδιους τους λαθρομετανάστες”.

Σε αυτό το σημείο δόθηκε έμφαση στην ανάγκη της ύπαρξης του κέντρου υποδοχής.

“Είναι αδύνατο να ψάχνουμε την τελευταία στιγμή μέρος για να προστατεύουμε αυτούς και τη δημόσια υγεία. Είναι καιρός να σκύψουν όλοι στο πρόβλημα από την στιγμή που τα τελευταία χρόνια κατακλυζόμαστε από λαθρομετανάστες. Η Κρήτη φαίνεται ότι είναι σημείο επιλογής για να εγκαταλείπονται από τους δουλεμπόρους οι μετανάστες δημιουργείται έντονα η ανάγκη ενός μηχανισμού υποδοχής. Βέβαια το επιθυμητό είναι να μην έρχονται. Από την στιγμή όμως που αυτοί οι άνθρωποι πατούν τα χώματα της Κρήτης πρέπει να τους παρέχεται η βοήθεια. Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι διαθέτει έναν υψηλού επιπέδου ανθρωπισμό.

Επιβάλλεται να παρέχονται όλες εκείνες οι διευκολύνσεις στους ανθρώπους του Κέντρου Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων όπου θα παρέχονται αυτές οι βοήθειες”.



Ουρούν στα μπουκάλια και πλένονται στις κάλπες



Κατά τη διάρκεια φιλοξενίας υπάρχουν και μερικές εικόνες που δεν είδατε ποτέ στην τηλεόραση και ίσως δεν έχει πάει ο νου σας. Μερικά από αυτά που είδατε περιγράφονται στις εκθέσεις των εποπτών υγείας αλλά και στις μαρτυρίες των ανθρώπων του Ερυθρού Σταυρού.

Οι άνθρωποι που έμεναν στο σχολείο στο Αντισκάρι ήταν 117. Ο χώρος των αποχωρητηρίων δεν έφτανε για να ικανοποιηθούν οι σωματικές τους ανάγκες. Πολύ που δεν προλάβαιναν ουρούσαν σε άδεια μπουκάλια νερού.

Λόγω και της ψώρας έπρεπε αναγκαστικά να πλένονται όλοι. Για το πώς γινόταν αυτό χαρακτηριστική ήταν η μαρτυρία του αρχηγού Σαμαρειτών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού τμήματος Μοιρών, Χρυσόστομου Περγιανάκη: “Οι άνθρωποι έπρεπε να πλυθούν. Πώς μπορεί ένα σχολείο που είναι για τριάντα άτομα να εξυπηρετήσει εκατό; Και υπό ποιες συνθήκες; Για να κάνουν μπάνιο αυτοί οι άνθρωποι , πήραμε μια ξεχασμένη κάλπη, την ντύσαμε από έξω και τους βάζαμε εκεί να κάνουνε μπάνιο στην αυλή του σχολείου κρατώντας τους τα λάστιχα. Φαντάζεστε πώς ένιωθαν αυτοί οι άνθρωποι; Και ευτυχώς που ήταν όλοι άνδρες, αν υπήρχαν γυναίκες και παιδιά μαζί τι θα γινόταν;”

Πριν μερικά χρόνια στην περίπτωση των λαθρομεταναστών που φιλοξενούνταν σε γήπεδο της Ιεράπετρας, οι Σαμαρείτες για να καθαρίσουν το χώρο πάταγαν σε λύματα που έφταναν μέχρι τα γόνατα τους.

Ο τρόπος φιλοξενίας έχει ιδιαιτερότητες. Πρέπει να φιλοξενούνται ανάλογα με την εθνικότητά τους, το φύλο τους, οι οικογένειες πρέπει να είναι μαζί , δεν μπορεί να είναι χώρια ο πατέρας από την μητέρα. Ιδιομορφία υπάρχει ακόμα και στις διατροφικές τους συνήθειες. Δεν τρώνε ό,τι τρώμε εμείς ενώ και μεταξύ τους δεν τρώνε τα ίδια πράγματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που μαλώνουν μεταξύ τους και είναι δύσκολη και η φύλαξή τους από τις Αρχές.