Συναυλία με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, με αφορμή τα 80 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, θα δοθεί αύριο το βράδυ στο Κηποθέατρο “¨Ν. Καζαντζάκης” υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου.
Θα παρουσιαστούν τα έργα: “Ερημιά” σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένας κύκλος τραγουδιών, όπου ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης καταθέτει διάφορες μουσικές στιγμές που τον επηρέασαν και τον διαμόρφωσαν ως συνθέτη. “Μπαλάντες” σε ποίηση Μανώλη Αναγνωστάκη, που ο συνθέτης έγραψε κι ονόμασε έτσι,θέλοντας να ξεφύγει από την προσπάθεια κύκλων, να τον χαρακτηρίσουν δημιουργό μόνο πολιτικών τραγουδιών.
Θα ερμηνεύσουν, εκτός από τους δεκατρείς μουσικούς της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου, οι Μαρία Φαραντούρη, Μανώλης Μητσιάς, και Πέτρος Πανδής.
Η Κ.Ο.Ε.Μ. θα δώσει σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο, όλο το καλοκαίρι με τα έργα “Ερημιά” και “Μπαλάντες”.
“Η Ερημιά μέσα στη διαδρομή μου στο ελληνικό τραγούδι κλείνει έναν κύκλο που ξεκίνησα με τον Επιτάφιο στα 1960. Όπως στον Επιτάφιο υπάρχουν στοιχεία αναγνωρίσιμα από διάφορες μουσικές της Ελλάδας, το ίδιο και στην Ερημιά μπορεί κανείς να ανιχνεύσει διάφορες μουσικές στιγμές που με επηρέασαν και με διαμόρφωσαν ως συνθέτη. Θα έλεγα άλλωστε ότι ο κύκλος αυτών των 12 τραγουδιών είναι αυτοβιογραφικός, με κεντρικό άξονα τον Έρωτα, που τον τραγουδώ κάθε φορά με άλλο “βλέμμα”. Πότε του εφήβου και πότε του ώριμου άντρα, πότε του “στρατευμένου” και πότε του φαντάρου και της ανέμελης συντροφιάς. Πρόκειται για διάφορες μεταμορφώσεις του απλού Έλληνα στα μονοπάτια και τις διασταυρώσεις της εθνικής μας ζωής, όπως τις βίωσα μέσα στην καρδιά του ελληνικού λαού και της νεότερης ιστορίας. Και τώρα από την προσπάθεια μου να ξανακάνω τις μνήμες αυτές καινούρια τραγούδια, προέκυψε ένα έργο που θέλω να πιστεύω οτι θα σταθεί πλάι σε ό,τι ωραιότερο έκανα μέχρι τώρα στον τομέα του απλού και του άμεσου τραγουδιού. Σ’ αυτό συντείνει αποφασιστικά η συμβολή του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του κατ’ εξοχήν ποιητή του έρωτα και της καθημερινής μας ζωής στην ευγενέστερη, την πλέον ανθρώπινη και την πιο ελληνική εκδοχή της.
Μ’ αυτόν, τον 77ο κύκλο τραγουδιών μου, μέσα από χίλιες δυο αναζητήσεις και μεταμορφώσεις από κύκλο σε κύκλο, οδηγούμαι και πάλι στα ήρεμα και γνώριμα νερά των τραγουδιών με τα οποία ξεκίνησα πριν 45 χρόνια και που βρέθηκαν από τότε στις καρδιές και τα χείλη χιλιάδων απλών ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων” ανέφερε ο Μίκης Θεοδωράκης για το έργο του “Ερημιά”.
“Ο τίτλος “Μπαλάντες” που επέλεξα γι’ αυτά τα τραγούδια, είχε να κάνει ίσως με το γεγονός οτι ήθελα να ξεφύγω από την προσπάθεια που γινόταν πλέον συστηματικά από διαφόρους κύκλους - μουσικούς αλλά και πολιτικούς - να με χαρακτηρίσουν συνθέτη αποκλειστικά και μόνο πολιτικών τραγουδιών.
Γενικά, η περίοδος εκείνη (1974 και μετά) ήταν επώδυνη για μένα και για τα τραγούδια μου, που κάθε μέρα όλο και περισσότερο απουσίαζαν από τα προγράμματα των σταθμών αλλά και των τραγουδιστών με ένα πρωτοφανή συντονισμό, λες και κάποιες αόρατες δυνάμεις πάσχιζαν να με παρουσιάζουν - ειδικά στις νεότερες γενιές - ως συνθέτη μονάχα δέκα - είκοσι τραγουδιών, αφού όλα τα υπόλοπα τα είχαν εξαφανίσει...
Έτσι οι Μπαλάντες είχαν απ’ τη γέννησή τους προδιαγεγραμμένη μοίρα, ακριβώς γιατί διέψευδαν τους ισχυρισμούς περί συνθέτη μονοσήμαντου, συνθέτη πολιτικών τραγουδιών. Δεν παύουν όμως να είναι μια σημαντική στιγμή, γιατί ακριβώς μέσα σ’ αυτό το έργο ενώνονται δυο καλλιτεχνικές φωνές, του Αναγνωστάκη με την δική μου, προσφέροντας πιστεύω, τραγούδια με μια λεπτή ευαισθησία κάτω απ’την οποία κρύβεται ο πλούσιος συναισθηματικός κόσμος δύο ανθρώπων που ήπιαν ως την τελευταία σταγόνα τα μαρτύρια του λαού τους μαζί με τον λαό τους, γεγονός που δεν τους εμπόδισε να μιλήσουν λυρικά, τρυφερά και ερωτικά μ’ έναν καινούριο τρόπο για τα δεδομένα του ελληνικού τραγουδιού και που πλούτισε την τέχνη δίνοντάς της μια καινούρια διάσταση, ασφαλώς παράταιρη για το κλίμα των τελευταίων χρόνων. Ένα μουσικό κλίμα που ειδικά στον τομέα του τραγουδιού έχει φτάσει πια στο τελευταίο σκαλί της αποσύνθεσης...” ανέφερε κάποτε ο μεγάλος δημιουργός.

