Tης Άννας Παπαδοκωστάκη

H γνωστή Hρακλειώτισσα δημοσιογράφος Mαρία Γιαχνάκη μιλά στην “Π” με αφορμή και την έκδοση του βιβλίου της “Tα τείχη δεν χωρίζουν”

Τη γνώρισε όλη η Ελλάδα, κάνοντας ρεπορτάζ στην ομίχλη για τον Κώστα Χαρδαβέλα, μετά με μια δική της εκπομπή, αποκάλυψε την ψυχή ανθρώπων που άφησαν όνομα για τις φριχτές πράξεις τους και ύστερα…χάθηκε για λίγο για να μεγαλώσει το δεύτερο παιδί της.

Το ρεπορτάζ, την έφερε πίσω και αυτή τη φορά την ταξίδεψε στον αραβικό κόσμο όπου έζησε πολλές συγκλονιστικές μέρες, καλύπτοντας τα γεγονότα στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Ιρακ. Για να κάνει καλύτερα τη δουλειά της , έμαθε αραβικά και περσικά και φοίτησε ακόμα και στο θερινό τμήμα του Πανεπιστημίου της Ιορδανίας.

Η Μαρία Γιαχνάκη, Hρακλειώτισσα από την Καλλιθέα, δεν το βάζει κάτω όταν πρόκειται να κάνει τη δουλειά της, θα χωθεί παντού και θα ξεπεράσει τους φόβους της με την προσδοκία να πετύχει το στόχο της. Είναι γεννημένη ρεπόρτερ. Πρόσφατα πέρασε και στην τάξη των συγγραφέων με ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που εν πολλοίς αποτελεί μια βιωματική εξιστόρηση γεγονότων τα οποία έζησε ως δημοσιογράφος στην Παλαιστίνη, αλλά με άξονα μια ερωτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια Eλληνίδα δημοσιογράφο και ένα παλαιστίνιο «τρομοκράτη». Ο λυρισμός , μαλάκωσε την δημοσιογραφική ματιά και ο αναγνώστης, δακρύζει για τον μικρό ορφανό Παλαιστίνιο που ισοπεδώνεται από τα τανκς των Iσραηλινών, αγωνιά για την Μαρία, την ηρωίδα, όταν προσπαθεί να ξεφύγει από τα πυρά και βιώνει μαζί της έναν καταλυτικό έρωτα που θα κομματιάσει τη ζωή της.

Το βιβλίο της Μαρίας Γιαχνάκη, «Tα τείχη δεν χωρίζουν» των εκδόσεων Κοχλίας έχει ήδη εξαντλήσει την πρώτη έκδοση και τυπώνεται για δεύτερη φορά.

Τη συναντήσαμε σε ένα κεντρικό καφέ, με τα καλοκαιρινά της να απολαμβάνει τις διακοπές στην πατρίδα. Εκφραστική , ενθουσιώδης μας μίλησε για τις 18 αποστολές της σε εμπόλεμες περιοχές, τη δουλειά της, το βιβλίο της, την οικογένεια της και την Κρήτη.

- Τι σε οδήγησε να γράψεις ένα βιβλίο για ένα θέμα, όπως το Παλαιστινιακό;

«Η ανάγκη να πω περισσότερα πράγματα από αυτά που μετέδωσα για το Star. Το χρειαζόμουν , γιατί σε ένα ρεπορτάζ όλα μπαίνουν σε ένα χρονικό περιορισμό. Τα περισσότερα από αυτά που αναφέρονται στο μυθιστόρημα είναι αληθινά και θα τα αναγνωρίσουν όσοι παρακολούθησαν τα ρεπορτάζ μου. Απλά παραθέτω περισσότερα στοιχεία, δεμένα με μια ερωτική ιστορία».

- Η ηρωίδα σου είναι η Μαρία Τίτου, μια δημοσιογράφος με τρία παιδιά, που ερωτεύεται ένα Παλαιστίνιο…

«Είναι μια γυναίκα, που βρίσκεται σε κίνδυνο, μπαίνει στα σπίτια των Παλαιστινίων, ζει μαζί τους, γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα, πικραίνεται, δέχεται πίσω την αγάπη που έδωσε και φτάνει στα όρια της, όταν μαθαίνει ότι ο αγαπημένος της κινδυνεύει. Δεν σου κρύβω , ότι πολλές φορές όταν το έγραφα, έκλαιγα».

- Έχεις δύο παιδιά, δεν φοβάσαι τις επικίνδυνες αποστολές;

«Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συχνά και οι φίλοι μου. Και εγω θα την έκανα. Ακόμα και ο σταθμός το σκέφτηκε αυτό όταν συζητούσαμε να πάω κάτω, αλλά είναι τόσο μεγάλη η αγάπη μου για το ρεπορτάζ και κυρίως για το ρεπορτάζ στις αραβικές χώρες, που στην αρχή δεν το σκεφτόμουν. Όταν πρόκειται να φύγω, κάνω ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω, κοιτάω τα δύο μικρά μου και θέλω να βάλω τα κλάματα, αλλά δεν το κάνω μπροστά τους. Όταν όμως το αεροπλάνο προσγειώνεται στη χώρα του προορισμού, παθαίνω …ανοσία. Ίσως αυτό είναι το όπλο μου. Δεν σκέφτομαι τίποτα, παρά μόνο το ρεπορτάζ, πώς θα φτάσω στο στόχο μου να δώσω την εικόνα των γεγονότων τα οποία δεν μπορεί να ζήσει κανείς εύκολα. Πολλές φορές, σε στιγμές κινδύνου, σκέφτομαι τα παιδιά μου».

- Έχετε επικοινωνία, όταν λείπεις;

«Μερικές φορές, είναι πολύ δύσκολη η επικοινωνία»

- Τί σου λένε όταν μιλάτε;

«Συνήθως μιλώ με τη μεγαλύτερη κόρη μου αν και ο σύζυγος μου δεν την αφήνει να βλέπει ειδήσεις όταν εγώ λείπω. Κάθε φορά μου λέει στο τηλέφωνο: Φοράς γιλέκο, φοράς κράνος; Σε ένα σταντ απ, που σε είδα δεν το φορούσες …Γενικά της λέω ότι στις περιοχές που πάω να καλύψω, υπάρχουν θύματα παιδιά και είναι πολύ ευαισθητοποιημένη με τα παιδιά. Πιστεύει ότι με τη δουλειά που κάνω ίσως βοηθηθούν και αυτά. Βέβαια της λείπω…».

Ο ήρωας

- Ο σύζυγος;

«Είναι ένας ήρωας. Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος που ευτυχώς δεν έχει καμιά σχέση με το επάγγελμα, είναι καλλιτέχνης , έχει περισσότερο χρόνο και τον αφιερώνει στα παιδιά. Όταν φεύγω, ξέρω ότι υπάρχει πίσω ένας άνθρωπος που τα αγαπά πάρα πολύ και όχι απλά μια γυναίκα που θα πηγαίνει να τους μαγειρεύει. Ποτέ δεν μου έχει πει να μην φύγω, όμως η μόνιμη ανησυχία του, είναι μήπως πάθω κάτι».

- Υπήρξαν στιγμές μεγάλου κινδύνου στην Παλαιστίνη;

«Σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη που οι Ισραηλινοί κυνηγούσαν οποιονδήποτε είχε την παραμικρή σχέση με τους ηγέτες της Χαμας, είχα κάνει μια συνέντευξη του Ραντίσι, τον οποίο σκότωσαν αργότερα. Είχα κρύψει την κασέτα στο κράνος μου, γιατί δεν μπορούσα να την στείλω με κύκλωμα. Αν την έβρισκαν οι Iσραηλινοί, θα με έκλειναν σε κάποια φυλακή.

Περνώντας τα σύνορα, πέρασαν όλα τα πράγματα μου από το μηχάνημα και κάποια στιγμή ενώ ήλεγχαν τις άλλες κασέτες που είχα μαζί μου, ένας ισραηλινός στρατιώτης, έπαιζε με το λουρί του κράνους μου το οποίο στη συνέχεια, άφησε πάνω σε ένα τραπέζι ανάποδα. Εγω έβλεπα την κασέτα από το σημείο που βρισκόμουν. Με έλουσε κρύος ιδρώτας, κόπηκαν τα γόνατα που, ήθελα να κάνω εμετό και άρχισα να ζητώ βοήθεια από το Θεό. Εκείνη τη στιγμή, βγήκαν οι άλλοι και του είπαν να με αφήσει να περάσω και έτσι πρόλαβα και άρπαξα το κράνος.

Η άλλη περίπτωση ήταν όταν μπήκαν τα ισραηλινά στρατεύματα στη Μοκάτα και άρχισαν να χτυπούν παντού. Κρύφτηκα πίσω από ένα βαρέλι με τσιμέντο μέχρι να σταματήσει το πυρ για να μπορέσουμε να φύγουμε .Τότε έτρεξα τόσο πολύ, που όταν το σκέφτομαι αισθάνομαι κουρασμένη».

Οι φτωχοί

συγγενείς

-Πάντως, μπορεί να κάνει κάποιος σόου, μια τέτοια αποστολή. Το έχουμε δει άλλωστε.

«Είναι πάρα πολύ εύκολο να γίνει κανείς ήρωας όταν πηγαίνει σε τέτοιες χώρες, γιατί δεν ξέρει κανείς πώς δουλεύει. Εγω μέχρι τώρα, όλο το υλικό , η εικόνα που μετέδωσε το κανάλι μου, ήταν δική μου δουλειά. Οι λήψεις έγιναν από μένα και το συνεργείο που έχω. Πάντα μπαίναμε στην επικίνδυνη ζώνη».

- Πώς δουλεύουν οι Έλληνες σε τέτοιες αποστολές σε σχέση με τους ξένους;

«Οι Έλληνες δημοσιογράφοι, δεν έχουν τον εξοπλισμό που έχουν οι ξένοι. Ο Έλληνας, πρέπει να ταξιδέψει μια ώρα για να πάει κάπου από όπου μπορεί να στείλει την εικόνα με κύκλωμα ενώ ο Aμερικάνος, θα σηκώσει το πιάτο του και θα στείλει το υλικό του αμέσως .Πάντως οι Έλληνες, έχουν ψυχή και γίνονται δεκτοί χωρίς προβλήματα σε πολλές χώρες, ειδικά στον αραβικό κόσμο».

- Πώς είναι η ζωή του δημοσιογράφου σε μια πολεμική αποστολή; Υπάρχει χρόνος για χαλάρωση;

«Εξαρτάται πώς δουλεύει κανείς. Αν έχεις αποφασίσει να κάνεις ρεπορτάζ με το τηλέφωνο π.χ. στα Ιεροσόλυμα, έχεις χρόνο ακόμα και να βαρεθείς. Αν πας στη Λωρίδα της Γάζας και σε άλλες περιοχές όπου γίνονται συγκρούσεις, αν ζήσεις το πρόβλημα, δεν έχεις χρόνο. Σε μια αποστολή, έκανα τρεις μέρες να φάω και περνώντας από ένα κατεστραμμένο αραβικό φούρνο στη Γάζα, πήραμε μέσα από ένα σκονισμένο καλάθι μια αραβική πίτα, μπορεί να ήταν και τεσσάρων ημερών».

- Δεν έχεις πρόβλημα με τους Ισραηλινούς;

«Ναι. Κάθε φορά που φτάνω εκεί με ξετινάζουν στις ερωτήσεις και στις έρευνες, παρόλο που έχω δημοσιογραφική κάρτα από το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών».

- Πώς είναι η ζωή σε ένα κοινό παλαιστινιακό σπίτι. Οι ανθρώπινες στιγμές;

«Οι Παλαιστίνιοι μοιράζονται ανάμεσα στο «αχ» της ημέρας για το πού θα χτυπήσουν οι Ισραηλινοί, ποιος έγινε μάρτυρας, και σε όνειρα. Λένε για παράδειγμα, ο Ιμάτ, θέλει να γίνει γιατρός, πρέπει να φύγει σε μια άλλη χώρα να γίνει αυτό που δεν γίναμε εμείς. Ρωτούν πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα, προσφέρουν την πίτα με το λάδι στο φιλοξενούμενο κι ας είναι η τελευταία τους μπουκιά. Με έχει εντυπωσιάσει το γεγονός ότι ενώ ζουν με τη μυρωδιά του θανάτου , συνεχίζουν να παντρεύονται, να γιορτάζουν, να τραγουδούν».



Ρεπορτάζ

στην Ομίχλη

-Θα φορούσες μαντίλα στο κεφάλι για να τους πλησιάσεις περισσότερο;

«Όταν άρχισα να πηγαίνω στην Παλαιστίνη, στην αρχή κυκλοφορούσα όπως στην Ελλάδα, τη δεύτερη εβδομάδα, άρχισα να φορώ κοντό μανίκι και μετά πουκαμίσες, γιατί όταν μπαίνεις σε ένα παλαιστινιακό σπίτι πρέπει να σέβεσαι τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Κάποτε έμεινα σε ένα σπίτι, στη διάρκεια του Ραμαζανιού και για ένα μήνα, δεν έπινα ούτε καφέ, πριν τις 5 το απόγευμα».

- Δείχνουν να έχουν κουραστεί από αυτή την πολυετή σύγκρουση;

“Πάρα πολύ. Στην ευρύτερη περιοχή της Γάζας, δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν νερό, φάρμακα, δεν μπορούν να δουν τους συγγενείς τους. Οι Iσραηλινοί εξοντώνουν παιδιά και νέους, από 8 ως 25 χρονών, δεν έχουν κάνει ακόμα αυτά που έχουν υποσχεθεί …και από την άλλη πλευρά, οι Παλαιστίνιοι είναι δυσαρεστημένοι με τους Άραβες ηγέτες» .

- Η νέα γενιά θα ήθελε να ζήσει κάπου αλλού;

«Αυτό είναι το όνειρο των περισσότερων αν και αγαπούν τη χώρα τους».

- Έκανες εκπομπές που δεν έχουν σχέση με αυτό που κάνεις τώρα. Τι σου πρόσφεραν;

«Εγω ξεκίνησα τηλεόραση πριν από 13 χρόνια στην ΕΡΤ. Έκανα ρεπορτάζ στις ειδήσεις και πάντα ήμουν στις μεσημεριανές εκπομπές και σε ντοκιμαντέρ. Ήταν δουλειές που με εκφράζανε. Στην ιδιωτική τηλεόραση τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αλλά το γεγονός ότι δούλεψα στην εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλα με βοήθησε επαγγελματικά.

Τότε, κάποιοι ήταν επικριτικοί με αυτή την εκπομπή γιατί έμπαινε συχνά στη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής, όμως είχαμε βοηθήσει πολλά παιδιά, που είχαν εξαφανιστεί λόγω ναρκωτικών ή είχαν απαχθεί.

Συνέχισα για ένα χρόνο με τη δική μου εκπομπή που είχε τίτλο «Eκτός κοινωνίας», την οποία σταμάτησα γιατί είχε προχωρήσει η εγκυμοσύνη μου. Μπήκα σε φυλακές και μίλησα με ανθρώπους που είχαν αφήσει εποχή με τα εγκλήματα τους».

- Ζώντας την κοινωνία, μέσα από αυτά τα ρεπορτάζ, πώς χειρίζεσαι τους παράγοντες που τα συνθέτουν ;

«Ως άτομο έχω αλλάξει τη φιλοσοφία της ζωής μου. Μπορώ εύκολα να ψυχολογήσω κάποιον που έχω απέναντι μου, είμαι επιφυλακτική με αυτό που ακούω και έχω απομυθοποιήσει καταστάσεις και πρόσωπα”.



Ο Ειρηναίος



- Ήσουν στα Ιεροσόλυμα και κάλυψες την κρίση στο Πατριαρχείο. Είδαμε να σε προπηλακίζουν αγιοταφίτες και να σε αποκαλεί κάποιος «πουλημένη». Τί συνέβη ;

«Ξέρω τον Ειρηναίο, όπως επίσης ξέρω και μερικούς από αυτούς που πρωτοστατούν εναντίον του και οι οποίοι δεν θα έπρεπε να φορούν ράσα, έχουν καταθέσεις και ξενοδοχεία στο όνομα τους, μιλούν και συμπεριφέρονται με τον χειρότερο τρόπο. Άρα, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί σε αυτήν την υπόθεση. Εγω δεν ήθελα μόνο την άποψη των αντιφρονούντων και επιχείρησα και κατάφερα να έχω και τις απόψεις του Ειρηναίου. Αυτό παρεξηγήθηκε και κάποιοι θεώρησαν ότι ήμουν άνθρωπος του Ειρηναίου με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν επεισόδιο σε βάρος μου, το οποίο μεταδόθηκε από όλους τους σταθμούς. Με είπε κάποιος πουλημένη. Γι’ αυτό το χαρακτηρισμό έχω κάνει μήνυση και αγωγή στον μητροπολίτη Πέτρας Κορνήλιο και στον αρχιμανδρίτη Δημήτριο για εξύβριση και δυσφήμηση».

- Βλέπεις να υπάρχει λύση;

«Ο Ειρηναίος, έχει κάνει λάθη, αλλά δεν είναι περισσότερο ένοχος από τους άλλους. Είχε λάθος συμβουλάτορες. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με το Πατριαρχείο , μια αναρχία που δεν ξέρω πού θα οδηγήσει και σε αυτό έχουν ευθύνες και παράγοντες της ελληνικής κυβέρνησης. Μια λύση θα ήταν να αναλάβει Πατριάρχης κάποιος ιεράρχης εκτός Ιεροσολύμων».

- Είσαι Hρακλειώτισσα. Σε ενδιαφέρει ο τόπος σου;

Πάρα πολύ. Είμαι φανατική κρητικιά και γράφω…μαντινάδες. Έρχομαι συχνά, περνώ κάθε καλοκαίρι το φαράγγι της Σαμαριάς, μιλώ με τους Kρητικούς στα καφενεία των χωριών και πηγαίνω στα πανηγύρια. Βλέπω όμως ότι και εδώ τα προβλήματα είναι πολλά και η διαφθορά δεν πάει πίσω. Χρειάστηκε να ασχοληθώ με τα προβλήματα της Καλλιθέας όπου μένω και οι διαπιστώσεις μου είναι απογοητευτικές για μερικά γνωστά ονόματα».