
Πρόκειται για δύο ηθοποιούς καταξιωμένους στο χώρο τους, με επιτυχίες τόσο στο θέατρο, όσο και στη μικρή οθόνη. Σεμνοί και αφοσιωμένοι στο στόχο τους, να γίνονται συνεχώς καλύτεροι πρώτα άνθρωποι κι έπειτα ηθοποιοί, μιλούν στην “Π” για το επάγγελμά τους, τους συναδέλφους τους, τον τρόπο ζωής τους και βέβαια για την παράσταση του “Αρχοντοχωριάτη”.
Πότε αποφασίζετε να γίνετε ηθοποιός και ποιο ήταν το ξεκίνημά σας;
Ναταλία Τσαλίκη: Το 1980 αποφάσισα να πάω σε δραματική σχολή και το 1983 πρωτόπαιξα στο Εθνικό Θέατρο με τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου και προσελήφθην ως αριστούχος. Έπαιξα τότε στο έργο “Ένας μήνας στην εξοχή” σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν.
Γιάννης Μπέζος: Το ξεκίνημά μου έγινε πριν από 30 χρόνια ακριβώς, το 1975. Το πώς το αποφάσισα δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Ήταν τυχαίο, το θέλατε από μικρός;
Γιάννης Μπέζος: Από μικρός…από όταν ο άνθρωπος καταλαβαίνει τον εαυτό του…Από μικρός όταν λέμε, συνήθως είναι πολύ ύποπτο. Σημαίνει ότι από μικρός έκανες αστεία στις παρέες, αλλά δεν είναι αυτό το θέατρο. Πρέπει να έχουν περάσει κάποια χρόνια, να έχει περάσει η εφηβεία για να καταλαβαίνεις τι σου γίνεται. Το ξεκίνημά μου, λοιπόν, έγινε γύρω στα 18. Πήγα σε μια δραματική σχολή, την τελείωσα, πήγα στρατό, απολύθηκα και δουλεύω συνέχεια από τότε.
Ποιες κατά τη γνώμη σας είναι οι αρετές του καλού ηθοποιού;
Γ.Μ. Καταρχήν είναι το ταλέντο, χωρίς ταλέντο δε γίνεται τίποτα. Δηλαδή, χωρίς το ταλέντο θα φτάσεις κάπου, αλλά δε θα φτάσεις πολύ μακριά. Το δεύτερο είναι η επιμονή, να μην τα παρατάς εύκολα. Η τρίτη παράμετρος είναι η θεωρητική κατάρτιση, να μην αφήνεσαι σε αυτό που λέμε ελληνικό δαιμόνιο, που τα λύνει όλα την τελευταία στιγμή. Αντίθετα, πρέπει να υπάρχει ένα θεωρητικό υπόβαθρο. Βεβαίως είναι και η υπομονή, η προσωπικότητα, το κύρος και η τύχη σε μικρότερο, βέβαια, βαθμό.
Ν.Τ. Να μην βιάζεται, να έχει υπομονή, να πιστεύει πάρα πολύ σε αυτό που κάνει και να έχει στόχο. Ο στόχος αυτός πρέπει να είναι κάτι πέρα από τη δουλειά του, δηλαδή πρέπει να στοχεύει στο να γίνεται καλύτερος άνθρωπος και μέσα από αυτό γίνεται και καλύτερος ηθοποιός.
Το επάγγελμά σας θεωρείτε ότι είναι ανασφαλές;
Γ.Μ. Είναι. Ως ένα σημείο είναι. Αλλά όπως και όλα τα επαγγέλματα. Απλά, επειδή εμείς ουσιαστικά “πουλάμε αέρα”, είναι ανασφαλές με αυτή την έννοια. Δεν υπάρχει, δηλαδή, ένα αντικείμενο που είναι απτό, που το βλέπεις. Αυτό το πληρώνει ο άλλος για να επικοινωνήσει μαζί σου κατά κάποιον τρόπο και έχει να κάνει και με την κάθε στιγμή, δηλαδή τη μία στιγμή μπορεί να είσαι καλός, την άλλη μπορεί να μην είσαι ιδιαίτερα καλός, τη μια φορά μπορεί να σε χειροκροτούν, την άλλη μπορεί να σε χλευάζουν. Αυτή, όμως, είναι και η γοητεία της δουλειάς μας.
Ν.Τ. Όπως τα περισσότερα επαγγέλματα, έτσι και το δικό μας επάγγελμα είναι ανασφαλές. Απλώς επειδή είναι πολύ απαιτητικό και πρέπει να έχεις όλα αυτά τα στοιχεία που πέρα από το ταλέντο -το οποίο υποτίθεται ότι είναι δεδομένο- δεν μπορούν να τα έχουν όλοι. Κι επειδή η προσφορά είναι πάρα πολύ μεγάλη, ενώ η ζήτηση είναι πάρα πολύ μικρή, γι' αυτό και λέμε ότι είναι ανασφαλές.
Σας έχουμε δει να ερμηνεύετε διαμετρικά αντίθετους μεταξύ τους ρόλους. Έχετε κάνει κωμωδία, έχετε παίξει δραματικούς ρόλους. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σας;
Γ.Μ. Έτσι είναι το θέατρο. Αυτό είναι μια αλήθεια που στον υπόλοιπο κόσμο -εννοώ στον ανεπτυγμένο θεατρικά- δεν υπάρχει ως απορία. Δηλαδή, είναι δεδομένο ότι τα πράγματα πρέπει να είναι έτσι. Δεν υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός που γίνεται στην πατρίδα μας. Το διαχωρισμό σε κωμικούς, σε ποιοτικούς σε σοβαρούς, σε ασόβαρους. Αυτά, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό θέατρο δεν υπάρχουν. Είναι δεδομένα τα πράγματα, ότι δηλαδή αν καταπιάνεσαι με κάτι θα το κάνεις έτσι που πρέπει. Είναι θέμα ταλέντου, θέμα δυνατοτήτων. Και η διάθεση βέβαια μετράει, αλλά περισσότερο είναι θέμα ικανότητας.
Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί όμως που εμμένουν στο να παίζουν το ίδιο είδος ρόλων. Αυτό γιατί πιστεύετε ότι γίνεται; Φοβούνται ίσως την αντίδραση του κόσμου, αν θα έχει αντίκτυπο στην καριέρα τους; Πώς το βλέπετε αυτό;
Γ.Μ. Είναι θέμα σιγουριάς. Πηγαίνουμε στα σίγουρα. Δεν τολμάμε, δε ρισκάρουμε, δε θέλουμε να αλλάξουμε λίγο τον προσανατολισμό μας επειδή φοβόμαστε κλπ. Όλα αυτά γίνονται τις περισσότερες φορές από φόβο, με την έννοια ότι το κοινό καθορίζει, ενώ δεν πρέπει να καθορίζει το κοινό. Το κοινό πρέπει να ακολουθεί.
Ν.Τ. Το αν είναι καλό ή κακό είναι θέμα υποκειμενικής κρίσης του καθενός. Δεν υπάρχει το καλό και το κακό ως δεδομένα από πριν, ως αντικειμενικές αξίες. Καθένας ας τα κρίνει μόνος του. Εάν ο κάθε ηθοποιός πιστεύει ότι είναι καλό για εκείνον να παίζει μόνο κωμωδία ή μόνο δράμα, φαίνεται ότι κάποιους λόγους έχει. Εγώ προσωπικά πιστεύω το αντίθετο. Όσο πιο πολλά είδη παίζεις, όσο πιο διαφορετικά πράγματα δοκιμάζεις, τόσο καλύτερος γίνεσαι, γιατί ο στόχος σου είναι αυτός, να γίνεσαι καλύτερος. Εάν βέβαια ο στόχος σου είναι να γίνεσαι εύκολα και γρήγορα γνωστός και καταξιωμένος, το να παίζεις τα ίδια πράγματα, είναι κάτι που βοηθάει. Αν, όμως, ο στόχος σου είναι να γίνεσαι καλύτερος ηθοποιός και να ανεβαίνεις, πιστεύω ότι πρέπει να διαλέγεις διαφορετικά πράγματα.
Υπάρχει ‘κλειδί της επιτυχίας σε ένα σιριαλ; Πιστεύετε ότι η συνταγή αλλάζει ανάλογα με την εποχή;
Γ.Μ. Όχι. Πιστεύω ότι οι εποχές καθορίζονται από μας. Αν περιμέναμε να μας καθορίσει η εποχή, καήκαμε. Εάν αφήναμε δηλαδή τα γούστα του κόσμου, του μεγάλου κοινού που παρακολουθεί τηλεόραση και το ακολουθούσαμε κατά πόδας, θα ήμασταν ακόμη στην εποχή των σπηλαίων, επομένως πρέπει να οδηγούμε κι ας ακολουθήσουν και λιγότεροι. Αλλά, πρέπει εμείς να έχουμε τον πρώτο λόγο και στο τέλος αν αυτό που κάνουμε έχει ένα αντίκρισμα και ακουμπάει κάπου και κυρίως αν ακουμπάει στην ευαισθησία των θεατών, θα το παρακολουθήσουν και θα έχει κι επιτυχία. Συνταγή δεν υπάρχει.
Ν.Τ. Δεν υπάρχει πιστεύω κανένα ΄κλειδί΄ επιτυχίας, ούτε συνταγές. Για μένα η μόνη αιτία ύπαρξης της παρουσίας μου στην τηλεόραση είναι η όσο καλύτερη δουλειά γίνεται. Δεν ξεχωρίζω το θέατρο από την τηλεόραση, ούτε θεωρώ την τηλεόραση υποδεέστερο είδος, ούτε πρέπει να ξεχωρίζουμε τους ηθοποιούς σε ηθοποιούς τηλεόρασης, ηθοποιούς κινηματογράφου, ηθοποιούς θεάτρου. Δεν είναι κάτι καλύτερο ή κάτι χειρότερο. Το καλό ή το κακό ξεκινάει από μας κι έχει να κάνει με το πόσο καλά κάνουμε τη δουλειά μας είτε αυτή είναι στην τηλεόραση, είτε στο θέατρο, είτε οπουδήποτε. Δεν υπάρχει κανένα ΄κλειδί΄ επιτυχίας. Ένα πράγμα στο οποίο μπορείς να πατήσεις επάνω είναι να κάνεις τη δουλειά σου όσο πιο έντιμα και καλύτερα μπορείς και να είσαι όσο το δυνατόν πιο δοσμένος σε αυτό που κάνεις. Κι αν το σκέφτεται ο καθένας έτσι, είτε είναι σεναριογράφος, είτε είναι σκηνοθέτης, είτε είναι ηθοποιός, πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα έχει μεγάλες προοπτικές να είναι καλό.
Είστε “δύσκολος” με τα άτομα που σας περιβάλλουν;
Γ.Μ. Για να πω την αλήθεια δε με περιβάλλουν και πολλοί. Δεν έχω και πολύ κόσμο γύρω μου και δε με ενδιαφέρει κιόλας να έχω, αλλά ταυτόχρονα μπορώ να έχω και πάρα πολλούς με την έννοια ότι μπορώ να συνυπάρχω με πολλούς ανθρώπους, αλλά θέλω να συνυπάρχω με όσους επιθυμώ εγώ και όχι με όσους επιθυμούν οι άλλοι.
Πόσο σημαντικός είναι για σας ο ρόλος των συνεργατών σας ή των συντελεστών μιας δουλειάς.
Γ.Μ. Πολύ σημαντικός. Το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι η διανομή, είναι οι άνθρωποι που συνεργάζεσαι κάθε φορά διότι μόνο έτσι μπορείς να έχεις αποτέλεσμα -επειδή η δουλειά η δική μας είναι ομαδική. Μόνο έτσι μπορείς να έχεις αποτέλεσμα, αλλιώς από μόνος σου δε μπορείς να κάνεις τίποτα.
Ν.Τ. Ναι, είναι πάρα πολύ σημαντικός. Το να επιλέγεις μια σωστή δουλειά δεν έχει να κάνει μόνο με το κείμενο και το ρόλο, αλλά και με όλους όσοι συμμετέχουν, το σκηνοθέτη, τους συναδέλφους σου, το μεταφραστή, τον οποιοδήποτε άλλο συντελεστή. Πρέπει να έχετε τους ίδιους στόχους.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο ηθοποιό.
Γ.Μ. Καμία. Δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές και να στερώ τη γοητεία να ανακαλύψουν μόνοι τους τα πράγματα.
Εσείς κα. Τσαλίκη θα δίνατε κάποια συμβουλή;
Ν.Τ. Ναι, θα έδινα συμβουλή και στους νέους ηθοποιούς και γενικά στους νέους ανθρώπους. Να μάθουν όσο γίνεται καλύτερα τον εαυτό τους. Πιστεύω ότι είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο που πρέπει να έχει ένας νέος ηθοποιός όταν ξεκινάει, και γενικότερα ένας νέος άνθρωπος. Να μην ψάξουνε να καλύψουνε κάποια κενά ή να φορέσουνε κάποιες μάσκες από ανασφάλεια, βασιζόμενοι σε κάποια επαγγέλματα ή σε ετικέτες, αλλά να μάθουνε πολύ καλά τον εαυτό τους πρώτα και μετά να αποφασίσουνε για το τι θα κάνουνε και πώς θα το κάνουνε.
Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταλαντούχοι ηθοποιοί που γεννιούνται με αυτό, ή υπάρχουν εργατικοί ηθοποιοί που με τη σκληρή δουλειά μπορούν να γίνουν καλοί ερμηνευτές;
Γ.Μ. Το ταλέντο είναι το πρώτο. Η δουλειά μπορεί μεν να σε οδηγήσει κάπου, αλλά αυτό το κάπου δεν θα είναι πολύ μακριά.. Το ταλέντο είναι ευλογία. Το να είσαι ταλαντούχος δε σημαίνει βέβαια ότι θα πας και μπροστά. Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι, οι οποίοι δεν καλλιέργησαν αυτό το πράγμα καθόλου, δε δούλεψαν, δε μόχθησαν και παρέμειναν απλώς ταλαντούχοι και πολλά υποσχόμενοι. Ενώ ένας άνθρωπος που έχει ταλέντο και ταυτόχρονα εργάζεται, θα πάει πολύ μπροστά, αυτό είναι σίγουρο.
Ν.Τ. Όχι, δε γίνεσαι καλός ερμηνευτής χωρίς ταλέντο. Το ταλέντο είναι προϋπόθεση, η οποία βέβαια συνεπάγεται μετά πολλή δουλειά για να μπορείς να συνεχίσεις να υπάρχεις, αλλιώς σταματάς. Χωρίς σκληρή δουλειά, όσο ταλέντο και να έχεις, δε θα έχεις διάρκεια.
Ποιο φιλοδοξείτε να είναι το επόμενο βήμα στην καριέρα σας;
Γ.Μ. Ο σχεδιασμός στη δουλειά μας είναι πολλές φορές και ύποπτος, είναι πιο ωραίο να αφήνεις τα πράγματα να γίνονται σιγά σιγά, να αφήνεις τις επιθυμίες σου, τα ερεθίσματα να δημιουργούνε το μέλλον.
Ν.Τ. Θέλω να γίνομαι συνεχώς καλύτερος άνθρωπος και καλύτερη ηθοποιός. Αυτός είναι ο στόχος και η φιλοδοξία μου. Δεν έχω μεγαλεπήβολα σχέδια.
Τι σας αρέσει περισσότερο το θέατρο ή η τηλεόραση;
Γ.Μ. Και τα δύο μου αρέσουν, εξαρτάται πώς γίνονται κάθε φορά. Και στο θέατρο υπάρχουν πράγματα που είναι καλά και κακά, το ίδιο υπάρχουν και στην τηλεόραση.
Ν.Τ. Όπως είπα και προηγουμένως, δεν ξεχωρίζω το θέατρο από την τηλεόραση.
Βλέπετε τηλεόραση;
Γ.Μ. Βλέπω αρκετά.
Τι έχετε να πείτε σε όσους τη “σνομπάρουν΄; Πώς την αντιμετωπίζετε; Ως μέσο βιοπορισμού;
Γ.Μ. Ποιος τη σνομπάρει; Όλοι όσοι λένε ότι δεν κάνουν τηλεόραση, τους βλέπουμε αμέσως μετά να κάνουν. Δεν πρέπει να σνομπάρει κανείς τίποτα. Τα πάντα είναι μέσα στο παιχνίδι και μέσα στη ζωή κι όπως είπα και πριν η τηλεόραση έχει και καλά πράγματα, έχει και άσχημα. Τώρα όσοι δεν παίζουν στην τηλεόραση και δε μιλάνε με κολακευτικά λόγια γι΄ αυτήν…τι να πω… όταν τους καλούνε σε μια εκπομπή τρέχουν σαν τρελοί για να μιλήσουν. Η τηλεόραση ως μέσο, είναι από τη φύση του πολύ ισχυρό και ενδιαφέρον κι ας μη ξεχνάμε ότι χαρακτηρίζει το μισό του αιώνα που πέρασε. Δεν πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι η τηλεόρασή μας, γεννήθηκε μέσα στη δικτατορία γι' αυτό έχει και τα χάλια που έχει. Η αισθητική της ήτανε άνευ προηγουμένου από το '67 ως το '74 και ο απόηχός της παραμένει ακόμα. Αυτό είναι κάτι που ταλάνιζε όλη τη χώρα Εσείς ίσως να μην τα έχετε ζήσει, αλλά εγώ που τα έζησα θεωρώ καλύτερη την τηλεόραση σήμερα από ότι ήταν παλιά κι ας λένε διάφοροι ό,τι θέλουνε. Παλιά ήταν ένα μαύρο χάλι. Αν δεν υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση, η κρατική τηλεόραση θα έκανε αυτά που κάνει τώρα η ιδιωτική.
Ν.Τ. Η τηλεόραση είναι ένα μέρος της δουλειάς μας. Την τηλεόραση την κάνουν οι ηθοποιοί, άσχετα αν τον τελευταίο καιρό βλέπουμε κι από άλλα επαγγέλματα να εισέρχονται στο χώρο αυτό και να παίζουν ρόλους. Η τηλεόραση έχει ανάγκη από ηθοποιούς. Δε μπορούμε να πούμε λοιπόν ότι αγνοούμε αυτό το μέσον, δεν το χρησιμοποιούμε, δε συμμετέχουμε σε αυτό. Από κει κι έπειτα πιστεύω ότι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα οποιοδήποτε άλλο ρόλο. Πάρα πολύ σοβαρά, πολύ έντιμα και χωρίς να κοροϊδεύουμε κανέναν.
Η σκληρή δουλειά και η σεμνή σας πορεία στο χώρο είναι και στάση ζωής σας γενικότερα;
Γ.Μ. Βεβαίως. Δε μπορείς να βγάζεις έναν άλλο εαυτό στη δουλειά κι έναν άλλο στην προσωπική σου ζωή. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που είτε περπατάει στο δρόμο, είτε κάνει θέατρο, είτε κάνει τηλεόραση.
Ν.Τ. Δεν ξεχωρίζει ο ηθοποιός από τη ζωή του. Είναι ένα επάγγελμα το οποίο διαπλέκεται πάρα πολύ με τη ζωή -δεν ξέρω αν το ίδιο συμβαίνει και με άλλα επαγγέλματα. Δε μπορείς να το ξεχωρίσεις. Δεν μπορείς να είσαι άλλος άνθρωπος στην καθημερινότητά σου και μετά να βάζεις ένα προσωπείο και να παίζεις διαφορετικά τους ρόλους. Θέλεις δε θέλεις, αυτό βγαίνει, ακόμη κι αν δεν το κάνεις εσκεμμένα, θα το καταλάβει ο θεατής από μόνος του. Δεν ξεχωρίζουν αυτά τα πράγματα.
Ποιο ρητό χαρακτηρίζει τη ζωή σας;
Γ.Μ. - Ν.Τ. Παν μέτρον άριστον. (Το είπαν ταυτόχρονα και οι δύο)
Πόσο εύκολο είναι να είστε μαζί και στη ζωή και -κατ' επιλογή βέβαια- και στον επαγγελματικό τομέα;
Γ.Μ. Επιλογή…πολλές φορές είναι και ανάγκη. Δε δουλεύουμε και πάντα μαζί. Απλώς τυχαίνει αφού κάνουμε και την ίδια δουλειά, να υπάρχουμε και μαζί, γιατί η δουλειά σε ακολουθεί στο σπίτι, σε ακολουθεί παντού. Επομένως είναι δημιουργικό, πολλές φορές μπορεί να είναι και κουραστικό, πάντως δημιουργικό είναι σίγουρα.
Ν.Τ. Αν ήταν κάτι το οποίο θα μου δυσκόλευε τη ζωή, θα το είχα αποφύγει και θα δούλευα με άλλους συναδέλφους μου. Για να το κάνω θα πει ότι είναι θετικό και με εξυπηρετεί, γιατί έχουμε προφανώς κοινούς στόχους και κοινό τρόπο σκέψης.
Πώς περνάτε τον ελεύθερό σας χρόνο -αν βέβαια έχετε;
Γ.Μ. Έχω ελεύθερο χρόνο, αλλά από χόμπι δεν έχω σπουδαία πράγματα. Διαβάζω, πηγαίνω στο γήπεδο, στον κινηματογράφο, βλέπω παραστάσεις, γενικά δεν κάθομαι πολύ στο σπίτι.
Ν.Τ. Βεβαίως έχω ελεύθερο χρόνο και είναι στο χέρι του καθενός να έχει ελεύθερο χρόνο. Είναι πολύ σημαντικός ο χρόνος μου εκτός θεάτρου. Δε μπορείς να υπάρξεις αν δεν έχεις εκτός επαγγέλματος χρόνο. Μου αρέσει να τον αφιερώνω στους ανθρώπους που αγαπάω, στην οικογένειά μου. Είναι, πραγματικά, χαρά για μένα, παίρνω απ' αυτούς. Μ' αρέσει επίσης να γυμνάζομαι, να βγαίνω με τους φίλους μου, να διαβάζω βιβλία, να ακούω μουσική, να συζητάω. Πράγματα απλά, τα οποία τα έχουμε βαθιά ανάγκη, όμως, όλοι μας, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.
Μιλήστε μου λίγο για την παράσταση. Τι αντιπροσωπεύει ο κύριος Ιορδάνης και η κυρία Ιορδάνου;
Γ.Μ. Ο κύριος Ιορδάνης αντιπροσωπεύει τον κάθε άνθρωπο. Όλοι έχουμε μέσα μας μια τάση να θέλουμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, να θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο, άσχετα αν το αξίζουμε ή όχι. Θέλουμε να γίνουμε celebrities -τώρα που είναι και της μοδός- να γίνουμε κάτι το διαφορετικό, να αποκτήσουμε μια δόξα έστω και εφήμερη και πλαστή, αρκεί να είναι μία δόξα, μία αναγνωρισiμότητα. Σε αυτό είναι πολλοί έτοιμοι να μας συνδράμουν με το αζημίωτο βέβαια, αλλά δε σημαίνει ότι έχουμε την απόλυτη δικαίωση, μπορεί να έχουμε και τον απόλυτο χλευασμό. Βλέπουμε γύρω μας πολλά παραδείγματα, ανθρώπους να είναι γνωστοί χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Όλους αυτούς που με μεγάλη ευκολία τώρα χειροκροτούμε, μετά τους χλευάζουμε κιόλας. Οι δημοσιογράφοι, που πρώτοι αναπαράγουν όλους αυτούς τους ανόητους, ταυτόχρονα τους χλευάζουν. Ακόμη και σοβαρές εφημερίδες που δεν τους αρέσουν κατά τα άλλα και τα καταδικάζουν όλα αυτά, τους κάνουν πρωτοσέλιδα μήπως πουλήσουν κανένα φύλλο παραπάνω. Όλο αυτό το κόλπο δεν οδηγεί πουθενά. Είναι και αυτό αρχοντοχωριατισμός. Είναι μια ανάγκη όλων μας, δεν ξεφεύγει κανείς από αυτό τον κανόνα, γι' αυτό έχει και επιτυχία το έργο 350 χρόνια μετά τη συγγραφή του. Αυτό σημαίνει κάτι.
Ν.Τ. Η κυρία Ιορδάνου είναι ο αντίποδας του κυρίου Ιορδάνη, είναι η φωνή της λογικής. Προσπαθεί να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, να τον ξεκολλήσει από τις εμμονές που τον έχουν κυριεύσει και υφίσταται κι αυτή μια ταλαιπωρία ζώντας μαζί του. Έχουμε οδηγήσει έτσι το ρόλο, ώστε να την πιάνουν κι αυτή κρίσεις υστερίας μη μπορώντας να ακολουθήσει την καθημερινότητα του άνδρα της.
Τι θα κάνετε το χειμώνα; Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Γ.Μ Το χειμώνα θα είμαι στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ της Πάτρας και θα παίξουμε την “Όπερα της πεντάρας” του Μπρεχτ.
Ν.Τ. Το χειμώνα θα ασχοληθώ με την τηλεόραση, με κάποιες προτάσεις που έχω, οι οποίες δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμες. Θα απέχω από το θέατρο, γιατί κουράστηκα αρκετά φέτος, καθώς είναι το τρίτο έργο που κάνουμε αυτή τη χρονιά
Ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία να έχετε.
*Η Μαρία Δασκαλάκη είναι αρχειονόμος-βιβλιοθηκονόμος, [email protected]

