Πέμπτη βράδυ γύρω στις δέκα και μισή, στο -ακόμη “ζωντανό”- Πάρκο Γεωργιάδη. Από τις 9 η ώρα είχε αρχίσει η εκδήλωση διαμαρτυρίας για την καταστροφή τμήματος του Πάρκου -“τμήματος” το λέμε τώρα για να χρυσώνουμε το χάπι.
Κάπου εκεί συναντώ τους δύο Χαϊνηδες Δημήτρη Αποστολάκη και Γιώργο Μανωλάκη μαζί με τον ιδιοκτήτη του Θεάτρου των Αγρών, Γιάννη Σωμαράκη. Ο Δημήτρης Αποστολάκης έχει να πει πολλά. Το μαγνητοφωνάκι ανοίγει…
EP.:Πώς ξεκίνησαν οι Χαϊνηδες και τί σημαίνει το όνομα του συγκροτήματος;
AΠ.: Θα σου απαντήσω, αλλά προκαταβολικά θα πω ότι το θέμα δεν είναι από πού έρχεται κανείς, αλλά πού θέλει να πάει. Κατά δεύτερο, οι Χαϊνηδες ξεκίνησαν το 1990. Αυτή τη στιγμή αποτελούνται από το Δημήτρη Ζαχαριουδάκη, τη Μαρία Κώτη, το Γιώργο Μανωλάκη, τον Αλέξη Νόνη, τον Περικλή Τσουκαλά, τον Αντώνη Σκαμνάκη και το Δημήτρη Αποστολάκη. Αυτή είναι η εφτάδα. Η λέξη Χαϊνηδες είναι σημιτικής προελεύσεως, πολύ παλιά λέξη, διαδεδομένη σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Χαϊνης λεγότανε παλαιότερα ο φυγόδικος στα βουνά για επαναστατικούς λόγους και σήμερα σημαίνει στα χωριά κάτι σαν ρέμπελος.
EP.: Μένετε όλοι στην Κρήτη;
AΠ.: Όχι όλοι. Την Κρήτη την έχουμε σαν ορμητήριο, επειδή κινούμαστε πάρα πολύ τακτικά.
EP.: Πώς νιώθεις που είσαστε μακριά από τα κυκλώματα των μεγάλων πόλεων της Αθήνας -κυρίως- και της Θεσσαλονίκης.
AΠ.: Κανείς άνθρωπος που ήτανε μέσα στα κυκλώματα δεν έκανε πραγματική τέχνη. Ο Καζαντζάκης για παράδειγμα ήτανε κι αυτός έξω από τα κυκλώματα. Αυτοί που καταπιαστήκανε με τα κυκλώματα, αναλωθήκανε σε πρόσκαιρες επικοινωνιακές σχέσεις, σε δημόσιες σχέσεις και σε “αλληλογλυψίματα”. Δε μ' αρέσει εμένα αυτός ο τρόπος ζωής. Μου αρέσει να σμίγω με τον άλλο όταν θέλουμε να εκφράσουμε κάτι ή να ακούσουμε κάτι κι όχι για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις ούτε για να ανελιχθούμε Δεν είμαστε καριερίστες και γι αυτό ο κόσμος μας αγαπάει τόσα χρόνια, μας εμπιστεύεται και τον εμπιστευόμαστε, βέβαια, κι εμείς.
EP.: Ποιά είναι η άποψη σου για το ελληνικό τραγούδι σήμερα; Υπάρχουν ποιοτικά τραγούδια στις μέρες μας;
AΠ.: Βεβαίως υπάρχουνε ποιοτικά τραγούδια και βεβαίως υπάρχουνε πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα οι οποίοι είναι ποιοτικοί και οι ίδιοι και κάνουνε αξιόλογα πράγματα. Οπωσδήποτε υπάρχουν. Αλλά όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι η πλειοψηφία. Όπως και ο λαός στην πλειοψηφία του, δεν είναι μεν βλάκας, αλλά κάνει λανθασμένες επιλογές επειδή βολεύεται.
EP.: Γιατί κατά τη γνώμη σου συμβαίνει αυτό;
AΠ.: Κοίταξε, ο άνθρωπος βολεύεται κατά πρώτον γιατί η μεγαλύτερη του δύναμη είναι η αδράνεια, χωρίς να υπολογίζει πολλές φορές τις συνέπειες. Η αδράνεια δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος. Η πράξη, η σκέψη, η δράση είναι πάρα πολύ σημαντικές. Όσο σημαντική είναι η δράση, άλλη τόση σημασία έχει και η μη δράση, ΑΛΛΑ όταν αλληλοσυμπληρώνονται. Σήμερα, ο κόσμος, έχει βολευτεί στον καναπέ του, έχει βολευτεί με ένα κινητό, με ένα αυτοκινητάκι, και νομίζει ότι αυτό που του προβάλλουν σα μοντέλο είναι ζωή. Δεν αμφισβητεί, να καθορίσει ο ίδιος πώς θέλει να ζει, πώς θέλει να φαίνεται, πώς θέλει να ενεργεί και με ποιο τρόπο θέλει να τα κάνει όλα αυτά. Ο κόσμος -συνειδητά ή ασυνείδητα- κάνει πράγματα που δεν του αρέσουνε με ένα τρόπο που πάλι δεν του αρέσει. Κι όσο καταχωνιάζει μέσα του όσα δεν του αρέσουν, κάποια στιγμή θα βγούνε μαζεμένα και θα την πληρώσουν οι νεότεροι απόγονοί του, τα παιδιά του, η επόμενη γενιά. Κατά τη γνώμη μου, κάθε άνθρωπος είναι μοναδική περίπτωση στον κόσμο όλο και καλά θα κάνει να διαλέγει το δικό του μοναδικό δρόμο και να τον τραβάει. Κι έχω πει και σε ένα τραγούδι ότι “δρόμοι δεν υπάρχουνε, το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας”.
EP.: Ανάφερέ μου κάποιους μουσικούς που εκτιμάς.
AΠ.: Είναι πολλοί οι μουσικοί που εκτιμώ. Κατ' αρχήν οι συνεργάτες μου. Ο Γιώργος ο Μανωλάκης -το νεότερο μέλος μας- είναι εξαιρετικός σολίστας σε πολλά όργανα. Κατά τη γνώμη μου είναι από τα πιο φωτεινά ταλέντα που υπάρχουνε στην Ελλάδα. Τραγουδεί, παίζει μπουζούκι, λαούτο, μαντολίνο και σε κάθε ένα από αυτά τα όργανα δίνει το χρώμα του, το δικό του προσωπικό χρώμα και για την ηλικία του που είναι 22-23 χρόνων, έχει απίστευτα μεγάλη ωριμότητα και βαθύτητα στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη μουσική αλληλουχία των ανθρώπων. Ο Δημήτρης ο Ζαχαριουδάκης είναι ο παλαιότερος συνεργάτης, είναι ακαδημαϊκός και παράλληλα διδάσκει. Είναι ένα παιδί με υψηλή αισθητική και ευγένεια, με αίσθηση του χιούμορ, με αταλάντευτα “πιστεύω” και ντόμπρο. Η Μαρία η Κώτη, είναι ένα κορίτσι το οποίο μελετά διαρκώς, τραγουδεί, εξελίσσεται κι έχει σπάνιο ταλέντο. Ο Περικλής Τσουκαλάς, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ξέρει πάρα πολύ καλά και σε βάθος την τροπική μουσική. Ο Αλέξης Νόνης, που παίζει κρουστά, είναι ένα παιδί με βαθύτητα, καλή προαίρεση, οξυδέρκεια και ξέρει πολύ καλά τον αστικό πολιτισμό και τον πολιτισμό της υπαίθρου. Ο Αντώνης ο Σκαμνάκης, είναι ένας πολύ καλός μπασίστας, με ανησυχίες, ευαίσθητο παιδί που έχει περάσει κι από τη τζαζ και πραγματικά του αρέσει να μελετάει αυτό που κάνει και να το κάνει σωστά.
Εκτιμώ, επίσης, πάρα πολλούς ανθρώπους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για διαφορετικούς, βέβαια, λόγους τον καθένα. Αλλά είναι πάρα πολλοί και φοβάμαι πώς αν σου αναφέρω κάποιους θα αδικήσω κάποιους άλλους. Το σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουνε όμορφα πράγματα.
EP.: Τί κάνετε δισκογραφικά;
AΠ.: Είμαστε προ των πυλών ενός καινούριου δίσκου, ενός δίσκου, ο οποίος είναι αρκετά ρηξικέλευθος και πρωτοποριακός, κατά τη γνώμη μας. Στην ουσία δεν πρόκειται για ένα δίσκο, αλλά για δύο δίσκους σε ένα. Είναι ένα δίπτυχο με τελείως διαφορετικό υλικό ο ένας από τον άλλο. Ο ένας έχει 15 τραγούδια και ο άλλος μόνο ένα.
EP.: Πώς λέγεται;
AΠ.: Δε μπορώ ακόμη να πω το όνομα.
EP.: Πότε κυκλοφορεί;
AΠ.: Κυκλοφορεί το Νοέμβριο.
EP.: Θέλεις να μου μιλήσεις για τα τραγούδια; Πρόκειται για έναν ερωτικό δίσκο;
AΠ.: Για να γίνει αυτός ο δίσκος, πήρα ερεθίσματα από τα πάντα γύρω μου. Λέω μόνο ότι θα βρείτε ταξίδια σε πολλές μουσικές παραδόσεις και επιρροές από πάρα πολλά πράγματα. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο για τα τραγούδια, τα τραγούδια θα μιλήσουν από μόνα τους. Όμως, μέσα σε αυτά -όπως και στη ζωή- ο έρωτας δεν είναι εντοπισμένος, ο έρωτας είναι καθολικός. Δηλαδή ερωτεύεσαι μέσα σε ένα όμορφο πάρκο με δέντρα, δεν ερωτεύεσαι τον άλλο ξερά. Κανείς δεν είδε κανέναν ξερά. Τον ερωτεύεσαι μέσα σε ένα φόντο. Την κοπελιά τη βλέπεις μέσα σε ένα ηλιοβασίλεμα, με ένα ποτηράκι κρασί, σε ένα άλλο περιβάλλον. Ο πραγματικός έρωτας είναι αυτός που απευθύνεται σε όλο το περιβάλλον που αντιλαμβάνεσαι γύρω σου. Αυτό το πράγμα έχει να κάνει και με την πολιτική και με τη θρησκεία και με την κοινωνία και με την έλξη στο άλλο φύλλο. Θέλω να πω ότι αυτά τα τραγούδια που θα ακούσετε είναι στη βάση τους απλά, αλλά πιστεύω ότι κάνουνε -κατά τη γνώμη μου- την πιο βαθιά διείσδυση στην ανθρώπινη ψυχή που έχουν επιχειρήσει μέχρι τώρα οι Χαϊνηδες. Είναι το πιο μεγάλο ταξίδι στην ανθρώπινη ψυχή και το όχημα είναι πολύ απλό, σχεδόν πρωτόγονο, δηλαδή, δύο μουσικοτροχοί, ένα δοξαροτιμόνι και δυο πενοφανάρια. Πολύ απλό. Επιδίωξη του οχήματος και της καρδιάς μας, είναι να εκφράσουμε τους εαυτούς μας, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας με τη ματιά τη σημερινή τη δικιά μας και να επικοινωνήσουμε σαν άνθρωποι. Οι δίσκοι είναι αφορμές επικοινωνίας. Είναι μια αφορμή για να υπάρξει λόγος, να υπάρξει έρωτας, να υπάρξει διαφωνία με τελικό στόχο τη συμφωνία.
EP.: Ποιά είναι η άποψή σου για όσα γίνονται απόψε εδώ;
AΠ.: Είναι εγκληματικό να κόβει κανείς έστω και ένα δέντρο. Εγκληματικό. Το Ηράκλειο δεν έχει πνεύμονες πρασίνου. Πιστεύω ότι ο πολίτης πρέπει να είναι πιο συνειδητοποιημένος. Το Ηράκλειο είναι μια πόλη την οποία την αγαπώ, αλλά κακά τα ψέματα, αποτελείται -κυρίως- από τυχάρπαστους τυχοδιώκτες και από νεόπλουτους χωριάτες, οι οποίοι ποτέ δεν κατάφεραν να αναπτύξουν ένα συναίσθημα ευθύνης και να καταξιώσουν μια αρχοντιά που πάντα διακρίνει την αστική τάξη. Δηλαδή, αν μπορεί να σωθεί μια πόλη, ένα “άστυ”, διασώζεται από την αστική τάξη που έχει αρχοντιά. Εγώ περιμένω από τους “λεφτάδες” του Ηρακλείου -γιατί έχει “λεφτάδες” που το πορτοφόλι το σφαλίζουνε με το γόνατο- περιμένω, λοιπόν, να πάρουνε την ευθύνη του τόπου στον οποίο ζούνε. Τα λεφτά δεν πρέπει να τα έχουνε για επίδειξη στα αυτοκίνητά τους και στα σκάφη τους. Ας αφιερώσουνε με την καρδιά τους λίγο από το χρήμα και το χρόνο τους για να διαμορφώσουνε τον τόπο που αύριο θα ζήσουνε τα παιδιά τους, γιατί τώρα τελευταία τον έχουνε παραμελήσει.
Πάντα υπήρχανε φτωχοί στην Ελλάδα και σίγουρα θέλω να εξαλειφθεί η φτώχια, αλλά εμένα δε με νοιάζει αν κάποιος είναι φτωχός, αρκεί να έχει υπερηφάνεια και δε με νοιάζει αν κάποιος είναι πλούσιος, αρκεί να έχει αρχοντιά Γιατί, αλίμονο στον πλούσιο που δεν είναι άρχοντας και μεγαλόψυχος κι αλίμονο στο φτωχό που δεν είναι περήφανος.. Κάποια στιγμή περιμένω μια κοινωνία πιο όμορφη, στην οποία οι άνθρωποι δε θα στερούνται τα βασικά πράγματα και που θα μπορούν να φτάνουνε γρήγορα στην αντίληψη του μέτρου, γιατί όταν φτάνουνε γρήγορα, μπορούνε και το αλλάζουνε. Το μέτρο είναι για να αλλάζει και αλλάζει όταν αυτό γίνεται συνειδητό από όλους.
EP.: Θα εμφανιστείτε κάπου τις επόμενες μέρες;
AΠ.: Τώρα, την Παρασκευή, έχουμε μια συναυλία στη Σαντορίνη και αμέσως μετά, την Κυριακή 24 του Ιούλη θα εμφανιστούμε στο Θέατρο των Αγρών στο Κυπαρίσσι. Κάπου εδώ θέλω να σου μιλήσω για το Γιάννη το Σωμαράκη, τον ιδιοκτήτη του Θεάτρου των Αγρών. Ο Γιάννης είναι συνεργάτης μου εδώ και χρόνια και επιστήθιος φίλος μου. Τον πιστεύω σαν άνθρωπο και πιστεύω και αυτά τα οποία εκφράζει και παράγει. Θεωρώ ότι είναι ουτοπικός, γιατί έκανε στο πουθενά ένα θέατρο και σμίγουνε οι άνθρωποι. Αυτό με συγκινεί όσο τίποτα άλλο, το να κάνουνε, δηλαδή, οι άνθρωποι απρόβλεπτες κινήσεις που φέρνουνε κοντά τους τους άλλους και βοηθούνε στην αλληλεπίδραση των ανθρώπων. Σε αυτή την ουτοπία δε μπορώ παρά να είμαι πάντα αρωγός και συμπαραστάτης. Κι αυτός, βέβαια, στάθηκε το ίδιο για μένα. Μιλώντας προσωπικά, ο Γιάννης είναι αυτός που μου προσέφερε καταφύγιο όλο το χειμώνα και την άνοιξη που δε μπορούσα να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο και τον ευχαριστώ από καρδιάς. Το κλίμα στο Θέατρο των Αγρών είναι τόσο όμορφο, που ο κόσμος θα περάσει πολύ καλά.
Εμείς από το Κυπαρίσσι θέλουμε να κάνουμε μια αρχή. Και ο κόσμος θέλουμε να έρθει με την όρεξή του γιατί θέλουμε να μας δώσει ενέργεια για να υλοποιήσουμε το δυσκολότερο δίσκο που κάναμε ποτέ μας. Είναι πολύ δύσκολος δίσκος, ειδικά αυτός που έχει ένα τραγούδι, είναι εξαιρετικά δύσκολος δίσκος. Δεν έχουμε κάνει ξανά κάτι παρόμοιο. Ίσως παρουσιάσουμε κάποια τραγούδια στη συναυλία και γι' αυτό θέλουμε την υποστήριξη του κόσμου.
EP.: Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να βγει ο δίσκος. Για μας θα είναι μια λύτρωση όταν κυκλοφορήσει η εργασία μας. Άμα έχεις να πεις ένα λόγο στους ανθρώπους και δε μπορείς να τους τον πεις ακόμη, είναι σα κόμπος στο λαιμό σου. Θέλουμε να φύγει από πάνω μας.
Σε ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνετε.
* H Μαρία Δασκαλάκη είναι Αρχειονόμος-Βιβλιοθηκονόμος
[email protected]
