Του Γιώργου Μιχελουδάκη*

“Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά.

Κι αν μας αφήσει η αγάπη στα μισά

Αίγινα θα πιάσουμε και Σύρα κι Ικαριά

λύσε τα σχοινιά.

Ασημένιο μονοπάτι στη πλώρη μου

το φεγγάρι στα νερά

καλοτάξιδο κορμάκι, βαπόρι μου

πήγαινέ μας στ’ ανοιχτά”

Μιχ. Γκανάς

Τέλος εποχής λοιπόν. Σιγά - σιγά αρχίζουμε να το συνειδητοποιούμε ότι μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Μπρος μας απλώνεται ξανά η προοπτική του καλοκαιριού γαλάζια και χρυσή σαν τα θερισμένα στάχυα. Τα στάχυα που στο εξής θα ανακαλύπτουμε μόνο στην ποίηση. Είναι, βλέπετε, στοιχεία παλιομοδίτικα.

“Πάμε ξανά στα θαύματα όπως μια φορά”. Αυτό το στιχάκι του Μιχάλη Γκανά ήρθε στη σκέψη μου από τη στιγμή που άρχισα αυτό το κείμενο για την αποχαιρετιστήρια γιορτή που - όπως κάθε χρονιά - οργάνωσε το 16ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου.

Πραγματικά, η επιστροφή στην παιδική ηλικία και στα μυθικά πια για μας τους μεγάλους χρόνια της πρώτης μαθητείας, είναι στ’ αλήθεια ένα ταξίδι στα θαύματα... Στα θαύματα που η παιδική ψυχή φτιάχνει και οχυρώνεται πίσω τους, όταν η ζωή φαντάζει σαν ένα μεγάλο ταξίδι στο άγνωστο με οδηγό - πλοηγό τα όνειρα. Η συγκίνηση είναι διπλή, βαθιά και ειλικρινής για έναν επιπλέον λόγο, επειδή κλείνει ένας κύκλος μάθησης, αυτός των χρόνων του Δημοτικού. Τα παιδιά μας ετοιμάζονται να κάνουν ένα μεγάλο βήμα, το πρώτο στην ωριμότητα και στο δεύτερο κύκλο σπουδών που είναι το Γυμνάσιο. Είναι η εποχή που τα παιδιά μας αφήνουν πίσω τους τον πιο όμορφο καιρό της ζωής, την παιδική ηλικία και αρχίζουν να “παίζουν τους μεγάλους” προέφηβοι αρχικά και έφηβοι σε λίγο...

Το 16ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου, όπως έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι ένα προνομιακό σχολείο, όμως είναι από τα λίγα Δημοτικά σε ποιοτικό, μαθητικό δυναμικό καθώς και σε στελέχωση με εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς. Πρέπει επιτέλους σ’ αυτήν την κοινωνία να επιβραβεύουμε τους άξιους. Μην ξεχνάτε ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού σπάνια δικαιώνεται από την κοινή γνώμη. Οι μόνοι που μπορούν να πουν δύο λόγια από καρδιάς γι’ αυτό, είναι οι μαθητές, οι μόνοι σωστοί και αδέκαστοι κριτές του εκπαιδευτικού έργου.

Τα τελευταία χρόνια το 16ο Δημοτικό έχει καθιερώσει για το τέλος της κάθε σχολικής χρονιάς γιορτές, που πραγματοποιούνται με κέφι και μεράκι. Δάσκαλοι και παιδιά επιδίδονται με προθυμία και χαρά στην προετοιμασία της γιορτής αυτής και τα αποτελέσματα είναι πάντα αξιόλογα.

Ομως, οι γιορτές αυτές έχουν κι ένα άλλο χαρακτηριστικό που μόνο εμείς οι παλαιότεροι μπορούμε να αντιληφθούμε: Αποπνέουν ένα παλιό άρωμα... Η φετινή γιορτή είχε πίσω της πολλή δουλειά, πολλές πρόβες, σωστό συντονισμό, έξυπνα, σύγχρονα κείμενα, κυρίως όμως καταπληκτικά παιδιά. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Ηταν ασφαλώς η συνεργασία του αξιόλογου και πολύ εργατικού γυμναστή κ. Βασίλη Λίβα και της ηθοποιού κας Εφης Δράκου που έδωσε αυτό το αποτέλεσμα. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Η γιορτή ξεκίνησε χαρούμενα με μαντινάδες του ταλαντούχου μαντιναδολόγου και δασκάλου κ. Μιχάλη Βάρδα και συνεχίστηκε με την καθιερωμένη ομιλία του διευθυντή κ. Μιχάλη Χαραλαμπάκη.Μια ομιλία εξαιρετικά εμπνευσμένη και διανθισμένη με πολύ επιτυχημένες ποιητικές αναφορές. Ετσι, η ατμόσφαιρα φορτίστηκε συγκινησιακά από την αρχή.

Η τιμητική βράβευση της εκπαιδευτικού κας Καίτης Σηφάκη, που αποχώρησε από την υπηρεσία, ήταν ακόμη μια συγκινητική πινελιά στην αρχή της γιορτής.

Ακολούθησε ο αποχαιρετισμός στους μαθητές της ΣΤ’ τάξης από τους μαθητές της Ε’, στιγμή πολύ συγκινητική, καθώς οι τελειόφοιτοι μαθητές συνειδητοποιούν ότι ένας κύκλος έκλεισε και ότι τώρα ανοίγουν “τα φτερά” τους για μεγαλύτερα ταξίδια στην γνώση.

Το κλίμα όμως άλλαξε αμέσως με την εμφάνιση των παιδιών που με σωστό θεατρικό στήσιμο, σωστή εκφορά λόγου, κέφι και παιδική ανεμελιά μας μετέφερε αλλού. Το θεατρικό σκετς “Συνεννόηση” γιαγιάς και εγγονού, σκόρπισε το γέλιο καθώς... συνεννοήθηκαν θαυμάσια χωρίς να καταλάβει ο ένας τί έλεγε ο άλλος!

Στη συνέχεια, τα περιστεράκια της Α’ και Β’ τάξης , τραγούδησαν χαρούμενα τραγούδια. Τα ακολούθησαν οι “μεγάλοι” της ΣΤ’ τάξης. Τα παλιά σχολικά παιχνίδια “καρπουζοφαγία” και “τσουβαλοδρομία”, και το θεατρικό “καλοκαιρινές τρελοπαρέες” που απέδωσαν τα παιδιά της ΣΤ’ τάξης.

Το θεατρικό σκετς “Μπελάδες” που έπαιξε μοναδικά ο Μάνος Μαυράκης, μας περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο, από παιδική βέβαια οπτική γωνία, τα βάσανα, τα “απαγορεύεται”, τους περιορισμούς και τα “πρέπει” που επιβάλλουμε γονείς και εκπαιδευτικοί στα παιδιά, εξουθενώνοντάς τα!

Την παράσταση έκλεψαν τα παιδιά του Ολοήμερου που με τη συμμετοχή της κας Εφης Δράκου σε ρόλο δασκάλας, μας παρουσίασαν μια σπαρταριστή “τάξη για κλάματα”. Ακολούθησαν τα σκετς “Γοργόνα”, “Ναυτάκια”, “Αποχαιρετισμοί σε τούτο το καράβι”, μ’ έναν εκπληκτικό καπετάνιο, τον Γ. Μπορμπαντωνάκη. Τα παιδιά κινήθηκαν σωστά, τραγούδησαν όμορφα και έπαιξαν σαν μικροί ηθοποιοί. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τις προσπάθειες όλων.

“Ας κρατήσουν οι χοροί” το τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου έδωσε το σύνθημα: Τα παιδιά με άσπρα πουκάμισα και κόκκινα ζωνάρια, χόρεψαν με ωραίους σχηματισμούς, οδηγημένα από τον γυμναστή τους κ. Β. Λίβα. Την γιορτή πλαισίωσε το κρητικό συγκρότημα του κ. Βάρδα, που μας έδωσε μια σειρά από κρητικούς σκοπούς και τραγούδια που ζέσταναν την ψυχή μας. Στο τέλος, γονείς, εκπαιδευτικοί και παιδιά, μπερδεύτηκαν σε όμορφους κυκλικούς σχηματισμούς.

Εύγε λοιπόν στους άξιους οργανωτές της εκδήλωσης κ. Β. Λίβα, κ. Ε. Δράκου, στον διευθυντή κ. Μ. Χαραλαμπάκη, καθώς και σε όλους τους άλλους εκπαιδευτικούς που κοπίασαν για να μας δώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Ευχόμαστε να είναι πάντα υγιείς και μπροστάρηδες στον αγώνα για καλύτερη εκπαίδευση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας σ’ όλους τους εκπαιδευτικούς του 16ου Δημοτικού Σχολείου, που για έξι χρόνια αγκάλιασαν τα παιδιά μας με την αγάπη τους, τις πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες τους κυρίως όμως για την ανθρωπιά τους. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τον διευθυντή κ. Μιχάλη Χαραλαμπάκη και τους κ. Δασκαλάκη Μανόλη, κ. Λίβα Βασίλη, κ. Σταυρουλάκη Μανόλη (ιερέα), κα Τζανοδασκαλάκη Ρένα, κα Τουτουδάκη Μαρία, κα Φρουδαράκη Μαρία.

“Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν αλλάξει”, το τραγούδι του Νότη Μαυρουδή - τραγούδι αποχαιρετισμού - τραγουδισμένο από τον Μανόλη Μιχελουδάκη, ξανάφερε την συγκίνηση στην ψυχή μας, καθώς ένα καραβάκι γεμάτο με τα παιδιά που αποφοίτησαν προχωρούσε αργά αφήνοντας το απάγκιο λιμανάκι του 16ου Δημοτικού και απλώνοντας τα πανιά του για τη μεγάλη προκυμαία του Γυμνασίου και της ζωής.

Οι μεγαλύτεροι σκουπίσαμε ένα δάκρυ, ενώ οι παλιοί αγαπημένοι στίχοι του Σωτήρη Σκίπη έφταναν στα χείλη μας:

“Ασπρα καράβια τα όνειρά μας

για κάποιο ρόδινο γιαλό,

άσπρα καράβια τα όνειρά μας...”.

* Ο Γιώργος Ε. Μιχελουδάκης είναι φιλόλογος