“Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα”, τραγουδάνε οι φίλοι του “Ηράκλειο” μια και σήμερα συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την πιο μαγική στιγμή της ομάδας. Σαν σήμερα (13 Μαϊου) το 1995 το “Ηράκλειο” γράφει την πιο λαμπρή σελίδα στην ιστορία του.

Δεν είναι άλλη από την άνοδο της ομάδας για πρώτηφορά στα μεγάλα σαλόνια (Α1) του ελληνικού μπάσκετ. Μπορεί αμέσως να υποβιβάστηκε και να ανέβηκε ξανά το 1997 αλλά... “η πρώτη επιτυχία είναι πάντα πρώτη”, μας λέει και βουρκώνει ο “αρχιστράτηγος” της τότε ομάδας προπονητής (νυν διευθυντής της ΚΑΕ ΟΦΗ/Ηράκλειο) Νίκος Τούλης.

Το “Ηράκλειο” μετά από ένα παιχνίδι απαγορευτικό για καρδιακούς, κερδίζει στην Αθήνα τον Παπάγου και σε συνδυασμό με άλλα αποτελέσματα “αρπάζει” το εισιτήριο της ανόδου. Τί να θυμηθεί κανείς απ’ αυτή την τελευταία αγωνιστική της Α2;

Το “Ηράκλειο” απ’ την κόλαση βρίσκεται στον παράδεισο!!

Κι αυτό γιατί όχι μόνο δεν υπολογιζόταν ως φαβορί, αλλά ούτε καν ως αουτσάιντερ!

Ήλπιζε μόνο σε τριπλή ισοβαθμία στη δεύτερη θέση. Για να συμβεί αυτό έπρεπε να κερδίσει στην Αθήνα τον Παπάγου, ο Μίλωνας να χάσει απ’ τον υποβιβασμένο (!) Πανελλήνιο και ο Ιωνικός Ν.Φ. να κερδίσει τον Νέστορα.

Και ήρθαν όλα ακριβώς έτσι!

Το “Ηράκλειο” μετά από ένα συναρπαστικό παιχνίδι κέρδισε τον Παπάγου στην Αθήνα (77-75), ο Πανελλήνιος τον Μίλωνα με 104-91 εκτός έδρας και ο Ιωνικός Ν.Φ. τον Νέστορα με 88-73.

Ο Παπάγου που έτσι κι αλλιώς είχε εξασφαλίσει την άνοδο στέφεται πρωταθλητής και στη δεύτερη προνομιούχο θέση ισοβαθμούν “Ηράκλειο”, Μίλωνας και Ιωνικός Ν.Φ.

Ο μαγικός αυτός συνδυασμός ανεβάζει στα... ουράνια την κρητική ομάδα που υπερτερεί των αντιπάλων της και με 13 νίκες εντός και 4 εκτός (17 σύνολο) ανεβαίνει στην Α1.

“Θυμάμαι ότι 4-5 αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος η ομάδα ήταν δύο βαθμούς πίσω από την κορυφή και λίγοι πίστευαν ότι θα μπορούσαμε να πετύχουμε την άνοδο. Δεν είχαν την ίδια γνώμη όμως όσοι ζούσαν από κοντά την ομάδα...” θυμάται σήμερα ο Νίκος Τούλης.

Η ομάδα, δηλαδή, απέδειξε τον στίχο του Σαββόπουλου ότι “την ιστορία γράφουν οι παρέες...”.

“Εκείνη η μέρα ήταν μία μεγάλη μέρα για το κρητικό μπάσκετ. Δεν έγινε όμως τυχαία. Ήταν το επιστέγασμα μιας προσπάθειας επίπονης και χρονοβόρας. Ξεκίνησε απ’ το 1988 και για να γίνει πολλοί άνθρωποι κοπίασαν με πρώτο τον Μανόλη Παπακαλιάτη...”, επισημαίνει και καταλήγει: “Δεν ξεχνιούνται αυτές οι στιγμές. Θυμάμαι τα πάντα! Ιδιαίτερα αυτό το παιχνίδι με τον Παπάγου. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η υποδοχή που μας έγινε μετά στο αεροδρόμιο θα μου μείνει αξέχαστη! καταλήγει.

Ο ίδιος ποτέ δεν κοούτσαρε την ομάδα στην Α1, διότι οι δρόμοι τους χώρισαν, για οικονομικούς λόγους, όπως αναφέρει το τότε ρεπορτάζ. Είχε ζητήσει περισσότερα χρήματα απ’ όσα υπολόγιζε ο πρόεδρος κ. Παπακαλιάτης κι έτσι τη θέση του πήρε ο κ. Καλαφατάκης. Ίσως όλη η αλήθεια για το χωρισμό να μην ήταν αυτή. Ίσως ο κ. Τούλης να επιδίωξε αυτό τον χωρισμό για λόγους υγείας και δεν ήταν έτοιμος για να το παραδεχτεί. Ίσως...

Ο Παναγιώτης Γκόλαντας με 28 π. στο ματς θυμάται: “Ήταν ένα απ’ τα πιο συγκλονιστικά παιχνίδια στην καριέρα μου. Ίσως το πιο καθοριστικό στην ιστορία του “Ηράκλειο”. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα. Θυμάμαι όταν ο Νίκος Τούλης λιποθύμησε απ’ το άγχος. Αυτό μας πείσμωσε αφάνταστα. Μας έδωσε τρομερή δύναμη και πήραμε το παιχνίδι”.



Ο αγώνας

Για την ιστορία να αναφέρουμε τα στοιχεία του αγώνα:

5λεπτα: 5-10, 16-15, 26-21 (35-34), 40-43, 52-52, 64-60, 75-77.

Διαιτητές: Τσούλης-Τζαφλέρης

ΠΑΠΑΓΟΥ: Κονδύλης 4, Σκαραφίγκας 20 (5), Ρωμανίδης 2, Τσιγκόπουλος 12, Μανωλόπουλος 10 (1), Υφαντής 18 (1), Μπαλτατζής 12 (1), Λογοθέτης 2.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: Χαλκιαδάκης 4, Σκροπολίθας 14 (1), Δόντσιος 6, Θεοδωρίδης 9, Γιαννόπουλος, Καραφύλλης 5 (1), Φραγκισκάτος 7 (1), Γκόλαντας 28, Καραϊσκος, Καλαϊτζάκης.