Του Ν. Τσαγκαράκη

Οι παμπάλαιες συμβάσεις που ακολουθεί η ταινία, δεν την εμποδίζουν να γίνει ένα τρυφερό αισθηματικό δράμα.



ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ THE NOTEBOOK



Σκην.: Νικ Κασαβέτης

Πρωτ.: Ράιαν Γκόσλινγκ, Ρέητσελ ΜακΆνταμς, Τζέημς Γκάρνερ, Τζίνα Ρόουλαντς

Η ταινία αρχίζει σ' έναν οίκο ευγηρίας, όπου ένας ευδιάθετος ηλικιωμένος ξεκινάει τη μέρα του με ανυπομονησία, καθώς γι' ακόμη μια φορά πρόκειται να διαβάσει σε μια κυρία που πάσχει από άνοια. Αυτή όμως δεν είναι μια τυχαία γυναίκα, όπως κι η ιστορία που της διαβάζει.

Επέλεξα να παρουσιάσω αυτό το φιλμ παρά το γεγονός ότι δεν έχει τίποτε το ασυνήθιστο ως ιστορία. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που το επέλεξα, αφού βεβαίως έκρινα ότι αξίζει να ιδωθεί. Πρόκειται για διασκευή του βιβλίου του Νίκολας Σπαρκς, ο οποίος αν κρίνουμε από μια προηγουμένη κινηματογραφική μεταφορά βιβλίου του όπως το ΧΑΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ με τον Κέβιν Κόστνερ και τη Ρόμπιν Ράιτ Πεν, είναι ένας πολύ ρομαντικός συγγραφέας αν και όχι ιδιαιτέρα πρωτότυπος.

Το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ προβάλλει το πρότυπο της ιδανικής αγάπης μέσα από τη χιλιο-ιδωμένη ιδέα του ανεκπλήρωτου έρωτα μεταξύ πλούσιας και φτωχού, την παρέμβαση των γονιών και την τελική δικαίωση των συναισθημάτων πέρα από τη λογική και το συμφέρον. Τίποτα καινούριο, το ξέρω, αλλά αν γυρεύετε κάτι παλιομοδίτικο και συγκινητικό, αυτή είναι η ιδανική ταινία.

Το στοιχείο που θεμελιώνει σεναριακά την αγάπη των δύο ανθρώπων είναι η άνοια της Άλι. Ο Νόα ης διαβάζει από το ημερολόγιό της για να την κάνει να θυμηθεί τον ίδιο και τη ζωή τους, έστω κι αν οι αναλαμπές της διαρκούν μόνο μερικά λεπτά. Παρά την παρότρυνση των παιδιών του και τις πεποιθήσεις των γιατρών ότι είναι αδύνατο για την Άλι να θεραπευτεί, ο Νόα αρνείται να εγκαταλείψει τον οίκο ευγηρίας και επιμένει να της διαβάζει από το ημερολόγιο της σχέσης τους που είχε προλάβει να γράψει εκείνη πριν την εμποδίσει η αρρώστια.

Η ταινία προσφέρει μια εξαιρετική εναρκτήρια σκηνή, 'λουσμένη' στο κόκκινο φως του ήλιου που βασιλεύει και την τοποθέτηση της γερασμένης πια Άλι ανάμεσα σε μερικούς συμβολισμούς, τη σημασία των οποίων ανακαλύπτουμε στην πορεία. Προσφέρονται πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, η φωτογραφία διατηρείται νοσταλγική και πανέμορφη σ' όλη την ταινία, με αναλόγως γαλήνιες κινήσεις της κάμερας, ειδικά όταν μεταφερόμαστε στο παρόν. Ο Γκάρνερ κι η Ρόουλαντς είναι πολύ τρυφεροί και συγκινητικοί, ενώ το νεαρό ζευγάρι δείχνει ν' αγαπιέται πραγματικά.

Στο γενικότερο θετικό κλίμα που κινείται το φιλμ, αποδίδεται μια χιουμοριστική εικόνα της 'τρίτης ηλικίας' στην πρώτη σκηνή που βλέπουμε τον ηλικιωμένο Νόα να σηκώνεται για να πάει στην Άλι, οπότε ανταλλάσσει χιουμοριστικά σχόλια με συνομήλικούς του που περιμένουν στην ουρά για τα φάρμακά τους. Το ίδιο το ζευγάρι μάλιστα, φαίνεται να έχει ζήσει τη ζωή που θα ήθελε ο καθένας μας, έχοντας διατηρήσει τα συναισθήματά τους μέχρι τα γεράματα.

Η ταινία γνωρίζει ότι δεν είναι πρωτότυπη, αλλά δεν τη νοιάζει. Την ενδιαφέρει να πει την ιστορία της όσο πιο όμορφα γίνεται, γιατί πιστεύει στην αλήθεια της. Το φιλμ δεν προσπαθεί να ξεγελάσει, να εντυπωσιάσει ή να υποκριθεί ότι εννοεί κάτι «βαθύτερο». Δεν το απασχολεί τόσο η κατάληξη του ράντσου, την οποια αποκαλύπτει αρκετά νωρίς, αλλά η κατάληξη της ζώνης των δύο ηρώων, η οποια, παρότι και πάλι συνηθισμένη, δε γίνεται απλώς πιστευτή, αλλά συγκινεί. Δεν υπάρχουν υπερβολές ούτε μελοδραματισμοί, καθώς ο σκηνοθέτης ξέρει πως η ιστορία του έχει συντελεστεί κι η έκβασή της έχει ήδη κριθεί. Υπάρχει μόνο η συγκίνηση για την ομορφιά των χρόνων που πέρασαν μαζί δυο άνθρωποι που μοιραστήκαν ένα πολύ σπάνιο συναίσθημα.