Η αριθμητική υπεροχή του ιπτάμενου μεγιστάνα επισκιάστηκε από την επικράτηση των πυγμάχων στις μεγάλες κατηγορίες.

Η προχθεσινή τελετή απονομής των Όσκαρ παρουσίασε αρκετές διαφορές από τις προηγούμενες. Καταρχάς, δεν την παρουσίασε ο Μπίλι Κρίσταλ όπως συνηθίζεται, αλλά ο Κρις Ροκ, ένας από τους πιο ταλαντούχους νέους κωμικούς. Επίσης, η παραγωγή προέβη σε εναλλακτικές σκηνοθετικές λύσεις, για ν' αποτρέψει την υπερβολικά μακρά διάρκεια περασμένων τελετών. Αρκετοί νικητές παρέλαβαν τα βραβεία κι εκφώνησαν το λόγο τους από τη θέση τους, ενώ σε άλλες κατηγορίες οι υποψήφιοι ήταν παραταγμένοι στη σκηνή την ώρα του αποτελέσματος, για να συντομευθεί ο χρόνος παραλαβής του βραβείου. Ακόμη, παραλείφθηκαν τα αποσπάσματα από τις υποψήφιες για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Τα μέτρα απέδωσαν κι έτσι η απονομή κράτησε 3 ώρες και 10 λεπτά.

Ο Ροκ ξεκίνησε με την παραδοσιακή 10λεπτη κωμική εισαγωγή, στην οποία κορόιδεψε τον Μπους, αλλά δεν παρέλειψε να στείλει τους χαιρετισμούς του στα απανταχού αμερικανικά στρατεύματα. Η Beyonce ερμήνευσε τρία από τα υποψηφία τραγούδια, το πρώτο εκ των οποίων με αψεγάδιαστα κομψή εμφάνιση. Ο Πηρς Μπρόσναν παρουσίασε το βραβείο ενδυματολογίας με την 'απίθανη', σχεδιασμένη χαρακτήρα Έντνα Μόουντ, ενώ ο Ρόμπιν Γουίλιαμς απέδειξε άλλη μια φορά ότι αποτελεί εγγυημένη επιλογή για κωμική απόλαυση. Φέτος μας χάρισε την απίστευτη εμπειρία ν' ακούσουμε τον Μπάγκς Μπάνι με τη φωνή του Τζακ Νίκολσον και τον Έλμερ Φαντ αλά Μάρλον Μπράντο.

Η Ακαδημία όπως συνηθίζεται, απέτισε φόρο τιμής στους εκλιπόντες της χρονιάς που πέρασε, αλλά ετοίμασε ξεχωριστό αφιέρωμα στον Τζόνι Κάρσον, έναν από τους γνωστότερους παρουσιαστές της χώρας και για πολλά χρόνια οικοδεσπότη των Όσκαρ.

Το σκηνικό ήταν ένα από τα εντυπωσιακότερα και πιο καλαίσθητα των τελευταίων χρόνων, με πολυάριθμες γιγαντο-οθόνες στην οροφή και στο δάπεδο, που εξυπηρετούσαν την πανοραμική τηλεοπτική σκηνοθεσία

Η διανομή των βραβείων ήταν δίκαιη και μέσα στα περιθώρια των προβλέψεων. Ο Σκορσέζε θα πρέπει να περιμένει λίγο ακόμη, όπως κι ο ΝτιΚάπριο που σίγουρα θα έχει κι άλλες ευκαιρίες στο μέλλον. Από την άλλη, ο 75χρονος Ίστγουντ μπορεί πλέον να αποσυρθεί υπερ-ικανοποιημένος, αν και, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον μεγαλύτερό του, επίσης βραβευθέντα Σίντνεϊ Λουμέτ, δήλωσε ότι δεν έχει καμιά τέτοια πρόθεση. Ο Τζέημι Φοξ χαιρέτησε το κοινό σε στιλ Ρέη Τσαρλς, ενώ η εκθαμβωτική Κέητ Μπλάνσετ ευχαρίστησε χιουμοριστικά τον Σκορσέζε, ευχόμενη τα παιδιά τους να καταλήξουν παντρεμένα. Υποκειμενικά μιλώντας, μονή αδικία της βραδιάς βρήκα το βραβείο Τραγουδιού που ήθελα να πάει στα ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ.

Ας είναι.



ΤΑ 77α ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΙ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

Καλύτερης Ταινίας: MILLION DOLLAR BABY

Σκηνοθεσίας: MILLION DOLLAR BABY

Α' Ανδρικού: Τζέημι Φοξ- RAY

Α' Γυναικείου: Χίλαρυ Σουάνκ- MILLION DOLLAR BABY

Β' Ανδρικού: Μόργκαν Φρήμαν- MILLION DOLLAR BABY

Β' Γυναικείου: Κέητ Μπλάνσετ- THE AVIATOR

Μοντάζ: Θέλμα Σκουνμάκερ- THE AVIATOR

Φωτογραφίας: Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον- THE AVIATOR

Πρωτότυπου Σεναρίου: Τσάρλι Κάουφμαν- Η ΑΙΩΝΙΑ ΛΙΑΚΑΔΑ ΕΝΟΣ ΚΑΘΑΡΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Διασκευασμένου Σεναρίου: Αλεξάντερ Πέην και Τζιμ Τέηλορ- ΠΛΑΓΙΩΣ

Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης: Ντάντε Φερέτι- THE AVIATOR

Κοστούμια: Σάντι Πάουελ- THE AVIATOR

Μακιγιάζ: Βάλι Ο Ράιλι και Μπιλ Κόρσο- LEMONY SNICKET'S A SERIES OF UNFORTUNATE EVENTS

Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους: WASP

Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: BORN INTO BROTHELS

Ντοκιμαντέρ Μ. Μήκους: MIGHTY TIMES: THE CHILDREN'S MARCH

Καλύτερης Ξένης Ταινίας: Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Καλύτερης Ταινίας Κιν. Σχεδίων: ΟΙ ΑΠΙΘΑΝΟΙ

Κιν. Σχεδίων Μ. Μήκους: RYAN

Μουσικής: Γιαν Α. Π. Κατσμάρεκ- ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ

Τραγουδιού: 'Al Otro Lado Del Rio', Χόρχε Ντρέξλερ- ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑΣ

Οπτικών Εφέ: Τ. Ντάικστρα, Σ. Στόκντικ, Α. ΛαΜολινάρα και Τ. Φρέηζερ-

SPIDER-MAN 2

Μοντάζ Ήχου: Μάικλ Σίλβερς και Ράντι Θομ- ΟΙ ΑΠΙΘΑΝΟΙ

Μίξης Ηχου: Σ. Μίλαν, Γ. Ορλόφ, Μ. Μπίμερ και Σ. Κανταμέσα- RAY

Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στον Κινηματογράφο: Σίντνεϊ Λουμέτ

Ανθρωπιστικό Βραβείο Χέρσολτ: Ρότζερ Μάγιερ





ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ

LES CHORISTES



Σκην.: Κριστόφ Μπαρατιέ

Πρωτ.: Ζεράρντ Ζινιό, Φρανσουά Μπερλεάν, Καντ Μεράντ, Ζαν-Μπατίστ Μονιέ, Ζακ Περέν

Ο Πιέρ Μοράνζ είναι ένας φημισμένος διευθυντής ορχήστρας που ένα βραδύ δέχεται την επίσκεψη ενός παλιού του συμμαθητή, του Πεπινό. Ο Πεπινό φέρνει μαζί του το ημερολόγιο ενός από τους επόπτες του παλιού τους σχολείου, του Κλεμέντ Ματιέ, ο οποίος ήταν αυτός που τους έφερε για πρώτη φορά σ' επαφή με τη μουσική. Ο Πιέρ αρχίζει να το ξεφυλλίζει και μέσα απ' τις σελίδες του επιστρέφει στα σχολικά του χρόνια, στο οικοτροφείο όπου στέλνονταν οι χειρότεροι και πιο ατίθασοι μαθητές της Λυών.

Πριν λίγους μήνες είδαμε μια πιο κωμική εκδοχή της ιδίας κατηγορίας ταινιών, το SCHOOL OF ROCK. Αυτή εδώ είναι μια πιο συγκροτημένη, ευαίσθητη εκδοχή του καθηγητή που εμπνέει τους μικρούς μαθητές ενάντια στις αντιλήψεις του διευθυντή του, χαρίζοντάς τους την προοπτική για δημιουργικότητα κι επαγγελματική επιτυχία.

Ο Ματιέ φαινομενικά δεν είναι δυναμικός ή ιδιαίτερα πονηρός. Εξαρχής όμως διαφοροποιείται από το προσωπικό και τις πρακτικές του σχολείου, αρνούμενος να τιμωρήσει τα παιδιά με τις υπάρχουσες μεθόδους. Αντιτίθεται κατευθείαν στο σύνθημα 'δράση/ αντίδραση' που αποτελεί το αξίωμα της εκπαιδευτικής μεθόδου στο οικοτροφείο, προτιμώντας να μην πάει κόντρα στα παιδιά, αλλά να παίξει το παιχνίδι τους, να δει μέχρι πού μπορούν να φτάσουν και να βρει τον τρόπο να τα πλησιάσει. Δεν εξοργίζεται, αλλά μιλάει μαζί τους ακόμη κι όταν πρόκειται για πολύ σοβαρά παραπτώματα όπως η απουσία χωρίς άδεια ή η κλοπή. Καταλαβαίνει ότι το οικοτροφείο δεν είναι γι' αυτούς το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς τους, αλλά η αιτία. Γι' αυτό προσπαθεί να τους καταλάβει και να τους βοηθήσει να εκφράσουν την καταπίεση που τους ασκείται από το διευθυντή, καθώς και την απέχθειά τους προς ένα τόσο ψυχρό και αποκρουστικό περιβάλλον στο οποίο αναγκάζονται να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια.

Τα παιδιά συμμορφώνονται μάλλον εύκολα με την τακτική του Ματιέ, αλλά αυτό νομίζω συμβαίνει επειδή συνειδητοποιούν πως είναι ο μόνος που καταλαβαίνει τη θέση τους. Τα αυτοσχέδια τραγούδια που τους βάζει να τραγουδούν μιλάνε για την άσχημη ζωή τους στο οικοτροφείο. Έτσι, ο Ματιέ τους παρέχει ένα μέσο έκφρασης, όχι γενικά κι αόριστα κάποιου έμφυτου ταλέντου ή προσωπικού 'δράματος', αλλά του κύριου ζητήματος που απασχολεί τη ζωή τους.

Η μουσική των Κουλαί και Μπαρατιέ είναι υπεροχή κι είναι κρίμα που δεν κέρδισε το Όσκαρ. Τα θέματά τους συνδυάζουν υπέροχα την πρόσκαιρη θλίψη των παιδιών με την αισιοδοξία που φέρνει ο δάσκαλος της μουσικής και το ίδιο το μάθημα.

Όχι ιδιαιτέρα πρωτότυπη, αλλά όμορφη, χιουμοριστική και συγκινητική ταινία.