Η παραβολή του καλού Σαμαρείτου συμβολικά μας παρουασιάζει τον Χριστό και την Εκκλησία. Καλός Σαμαρείτης λοιπόν ο Χριστός και φιλόξενο πανδοχείο η Εκκλησία του.

Πηγή ζωής λοιπόν και ιατρείο ψυχών και σωμάτων η Εκκλησία. Ο δε “άνθρωπος ο οποίος κατέβαινε από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, και - εις - λησταίς περιέπεσεν”, σύμφωνα με την θεολογική ερμηνεία των Πατέρων, είναι ο Αδάμ, που με την παρακοή του διώχθηκε από την Άνω Ιερουσαλήμ και κατέβηκε στην Ιεριχώ, δηλαδή στον κόσμο, έχασε την αγιοσύνη του Ουρανού και έπεσε στα δίχτυα της αμαρτίας. Σ’ αυτή την διαδρομή τον τραυμάτισαν σοβαρά οι νοητοί ληστές, δηλαδή ο διάβολος με τα όργανά του. Οι ληστές του έβγαλαν και του πήραν την στολή της δόξας που φορούσε πριν την πτώση, και αφού του τα έκλεψαν όλα, τον κτύπησαν σοβαρά και βάρβαρα και οι πληγές που του προξένησαν ήταν πολλές, και τον άφησαν γυμνό στον δρόμο και μεσοπεθαμένο. Ο Λευΐτης και ο ιερέας που πέρασαν εκείνη την ώρα είναι ο Μωσαϊκός Νόμος και οι προφήτες. Δυστυχώς όμως ούτε ο Μωυσής, ούτε ο Νομος, δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν τα τραύματα που του προκάλεσε η αμαρτία, γιατί όπως μας λέει ο Ιερός Χρυσόστομος “και γαρ αυτοί εν αμαρτίαις κατείχοντο”. Μόνο ο Χριστός, ο καλός Σαμαρείτης, στάθηκε δίπλα στον πληγωμένο άνθρωπο με αγάπη. Ύστερα, έπλυνε τις πληγές του με κρασί, δηλαδή με το Αίμα Του, και με λάδι, δηλαδή τον περιέβαλλε με το Μέγα του Έλεος. Τέλος τον εμπιστεύεται “τω πανδοχεί” (= στην Εκκλησία και στον Ιερέα της Καινής Διαθήκης, για να τον φροντίζει μέχρι και να επιστρέψει, την Δευτέρα Του Παρουσία. Σήμερα ο άνθρωπος είναι δέσμιος των παθών και των αδυναμιών του. Χωρίς την βοήθεια του “Καλού Σαμαρείτου” και την φροντίδα της Εκκλησίας με τα Άγια Μυστήρια της, κινδυνεύει όπως ο τραυματίας του σημερινού Ευαγγελίου να αφήσει την τελευταία του πνοή στο δρόμο. Χωρίς αυτή την βοήθεια ο άνθρωπος δεν θα φθάσει ποτέ στον Ουρανό.

Αδελφοί μου. Γύρω μας υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που έχουν ανάγκη και περιμένουν την αγάπη μας. Ωφείλουμε κι εμείς να μιμηθούμε τον καλό Σαμαρείτη, όπως είπε ο Ιησούς και στον πλούσιο νεανίσκο. Αυτό λέει και σε όλους αυτούς που ελεύθερα θα αποφασίσουν να τον ακολουθήσουν. “Πορεύου και συ ποίει ομοίως”. Τον καλό Σαμαρείτη λοιπόν να μιμηθούμε και όχι αυτούς που ενώ βλέπουν τον πληγωμένο, αδιάφοροι προσπερνούν βιαστικοί, προφασιζόμενοι ότι δεν έχουν χρόνο. Η αλήθεια όμως είναι ότι η αγάπη των δύο περαστικών ήταν λίγη και ο ηρωισμός τους ανύπαρκτος και από φόβο μήπως οι ληστές δευτερώσουν το έγκλημα, έφυγαν. Με θυσία και ηρωισμό εκδηλώνεται η αγάπη. Διότι η αγάπη δεν φοβάται και δεν κάνει διακρίσεις, αλλά αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Ναι, η χριστιανική αγάπη δεν περιορίζεται σε σύνορα και φυλές, αλλά όλους τους ανθρώπους τους βλέπει ίδιους. Μοιάζει, όπως λέει ο θείος Χρυσόστομος, σαν το λιμάνι, που δέχεται τους ναυαγούς κάθε χώρας και φυλής, χωρίς να κάνει εξαίρεση σε κανένα. Γι’ αυτόν που έχει αυτή την αγάπη “ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην”. Ο άνθρωπος όμως της εποχής μας είναι ψυχρός. Αυτός είναι και ο λόγος που οι καλοί Σαμαρείτες, σχεδόν έχουν εκλείψει (Ματθ. κδ’ 12-15) και ο κόσμος χωρίς Χριστό, χωρίς αγάπη, χωρίς την Εκκλησία Του, γέμισε από σκληρότητα, απανθρωπιά, μίσος, εγωισμό, φιλαυτία. Ανθρώπους χωρίς αγάπη, χωρίς ανθρωπιά. Από καλούς Σαμαρείτες λοιπόν έχει ανάγκη σήμερα η κοινωνία μας. Αυτούς τους καλούς Σαμαρείτες μόνο ο Χριστός και η Εκκλησία Του μπορεί να τους δώσει. Γι’ αυτό ο Ιερός Χρυσόστομος μας λέει: “Μη απέχου Εκκλησίας, ουδέν γαρ εκκλησίας ισχυρότερον. Η ελπίς σου η Εκκλησία, η σωτηρία σου η εκκλησία, η καταφυγή σου η Εκκλησία”.