της Μαρίκας Κατσιρντάκη

Ένα ωραίο παράδειγμα απ’ ό,τι διαβάζουμε. Παράδειγμα πνευματικό που έχει πολλά να μας διδάξει.

Ο Σκώτος καθηγητής Γεώργιος Σμιθ, επιχείρησε προ πολλών ετών να ανεβεί στο όρος Βαϊσχορν, με πολλούς οδηγούς. Ο καιρός δεν ήταν καθόλου ευνοϊκός και ήταν η πρώτη ανάβασις που γινόταν από πολλού χρόνου προς την κατεύθυνση αυτή.

Οι συνθήκες έκαναν την ανάβαση πολύ σκληρή. Έπρεπε να χαραχθεί ένας δρόμος μέσα στο χιόνι. Οι ορειβάτες είχαν ξεκινήσει από το καταφύγιό τους, στις δύο το πρωί και στις εννέα επλησίαζαν πλέον προς το σκοπό τους. Ο οδηγός που εβάδιζε μπροστά, παραμέρισε λίγο για να αφήσει τον καθηγητή Σμιθ να φθάσει πρώτος στην κορυφή. Ο καθηγητής ενθουσιασμένος και ξεχνώντας τις τεράστιες προσπάθειες που είχε κάμει μέχρι της στιγμής και χωρίς να σκεφτεί καθόλου ότι δυνατός άνεμος φυσά πάντοτε στις απόκρημνες εκείνες κορυφές, επροχώρησε με το κεφάλι ψηλά και το ανάστημά του όρθιο προς την κορυφή, όταν άξαφνα τον έσυρε ο οδηγός από τα ρούχα του, τον υποχρέωσε να χαμηλώσει και του φώναξε:

- Στα γόνατα κύριε! Μόνο στα γόνατα μπορείτε να είστε ασφαλής εδώ!

Αργότερα, σ’ ένα από τα κηρύγματά του ο καθηγητής Σμιθ, αναφέρθηκε σ’ αυτό το περιστατικό και το συσχέτισε με την πνευματική ζωή. Δεν πρέπει είπε, να γονατίζουμε μόνο στις ψηλές κορφές των ορέων, αλλ’ οφείλουμε να ενθυμούμεθα ότι πρέπει να καταφεύγουμε γονατιστοί ενώπιον του Κυρίου για να αποφεύγουμε το σάρωμα που μπορεί να μας κάμουν οι καταιγίδες της ζωής.

“Δια τούτο κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού... και γονατίσαντες επί τον αιγιαλόν προσευχήθημεν” (Εφεσ. γ’ 14 Πραξ. κα’ 5). Η προσευχή μας η γονατιστή πάντοτε έχει καλά αποτελέσματα.

Ο Δανιήλ, ο Ηλίας, οι Άγιοι όλοι πάντα γονατιστοί μιλούσαν διά προσευχής στον Θεό. Κατά τον καιρό της γερμανικής κατοχής είχαν συλλάβει μια ομάδα πιστών ανθρώπων και τους πήγαιναν, ίσως για εκτέλεση. Οι άνθρωποι αυτοί γνώριζαν πως πρέπει να προσευχηθούν στον Κύριό τους και χωρίς άλλη σκέψη γονάτισαν και ζήτησαν από τον Θεό να επεμβει και να κάμει το καλύτερο γι’ αυτούς.

Πράγματι, ο Ιησούς Χριστός άκουσε την κραυγή των και έστειλε τον κατάλληλο άνθρωπο να τους ελευθερώσει. Ένας, επίσης πιστός χριστιανός Γερμανός τους είδε και τους πλησίασε εκεί που ήταν γονατιστοί. Είστε χριστιανοί αληθινοί όπως κι εμένα. Χαίρομαι που σας βρήκα, γιατί σαν κάποιος να μ’ έσπρωξε να ’ρθω εδώ και ήταν ο Κύριος στον οποίον προσευχόμαστε. Από αυτή τη στιγμή αδελφοί μου είστε ελεύθεροι. Τους αγκάλιασε όλους, τους φίλησε και τους έδιωξε από την κράτηση που τους είχαν. Δοξάσανε τον Θεό και τον ευχαρίστησαν όλοι μαζί και γύρισαν στα σπίτια των.

Χρόνια μετά την κατοχή ο Γερμανός αυτός ήρθε και τους βρήκε στο χωριό τους. Η χαρά τους ήταν μεγάλη. Δοξάσανε όλοι τον Κύριο για την απάντηση στην προσευχή των. Τέτοια παραδείγματα έχουμε πάμπολλα. Ο Κύριος είναι ζωντανός και μας ακούει. Αμήν.