Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νησιά του Αιγαίου, με πολλές κοιλάδες και πεδιάδες, ανάμεσα στους ορεινούς όγκους και τα παράλια, υπέροχα μεσαιωνικά χωριά, και τους ανοιχτόκαρδους φιλόξενους κατοίκους, είναι η Χίος, το νησί της μαστίχας.
Στη Χίο, είναι περριτό να πάτε χωρίς αυτοκίνητο, ή χωρίς την πρόθεση να ενοικιάσετε Ι.Χ. και πρέπει το κοντέρ να γράψει πολλά χιλιόμετρα, για να την εξερευνήσετε και να μην αρκεστείτε στην τουριστική εικόνα της πρωτεύουσας, που είναι και το κύριο λιμάνι του νησιού.
Από τις πιο όμορφες περιοχές 6 χιλιόμετρα από την πόλη, είναι ο Κάμπος, με τα μοναδικά πυργόσπιτα που βρίσκονται μέσα σε κατάφυτους κήπους από οπωροφόρα δέντρα, πορτοκαλιές, μανταρινιές, λεμονιές, νεραντζιές που κρύβονται πίσω από τους ψηλούς προστατευτικούς τοίχους.
Το ιδιότυπο περιβάλλον του Κάμπου, επέλεξαν τόσο οι Γενοβέζοι, για να κτίσουν τις επαύλεις τους, τον 14ο αιώνα, όσο και οι ντόπιοι αριστορκράτες στα μετέπειτα χρόνια, όπως οι Ράλληλες, Πετροκόκκινοι, Αργέντηδες κ.α.
Στις περιγραφές των περιηγητών κυρίως κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, οι εντυπώσεις από τα αρχοντικά κτήματα και τους κήπους του Κάμπου, είναι πάντοτε ενθουσιώδεις. Πίσω από τους ψηλούς τοίχους, κάθε ιδιοκτησία, ήταν ένας κόσμος ολόκληρος, με ευχάριστες αυλές, όμορφα πέτρινα σπίτια, σκιερές δενδροστοιχίες και ανθόκηπους.
Αρκετά από αυτά, έχουν μετατραπεί σε υπέροχους παραδοσιακούς ξενώνες, για την φιλοξενία των επισκεπτών της Χίου.
Ένα από τα εντυπωσιακότερα πολυτελέστερα και πιο καλοδιατηρημένα αρχοντικά, είναι το περίφημο “Αργέντικο”, που σήμερα λειτουργεί ως lux ξενοδοχείο, με επτά σουίτες. Εδώ και λίγα χρόνια, το “Αργέντικο” αγοράστηκε από τον εφοπλιστή Λουκά Κτιστάκη, ο οποίος και έκανε μια υποδειγματική ανακαίνιση. Ιδιαίτερα όμορφος, με οικογενειακή ατμόσφαιρα, είναι ο ξενώνας “Αστρακιά”.
Η ιδιοκτήτριά του Δήμητρα Απέσσου, μας είπε “Εδώ στον Κάμπο, που είναι ένας ιδανικός τόπος διαμονής, φροντίζουμε οι φιλοξενούμενοί μας, να μην αισθάνονται ως πελάτες, αλλά ως φίλοι...”
Τί πρέπει να δείτε, στη Χίο΄ Τα πάντα.
Ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Βορείου Αιγαίου είναι η Νέα Μονή. Κτίστηκε στο κέντρο περίπου του νησιού, στη δυτική πλαγιά του Προβάτειου όρους.
Ιδρύθηκε το 1042 από το Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο. Υπήρξε από τα πιο πλούσια και ονομαστά μοναστήρια, μέχρι και τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης.
Λεηλατήθηκε από τους Τούρκους το 1822 και αργότερα το 1881, υπέστη μεγάλες καταστροφές από έναν φοβερό σεισμό.
Τα Μαστιχοχώρια
Τα μαστιχοχώρια, είναι 20 χωριά που ήκμασαν στη νότια Χίο, χάρη στην παραγωγή μαστίχας.
Κτίστηκαν στη διάρκεια του 14ου και 15ου αιώνα, από Γενοβέζους άρχοντες, για να προστατευθούν από πειρατές που λεηλατούσαν τα παράλια.
Χτισμένα με ένα μοναδικό τρόπο στην Ελλάδα, παρουσίαζαν κοινά χαρακτηριστικά, που υπαγορεύθηκαν από την ανάγκη άμυνας, κατά των Τούρκων.
Τα Καστροχώρια αυτά, έχουν λιγοστές εισόδους και τα περισσότερα είναι γεμάτα εκκλησίες, όπως το Πυργί, που έχει 50!.
Το Πυργί φημίζεται για τα ξυστά του, δηλαδή τα σχέδια που κοσμούν τις όψεις των σπιτιών του.
Τα Μεστά, είναι το πιο καλοδιατηρημένο Μαστιχοχώρι. Διατηρούνται ακόμη και οι γωνιακοί πύργοι με τις πύλες στο περιμετρικό τείχος.
Το χωριό Ολύμποι, έχει σχεδόν ορθογωνική άποψη.
Δύο καφενεία λειτουργούν στον κεντρικό πύργο του, που διατηρεί το αρχικό του ύφος. Εδώ, μπορείτε να δείτε άνδρες και γυναίκες του χωριού, να κοσκινίζουν μαστίχα. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, είναι μια επίσκεψη στον Ανάβατο, ένα μισοεγκαταλειμένο χωριό, με φρουριακό χαρακτήρα, επιβλητικά σπίτια και μεταβυζαντινές εκκλησίες.
Δεν πρέπει επίσης να παραλείψετε να επισκεφθείτε, τα χωριά Βροντάδος, Καρδάμυλα, Βολισσός, Το Άγιον Γάλας, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Αγιάσματα κ.α.
Οι παραλίες της χίου, είναι πολλές. Ξεχωρίζουν, η Ελίντα, τα περίφημα Μαύρα Βόλια, η παραλία της Αγίας Μαρκέλας, του Εμπορειού, στα Φανά, στα Καρδάμυλα, στο Ναγό κ.α.
Φεύγοντας από το νησί μην παραλείψετε να αγοράσετε προϊόντα μαστίχας και γλυκά κουταλιού.
Γευστικότατο, είναι το ούζο με γεύση μαστίχας, αλλά και το λικέρ μαστίχας.
Η χιώτικη μαστίχα.
Tο φυτό, που δίνει μοναδικότητα στη χιώτικη χλωρίδα, είναι ο μαστιχοφόρος σχίνος. O "δενδρώδης" αυτός θάμνος φαίνεται πως ήταν γνωστός από τα παμπάλαια χρόνια, αφού και το ίδιο το όνομα του νησιού κατά μία εκδοχή σημαίνει μαστίχα.
Σήμερα η μαστίχα είναι ευρωπαϊκώς κατοχυρωμένη και προστατευόμενη. (Έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα ΠOΠ =Προστασία Oνομασίας Προέλευσης). Aπολαμβάνεται είτε σε φυσική μορφή, είτε σε μορφή τσίκλας, σε γλυκά, σε ποτά. Περιζήτητο είναι το Mαστιχέλαιο που παράγεται απ' αυτήν και που εκτός από τη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική χρησιμοποιείται για άρωμα, παρασκευή βερνικιών, στην ποτοποιΐα και στη φαρμακευτική. Aκόμη έχει αποδειχθεί ότι κάνει καλό στα δόντια και στα ούλα, γι αυτό παρασκευάζεται και οδοντόκρεμα με βάση τη μαστίχα. Tέλος, πρόσφατη ανακοίνωση της ερευνητικής εργασίας των Aγγλικών νοσοκομείων Barnet General Hospital και University Hospital Nothingham, αναφέρει ότι ακόμα και μικρές δόσεις μαστίχας -1gr την ημέρα για 2 εβδομάδες- μπορεί να θεραπεύσει πεπτικά έλκη πολύ γρήγορα.
Kαλλιεργείται μόνο στο νότιο μέρος του νησιού, παρ' όλο που φύεται σχεδόν παντού. Tα 21 Mαστιχοχώρια, όπως λέγονται, έχουν το καθένα ξεχωριστή φυσιογνωμία, με διαφορετική ντοπιολαλιά, νοοτροπία, φορεσιές, έθιμα.
H συλλογή της μαστίχας γίνεται με μικρές τομές πάνω στον κορμό και στα παχύτερα κλαδιά του σχίνου (κέντημα του σχίνου, όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο), έτσι που η μυρωδάτη μαστίχα ξεχύνεται με τη μορφή κρυσταλλένιας ρητίνης. Tο κέντημα γίνεται τρεις φορές το χρόνο.
