«Είναι υπέροχη στιγμή. Μπορεί να μου το έλεγαν άλλοι, όπως ο Νίκος Κακλαμανάκης, πριν ξεκινήσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όμως όταν το ζεις είναι υπέροχο. Ήταν ένα όνειρο ένιωθα ότι γινόταν σεισμός μέσα από τις φωνές που με ώθησαν στον τερματισμό», ήταν τα πρώτα λόγια της Φανής Χαλκιά. «Ήταν πολύ έντονο αυτό που γινόταν. Σίγουρος νικητής δεν είναι κανένας. Και οι αθλήτριες όταν κάθονται στο βατήρα δεν μπορούν να ξέρουν τι θα συμβεί. Ήμουν πολύ χαρούμενη από τις προηγούμενες κούρσες και μόνο που μπήκα στον τελικό». Ερωτηθείσα για το ότι βρέθηκε πολύ κοντά στο παγκόσμιο ρεκόρ, ενώ σημείωσε στα ημιτελικά ολυμπιακό ρεκόρ η Λαρισαία αθλήτρια είπε: «Δεν βάζω όρια και χρόνους ποτέ. Οταν βάλεις όριο μπορείς να σταματήσεις να προσπαθείς μετά». Παράλληλα δεν παρέλειψε για μια ακόμη φορά να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στον προπονητή της, Γιώργο Παναγιωτόπουλο, τον οποίο μετά τη χρυσή της κούρσα προσκύνησε: «Μια μεγάλη επιτυχία κάποιος άνθρωπος τη θεμελιώνει, τη χτίζει και τη βελτιώνει. Αυτός είναι ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος. Ήταν αυτός που με πίστεψε και με οδήγησε. Μου έδειξε πως να κάνω υπομονή. Είμαι δημιούργημά του και το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να υποκλιθώ. Εύχομαι να είναι υγιής και να συνεργάζομαι μαζί του. Ένιωθα δέος όταν τον έβλεπα ως αθλητή. Το ίδιο νιώθω και τώρα. Θέλω να βελτιώνομαι για να βλέπω στα μάτια του τον ενθουσιασμό. Θέλω να του προκαλώ το ενδιαφέρον». Ακολούθως το λόγο πήρε ο Νίκος Κακλαμανάκης που στα 36 του κατέκτησε το δεύτερο ολυμπιακό του μετάλλιο βάζοντας τα γυαλιά στους νεότερους αντιπάλους του: «Το ξέρω ότι την τελευταία ημέρα σάς έκανα να καρδιοχτυπάτε. Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Μη νομίζετε, πέρασα κι εγώ δύσκολα. Έδωσα τα πάντα στον αγώνα για να φέρω το καλύτερο στην πατρίδα μου. Ήθελα να αναζητήσω το μοναδικό δάφνινο στεφάνι. Ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση. Ήθελα το χρυσό επειδή το μπορούσα και το άξιζα. Οι καιρικές συνθήκες και άλλες που προκύπτουν στον αγώνα παίζουν ρόλο. Στην πορεία είδα να μου παίρνουν μια ιστιοδρομία από τις δικές μου. Από αυτές με τα μελτέμια και τις αλλαγές του ανέμου. Το έκανα μεγάλο θέμα. Μπήκα σε αυτή την υπόθεση και ψυχολογικά και ίσως έκανα λάθος». Πάντως για τον έμπειρο αθλητή τα μετάλλια δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία: «Το πιο σημαντικό μετάλλιο το δίνει ο κόσμος και εμένα μου έδωσε το χρυσό. Ειλικρινά αισθάνομαι πως το άναμμα του βωμού ήταν πολλά μετάλλια μαζί». Σε ερώτηση αν το μετάλλιο που κατέκτησε κλείνει τη μεγάλη του καριέρα ο Νικόλας άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να αγωνιστεί και στο Πεκίνο, όταν θα διανύει πλέον το 40ο έτος τη ηλικίας του: «Ειλικρινά δεν ξέρω. Πεινάω ακόμα για θάλασσα. Σήμερα που μιλάμε νιώθω ότι θέλω να γεμίσει με πανιά η θάλασσα και να μεταδώσω τις γνώσεις μου σε νέα παιδιά. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει στο Πεκίνο». Στη σκιά της λάμψης του χρυσού της Φανής Χαλκιά και του δευτέρου ολυμπιακού μεταλλίου από τον Νίκο Κακλαμανάκη έμεινε ο χάλκινος ολυμπιονίκης της ελληνορωμαϊκής, Αρτιόμ Κιουρεγκιάν που με φτωχά Ελληνικά είπε: «Είμαι πολύ ευχαριστημένος γι' αυτό που πέτυχα. Κάναμε σκληρή δουλειά. Ήθελα να πάρω χρυσό μετάλλιο, αλλά τελικά πήρα την τρίτη θέση. Θέλω να ευχαριστήσω την ομοσπονδία, τους προπονητές αλλά και τον κόσμο που βοήθησε. Η νίκη μου είναι πιο μεγάλη για μένα γιατί τις τελευταίες δυο Ολυμπιάδες δεν πήρε κανείς μετάλλιο από την ελληνορωμαϊκή».
