Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εισηγήσεις που κατατέθηκαν στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής για την διακήρυξη ενόψει του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ (προγραμματίζεται για τις αρχές του 2005) ήταν εκείνη των κ.κ. Μανόλη Καρέλλη, Μανόλη Παπαστεφανάκη, Ευάγγελου Σκουλά και Νίκου Σκουλά.

Η συνεδρίαση της επιτροπής , επικεφαλής της οποίας είναι ο τ. υπουργός κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, έγινε στις 17 Αυγούστου στο ξενοδοχείο “Τιτάνια” των Αθηνών.

Η εισήγηση των Μ. Καρέλλη, Μ. Παπαστεφανάκη, Ε. Σκουλά και Ν. Σκουλά που σχολιάστηκε για τις ριζοσπαστικές θέσεις της έχει ως εξής:

“Οι κομματικές διακηρύξεις έχουν την τύχη - συνήθως και την αξία – του χαρτιού περιτυλίγματος των πανηγυριώτικων ζαχαρωτών και, πιο συγκεκριμένα, των στίχων που είναι αποτυπωμένοι σ ‘ αυτό.

Όπως ακριβώς συμβαίνει με το χαρτί του περιτυλίγματος και τους συνοδευτικούς στίχους έτσι και με τις διακηρύξεις: ρίχνουμε σ’ αυτές μια φευγαλέα ματιά – αν τη ρίξουμε κι αυτή – και μετά τις πετάμε στο πιο κοντινό καλάθι αχρήστων.

Ακολουθεί η επίθεση στον κύριο στόχο, που είναι το ζαχαρωτό στη μια περίπτωση και η ουσία, οι πράξεις, η αξιοπιστία και η φερεγγυότητα των προσώπων, οι πρακτικές της δράσης, στην άλλη.

Η μοναδική χρησιμότητα που ενδέχεται να έχουν οι διακηρύξεις, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό, όπως ιδρυτικές, επαναστατικές, αναθεωρητικές, αναγεννητικές, κ.λ.π. κι αν συνοδεύονται, είναι οι τύψεις που δημιουργούνται από την αναπόφευκτη παράβασή των.

Από τις τελευταίες παρατηρήσεις δεν εξαιρείται η μάλλον μη ισχύουσα σήμερα ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ που φέρει την ονομασία της 3ης του Σεπτέμβρη (1974).

Δεν θα εξαιρεθεί, επίσης, κατά πάσα πιθανότητα, και η διακήρυξη που θα προέλθει από την επιτροπή μας και θα προταθεί στο Συνέδριο για τελική έγκριση.



ΑΝ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ

ΤΙΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ …

• Για την υπό σύνταξη, συζήτηση και ψήφιση διακήρυξης τώρα που, υποτίθεται, είναι και το θέμα μας:

Αν ξεπεράσουμε τις αρχικές αντιρρήσεις για τη σύνταξή της, θα πρέπει να αναφέρουμε σ’ αυτήν ποιοι είμαστε και ποιοι δεν είμαστε, ποιους θέλουμε και ποιους δεν θέλουμε κοντά μας, πώς θα δράσουμε και ποιες πρακτικές θα εξαιρέσουμε από τη δράση μας.



ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ,

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ

Θα πρέπει να δηλώσουμε ότι είμαστε απλοί άνθρωποι που δεν διεκδικούμε για τους εαυτούς μας ούτε ανεχόμαστε για τους άλλους προνόμια κάθε είδους, που πιστεύουμε στη μια και αδιαίρετη δημοκρατία, που έχουμε οδηγό μας την αξιοκρατία και ότι αυτή εκφράζει, που εμπνεόμαστε από την ηθική, που προτάσσουμε τις αξίες και τις αρχές, που σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το δικαίωμα για ένα ελάχιστον εγγυημένο εισόδημα για όλους, χωρίς οποιαδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο έκπτωση, το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, τη διαφορετικότητα, την ισότητα ανεξάρτητα από χρώμα, θρησκεία, καταγωγή, την ελευθερία όλων των επιπέδων, τις ίσες ευκαιρίες για όλους.

Την ίδια ώρα θα πρέπει να πούμε με πειστικό τρόπο και ποιοι δεν είμαστε:

Δεν είμαστε εκείνοι που δέχονται τις δύο ή τις περισσότερες ταχύτητες για την κοινωνία μας ούτε εκείνοι που προτάσσουν το ατομικό συμφέρον ή το συμφέρον των ολίγων έναντι του γενικού και του δημοσίου.

Δεν είμαστε εκείνοι που δημιουργούν για τους εαυτούς των ή για την τάξη των ή για τους συντρόφους των στο κόμμα τη διάκριση σε βάρος των άλλων, ή που ανέχονται μια τέτοια διάκριση.

Δεν είμαστε εκείνοι που αγωνίζονται χωρίς να εξετάζουν τα μέσα για την πάση θυσία εγκατάσταση των στην εξουσία σε μόνιμη βάση.

Είμαστε εκείνοι που δέχονται μια Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη , που δεν κηρύσσει μεν τον δονκιχωτικό πόλεμο εναντίον των αυτοκρατόρων και των αυτοκρατοριών αλλά, την ίδια ώρα, αγωνίζεται για τους διεθνείς θεσμούς και για τα δικαιώματα των αδύναμων και των καταπιεσμένων.

Δεν είμαστε εκείνοι που κολακεύουμε τους αυτοκράτορες και τις αυτοκρατορίες για ένα ψίχουλο εύνοιας.

Είμαστε εκείνοι που πιστεύουμε στη φιλία μεταξύ όλων των λαών και, όλως ιδιαιτέρως, των γειτονικών.

Δεν είμαστε εκείνοι που διαπραγματευόμαστε την εθνική υπόσταση ή την εθνική ασφάλειά μας.

Είμαστε εκείνοι που λέμε το ναι στην Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων και το όχι στην Ευρώπη των διευθυντηρίων και των μονοπωλίων και των τραπεζών, των γραφειοκρατών και των τεχνοκρατών.

Είμαστε εκείνοι που λέμε ναι στη συναδέλφωση των λαών και κατηγορηματικά όχι στους αποκλεισμούς, στις διακρίσεις, στους παντός είδους ρατσισμούς.



ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΥΣ;

Τους χρειαζόμαστε όλους στο (νέο;) ΠΑΣΟΚ!

Ακούμε αυτήν την κουβέντα να επαναλαμβάνεται σε όλους τους τόνους και να εκφωνείται από πολλούς.

Προσωπικά διαφωνούμε με ό,τι αυτή εκφράζει:

Δεν χρειαζόμαστε όλους όσους πλούτισαν παράνομα, όσους αφήνουν αναπάντητο το ερώτημα «πώς πλουτίσατε, κύριε».

Τους γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί.

Και είναι πολλοί, δυστυχώς, της κομματικής νομενκλατούρας.

Δεν χρειαζόμαστε όσους καλλιέργησαν στον ελληνικό λαό την εντύπωση ότι εφευρέθηκε στην Ελλάδα ο λαϊκός καπιταλισμός και τον έσπρωξαν στη συνέχεια στην οικονομική καταστροφή.

Και δεν τους χρειαζόμαστε γιατί αν μεν πίστευαν και οι ίδιοι σ’ αυτήν την ουρανομήκη ανοησία είναι ολιγόνοες, αν δε δεν την πίστευαν και παρ’ όλ’ αυτά καλλιέργησαν αυτήν την αυταπάτη για να παρασύρουν τους αφελείς είναι εγκληματίες.

Δεν χρειαζόμαστε όσους αποκήρυξαν αρχές και αξίες και ιδανικά στο όνομα ενός ισοπεδωτικού ρεαλισμού που έφτανε πολλές φορές ως τον χυδαίο κυνισμό.

Και δεν τους χρειαζόμαστε γιατί η ιδεολογία και η πίστη στις ηθικές αρχές και αξίες είναι για τα κόμματα ό,τι το οξυγόνο για τους ζωντανούς οργανισμούς: όπως εκείνοι δεν ζουν χωρίς αυτό έτσι και εκείνοι πεθαίνουν, και μάλιστα όχι ένδοξα, χωρίς αυτές.

Δεν χρειαζόμαστε τους επαγγελματίες και τους καριερίστες, αρκετά τους πληρώσαμε και αρκετά εισέπραξαν.

Δεν χρειαζόμαστε εκείνους που ταυτίσθηκαν με τη νομοθετική οχλοκρατία (ή την ανέχθηκαν) προκειμένου να εξυπηρετήσουν έναντι κάποιου φανερού ή κρυφού ανταλλάγματος για τους εντολείς των ή για τους εαυτούς των, συντάσσοντας, προωθώντας και ψηφίζοντας κάποια άσχετη τροπολογία παραβλέποντας την απαγόρευσή της από το Σύνταγμά μας το ίδιο.

Κάτι τέτοιες τροπολογίες εξηγούν την «αυτόματη» αναρρίχηση στην κορυφή της βαθμολογικής και μισθολογικής ιεραρχίας των βουλευτών που προέρχονται από οργανισμούς του δημοσίου τομέα ή την είσπραξη δύο «μισθών», εκείνου της βουλευτικής χορηγίας και του άλλου του (μη) εργαζομένου στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στην Εθνική Τράπεζα ή σε άλλους παρόμοιους οργανισμούς, για να αρκεσθούμε σε κραυγαλέες περιπτώσεις.

Δεν χρειαζόμαστε όσους στερούνται οράματος για τον λαό μας και για την πατρίδα μας και όσους δέχονται άκριτα τις συνταγές για παγκοσμιοποίηση που αποτελούν εν πολλοίς τον ευφημισμό της υποταγής στη μοναδική αυτοκρατορία και στο μοναδικό αυτοκράτορα.

Δεν χρειαζόμαστε όσους για μια σταγόνα εύνοιας δέχθηκαν να προσδεθούν σε ξένα άρματα και ν’ ακολουθήσουν ξένες τακτικές.

Δεν χρειαζόμαστε δημαγωγούς και λαϊκιστές και πατριδοκαπήλους.

Είναι και άλλοι, ενδεχομένως, που καλό θα ήταν να λείπουν αδειάζοντάς μας τη γωνιά.

Ας δηλώσουμε ευθέως ότι θα ξεκινήσουμε χωρίς αυτούς και ότι θα αρκεσθούμε στους καθαρούς, στους αδιάφθορους, σε όσους αντέχουν στους πειρασμούς, σε όσους πιστεύουν στην έντιμη εργασία, στην αξιοκρατία, στον ανταγωνισμό με σωστούς και εκ των προτέρων γνωστούς κανόνες, στο διάλογο των γενεών, στην ελληνική παράδοση, στους πολιτισμένους και ψυχικά πεπαιδευμένους, στους υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος, στους μη βολεψίες.



ΠΩΣ ΘΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ

* Για την πραγμάτωση των στόχων και των σκοπών μας θα επιλέξουμε την πλήρη διαφάνεια στη δράση μας, τη συμμετοχή και του πιο απλού πολίτη στις διαδικασίες διαμόρφωσης των πολιτικών που τον αφορούν, μια συμμετοχή ουσιαστική, όμως, και όχι ψευδεπίγραφη ή προσχηματική, στην εξάντληση της αμφίπλευρης και ειλικρινούς πληροφόρησης, με χρησιμοποίηση όλων των διαθεσίμων μέσων.

Θα εξασφαλίσουμε την επιλογή των αρίστων για τα διάφορα αξιώματα και τις θέσεις ευθύνης, με διαδικασίες αδιάβλητες και με αποκλεισμό των κομματικών ή οικογενειακών ή άλλων μηχανισμών.

Θα εγκαταστήσουμε την άμεση δημοκρατία όσο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο και έχοντας υπ’ όψη μας ότι η αναφορά σ’ αυτήν πέραν ορισμένων ορίων όζει δημαγωγίας και λαϊκισμού.

Από το άλλο μέρος θα αποκλείσουμε από τις πρακτικές μας την άσκηση προπαγάνδας και κάθε ισοδύναμού της, την ύπαρξη μονοπωλίων στα Μ.Μ.Ε., ακόμα και αν αυτά εμφανίζονται σε κάποια φάση ότι μας ευνοούν, θεωρώντας τα ότι αποτελούν ένα μεγάλο όσο και υπαρκτό κίνδυνο για το δημοκρατικό μας πολίτευμα και την πρόταξη του κομματικού συμφέροντος έναντι των αρχών της Δικαιοσύνης, του δημοσίου συμφέροντος ή της ηθικής σε ευρεία έννοια.