Μπορεί μετά από ένα... θρίλερ να υπάρχουν άνθρωποι με χαμόγελο; Και βέβαια μπορεί αν στο τέλος του... έργου, βάσει του... σεναρίου, υπάρχει ανάδειξη πρωταθλητή, όπως δηλαδή έγινε στο πρωτάθλημα της Αʼ κατηγορίας Τοπικού.

Ο πρόλογος του αφιερώματος στην ΑΕΚ δεν είναι υπερβολικός γιατί πράγματι οι “κιτρινόμαυροι” έγιναν οι “πρωταγωνιστές” ενός θρίλερ που είχε όμως happy end καθώς η “μονομαχία” τους με τον ΕΓΟΗ κρίθηκε όντως στο τελευταίο λεπτό.

Πάνω από δέκα φορές σε όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος η ΑΕΚ έκανε τη διαδρομή “κόλαση-παράδεισος” ενώ στις πέντε τελευταίες αγωνιστικές το δρομολόγιο ήταν... καθημερινό. Τελικά, τέλος καλό όλα καλά για την ομάδα του Κατσαμπά που για τρίτη φορά στην ιστορία της κερδίζει την άνοδο σε μεγαλύτερη κατηγορία και για δεύτερη πανηγυρίζει κατάκτηση σημαντικού τίτλου.

Μάλιστα η πρώτη ήταν πριν δεκατρία ολόκληρα χρόνια (το 1991)... διάστημα κατά το οποίο η ΑΕΚ είχε δύο συμμετοχές σε τελικό, χωρίς όμως να σηκώσει την κούπα (με ΠΟΑ και Μινωική) και μια άνοδο στο Περιφερειακό από την τέταρτη θέση πριν τρία χρόνια. Λογικό λοιπόν ήταν ο φετινός τίτλος να γιορταστεί δεόντως αφού ίσως και να είναι η πιο ιστορική στιγμή του σωματείου, κυρίως με τον τρόπο που κατακτήθηκε η πρώτη θέση.

Ο ΤΙΤΛΟΣ

Η ΑΕΚ πέρα από το οικογενειακό κλίμα που υπάρχει ανέκαθεν, τα πολλά ταλέντα της ευρύτερης περιοχής, τις άρτιες γηπεδικές εγκαταστάσεις, την στιβαρή και πάντα δημιουργική διοίκηση, την αγάπη του κόσμου, είχε ειδικά φέτος τρια επιπλέον στοιχεία.

Αρχικά την δίψα όλων για επιστροφή στο Περιφερειακό, εκεί όπου πέρυσι άξιζε την παραμονή, το δέσιμο που υπήρχε μεταξύ των παικτών (οι περισσότεροι παίζουν πολλά χρόνια μαζί) και την... στρατηγική του Κώστα Πετράκη ο οποίος γνωρίζοντας πλέον καλά τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν στο σύλλογο φρόντισε τα πάντα στην εντέλεια και παρά το γεγονός ότι δεν είχε τρία σημαντικότατα “εργαλεία” (ΑΦΟΙ Σιδερίδη, Κωστάκης) στα χέρια του έφτιαξε μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Οι πρωταθλητές στηρίχθηκαν στο πλούσιο έμψυχο δυναμικό τους (έπαιξαν 23 παίκτες), στον πλουραλισμό των γκολ, στην έδρα τους (12 νίκες και μόνο μια ισοπαλία με τον Ραύκο) και έχοντας την καλύτερη επίθεση και την καλύτερη άμυνα (μαζί με τον ΕΓΟΗ) έκαναν το όνειρο πραγματικότητα. Μακριά από τον Καρτερό τα πράγματα δεν ήταν τόσο... ρόδινα (3 ισοπαλίες και 3 ήττες), δείγμα του μεγάλου βαθμού δυσκολίας του φετινού πρωταθλήματος, όμως ο στόχος επετεύχθη εστω και την ύστατη ώρα. Γιʼαυτό άλλωστε αυτός ο τίτλος ήταν και ο πιο... γλυκός.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο, το 1949 στο προάστιο “Νέο Βρυούλων” νυν Κατσαμπάς έξι πρόσφυγες ίδρυσαν την Αθλητική Εξόρμηση Κατσαμπά με τα αρχικά να θυμίζουν την ΑΕΚ και φυσικά την Κωνσταντινούπολη με τις χαμένες πατρίδες. Τα ιδρυτικά μέλη που έβαλαν την υπογραφή τους ήταν οι Θανάσης Γεωργαλής, Λευτέρης Δουραμπέλης, Γιώργος Μπαλής, Γιώργος Σπίρτζης, Τάσος Τσακιράκης και Στέλιος Τσούμπας. Από την πρώτη στιγμή το κίτρινο και το μαύρο ήταν τα χρώματα της ομάδας που πριν 25 χρόνια θα στεγάσει τα όνειρα της στον Καρτερό δίπλα στο κύμα. Πλέον το γήπεδο είναι ένα στολίδι με τον πλαστικό τάπητα (τοποθετήθηκε το 2001), νέα αποδυτήρια, φωτισμό και την σκεπαστή, μικρή αλλά φιλόξενη εξέδρα (το σκέπαστρο είχε τοποθετηθεί νωρίτερα). Η ΑΕΚ εδώ και είκοσι χρόνια έχει ξεφύγει από τις “μικρές” κατηγορίες και είχε σχεδόν πάντα μια σταθερά καλή πορεία στην Αʼ κατηγορία με εξαίρεση βέβαια τις δύο χρονιές του Περιφερειακού.

ΤΟ Δ.Σ.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει και στο διοικητικό συμβούλιο της ΑΕΚ το οποίο, χωρίς κάποιο μέλος του να έχει τεράστια οικονομική δυνατότητα, βρίσκει τρόπους έτσι ώστε να είναι συνεπέστατο στις υποχρεώσεις του και στις επιθυμίες του εκάστοτε προπονητή, συμβάλλοντας τα μέγιστα έτσι ώστε αυτή η ομάδα να είναι μια μεγάλη οικογένεια. Πρόεδρος είναι ο Ηλίας Νατσάκος που σε λίγο θα πάρει... σύνταξη αφού μετέχει στη διοίκηση τα τελευταία 15 χρόνια, τα 14 ως γενικός αρχηγός.