Χτύπησα την πόρτα σου απόψε
Σαν άλλοτε, αγάπη μου, θυμάσαι τα παλιά;
Χτύπησα κάνα – δυο φορές στις 12 απόψε
Μα συ κοιμόσουν φαίνεται ή ήσουν μακριά.

Περίμενα κάμποσα λεπτά να μου ανοίξεις
Περίμενα εσένανε δίχως προκαταλήψεις
Να μ’ άνοιγες την πόρτα σου μπροστά μου να σε δω
Να ρώταγα εσένανε «αγάπη μου να μπω;»

Μα μήτε εσύ εφάνηκες μήτε άλλος κανένας
Στην πόρτα σου απόμεινα ορθός να την κοιτώ
Κλειστή όπως ήταν μέχρι δα, ούτ’ ένας
Άνθρωπος καλός τον πόνο μου να πω.

Ποιος ξέρει με ποιον άραγε εσύ τώρα πλαγιάζεις
Και μένανε με ξέχασες όλο τούτο τον καιρό
Ξεχνιέται ο πρώτος έρωτας, ξεχνιέται η αγάπη η πρώτη;
Και μ’ άφησες ανήμπορο, παντέρμο, μοναχό;-

Γιάννης Πετσαλάκης