Κόρη των Τιτάνων, Υπερίωνα και Ευρυφάεσσας, σε ονοματίζει ο κοσμοπλάστης Ησίοδος.

 Θεά της νύχτας, μάτι του ουρανού παιχνιδιάρικο που μας τρελαίνεις με τα νάζια σου ν’άλλαζεις φορεσιές ακατάπαυστα μετρώντας το χρόνο, γεμίζοντας και λιγαίνοντας το κορμί σου. Σελήνη που τ’όνομά σου, σημαίνει φως αφού προέρχεται από την λέξη ΣΕΛΑΣ, ΣΕΛΑΝΑ, ΣΕΛΗΝΗ. Ένα φως που πότε σαν Εκάτη, πότε σαν Περσεφόνη και πότε Πανσέληνη σκορπάς κι αφανίζεις τους φόβους του σκότους, κι είναι το φως σου πολυτιμότερο από του ήλιου, γιατί έχει τη μαγική ιδιότητα να σκορπά τους φόβους και να καλεί το λογισμό σε ανάταση. 

Πριγκίπισσα του κίτρινου που το φοράς κατάσαρκα ακόμη κι όταν είναι τοσοδούλι, σαν δρεπάνι, το σώμα σου. Και πληθαίνεις τη δόση του κίτρινου νύχτα με την νύχτα έως ότου ολόγιομο τέλειος κύκλος που περικλείει την αρμονία του σύμπαντος, έρχεσαι με το αυτοκρατορικό άρμα σου,που σέρνουν λένε βόδια ή άλογα ή και ελάφια, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου των είκοσι εννέα ημερών. Αδελφή της Ιούς, βλέπεις μα και του ήλιου θα μπορούσε ποτέ να σε αφήσει χωρίς άρμα ο παντοκράτωρ αδελφός;
Σελήνη της φρενίτιδας μα και της περισυλλογής.

Καθρέπτης της μικρότητας μας της συμπαντικής και της άγνοιας, όσο αφορά τα μυστήρια του απείρου. Εσύ μας φανερώνεις τη γέννηση, την αρχή, το τέλος μα και την αναγέννηση ύστερα από τη φθορά και τον εξαφανισμό. Στις φάσεις της ζωής σου βλέπουμε την πορεία της δικής μας ζωής. Φεγγαροθεά των ερωτευμένων και των ονειροπαρμένων. Σελάνα του μύθου που την αόρατη, λένε, πλευρά της φύσης την σκοτεινή κυβερνάς κι ελέγχεις παλίρροιες βροχές και πλημμύρες.

Σελήνη, της νύχτας ξωτικό, πόσοι αφουγκράστηκαν κάτω από το πανσέληνο μάτι σου τα μαγικά κελεύσματα ενός ουράνιου πάθους πασπαλισμένο μ’ ασημόσκονη και γλυκά συναισθήματα. Πόσα λόγια πανσέληνα, ερωτευμένα χείλη σού εκμυστηρεύονται και συ τα φυλάς μυστικά εφτασφράγιστα από της ημέρας τα περίεργα βλέμματα.
Σελήνη των ερωτευμένων το καταφύγιο, των παράνομων ερώτων οικοδέσποινα, συλλέκτρια των πιο δυνατών Σ’ ΑΓΑΠΩ, τα μυστικά σου φυλάκισε σε παρακαλώ, στου σκοταδιού σου τον κρυψώνα, τον σίγουρο.

Αν και δεν διασώθηκαν πολλές λεπτομέρειες για τους τρόπους λατρείας σου, η αρχαία Ελλάδα ήταν η πρώτη που σου φόρεσε το στέμμα της θεάς. Πολλοί αρχαίοι Έλληνες, μα και ξένοι σου λάτρεις, σε τιμούσαν με λαμπρές τελετές και με δέος . Και σπονδές με νερό καθαρό κρυσταλλένιο σου πρόσφεραν και άρτους σε σχήμα κυκλικό ή μηνίσκου μοίραζαν στη γιορτή σου. 
Ιερά σου παντού, μα στη  Σπάρτη τα πιότερα, που να βρεθούν όμως  αφού βέβηλος τα σκέπασε αφανισμός.

Στην Κρήτη νυκτός άγαλμα σε τιμούσαν με χοές και θυσίες και πολλά ιερά σου θαμμένα στα τρίσβαθα αβυσσαλέου μίσους βρυχούνται σκεπασμένα με χώματα ανθέλληνων αιώνων και ζητούν αναγνώριση. Άραγε είσαι δημιούργημα της φύσης  ή  των ανθρώπων δορυφόρε της γης λατρεμένε μας. Άραγε έφτασαν ως εσένα απεσταλμένοι της γης και τι βρήκαν σαν έφτασαν;

 Θα μας φανερώσεις άραγε ποτέ τι μυστικά κρύβει η αθέατη πλευρά σου; Άραγε υπάρχουν αυτού οι θρυλικού σεληνάνθρωποι που περιγράφει ο Πίνδαρος ο Σύριος, που τρέφονται μόνο από φως και οσμίζονται την κνίσα καμένων βατράχων; Άραγε θα μας ξεναγήσεις ποτέ στα μυστήρια και στους θρύλους σου τους ανερμήνευτους; θα μας καλέσεις για ένα καφέ φεγγαρίσιο; μεγάλη Σελήνη θεά, που απόψε τιμάμε τη χάρη σου.
 Αυγουστιάτικη νύχτα απόψε, πανσέληνη νύχτα, που το φως σου φεγγάρι μου ολόγιομο, πιο πορφυρό, πιο δυνατό, πιο έντονο κατά την ανατολή και τη δύση, ανοίγει τις πύλες όλων των ελληνικών αρχαιολογικών τόπων για να συνεορτάσεις με τους γήινους λάτρεις  σου την ολόφωτη παρουσία σου. ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ ΦΕΓΓΑΡΟΘΕΑ, φωτοδότρα της νύχτας.


ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ ΖΩΙΔΑΚΗ


(δασκάλα, λογοτέχνις)