Της Κατερίνας Μυλωνά

Αρχές καλοκαιριού του 2012, λίγα λεπτά πριν τις 7 το απόγευμα. Δεν είναι μία συνηθισμένη Κυριακή, είναι Κυριακή εκλογών. Δύο παιδικές φίλες μιλάνε στο τηλέφωνο. Η μία με αγωνία λέει: «Περιμένω τι θα δείξουν τα exit polls. Λες, τελικά, να κατάφερε να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ;» Στην άλλη γραμμή ακολουθεί η εξομολόγηση: «Να σου πω την αλήθεια, εγώ για πρώτη φορά στη ζωή μου ψήφισα ΝΔ»… Του, του, του… Η γραμμή κόπηκε μία φιλία χάθηκε…

Ίσως τα πράγματα να μην έγιναν ακριβώς έτσι, αλλά, αλήθεια, πόσες φιλίες δε χάθηκαν τα τελευταία χρόνια; Η έκφραση «συντροφικά μαχαιρώματα» ακούγεται ολοένα και πιο συχνά στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια. Κανείς δε γελιέται, όταν κάποιος τάσσεται στο κόμμα, όποιο και αν είναι αυτό, φιλίες δε χωράνε.

Ας γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω. Ένα μικρό αγόρι, περίπου πέντε χρονών, κάθεται στο καρεκλάκι του αυτοκινήτου. Ακούει τη μητέρα του, η οποία μόλις χαιρέτησε μία γειτόνισσά της, να χαμηλώνει το κεφάλι και να ψιθυρίζει στη φίλη της που στεκόταν δίπλα: «Αυτή είναι δεξιά…».

Βραδιά εκλογών και πάλι και το αγοράκι δεν κατάλαβε τι σημαίνει «δεξιά» και γιατί αυτό είναι τόσο κακό. «Μα, αυτή η κυρία πάντα μου δίνει καραμέλα όταν με βλέπει….», σκέφτηκε.

Ο,τι γινόταν πριν χρόνια στα καφενεία, τα σπίτια και, σε μεγαλύτερη κλίμακα, στις πλατείες, σήμερα γίνεται στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα. Ο φίλος μεταμορφώνεται σε εχθρό από τη μία στιγμή στην άλλη και η αιτία ή ίσως η αφορμή ξεκινάει από τις κομματικές διαφορές.

Πριν από κάποια χρόνια, την εποχή… ΠΑΣΟΚ και των παχιών αγελάδων πολλοί έλεγαν ότι ο κόσμος και ιδιαίτερα η νεολαία δεν ασχολείται πια με την πολιτική. Μάλλον σήμερα το κλίμα έχει αλλάξει. Το ερώτημα είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο;