Του Παναγιώτη Αναστασάκου

Τώρα που η επένδυση για το νέο αεροδρόμιο Ηρακλείου στο Καστέλι μπαίνει στο τελευταίο στάδιο της έγκρισης πριν το ξεκίνημα του έργου, διαβάζουμε κάποιες παρεμβάσεις ενάντια στο έργο και υπέρ του λοξού διαδρόμου, ή κάποιας άλλης λοξής λύσης; αλλά πάντα στο υπάρχον αεροδρόμιο Ηρακλείου, που φαίνεται πως ακόμη ασκεί γοητεία σε μερικούς.

Φυσικό θα έλεγα και θεμιτό. Άλλωστε ο δημόσιος διάλογος, όποτε και αν γίνεται, ποτέ δεν έβλαψε.

Να καταθέσω λοιπόν και τη δική μου άποψη, μιας και η αρχική σύλληψη της ιδέας για την επέκταση του διαδρόμου 13-31 στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, του λεγόμενου “λοξού διαδρόμου,” ξεκίνησε από το ΤΕΕ/ΤΑΚ που από το 1983 μιλούσε για τα περιβαλλοντικά προβλήματα του αεροδρομίου “Νίκος Καζαντζάκης.”

Το 1993 με μία ομάδα συναδέλφων μηχανικών του ΤΕΕ/ΤΑΚ, υποστηρίξαμε το μικρό λοξό διάδρομο μόνο και μόνο για να αποφύγουμε τα περιβαλλοντικά προβλήματα της Αλικαρνασσού, από τη συνεχώς αυξανόμενη λειτουργία του αεροδρομίου, ενώ πάντα και πολύ συχνά, επισημαίναμε τον περιορισμένο χρονικό ορίζοντα του αεροδρομίου.

Να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα, που υπάρχουν στη θέση που είναι σήμερα το αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης”, είναι κυριολεκτικά αξεπέραστα, και θα υπάρχουν με όποια λύση και αν εφαρμοστεί στη θέση αυτή.

Και είναι αξεπέραστα διότι:

Πρώτο και βασικό, είναι το θέμα της ενόχλησης από τον αεροπορικό θόρυβο.Ήδη από το 1960 στα μεγάλα αεροδρόμια της Ευρώπης, και για λόγους θορύβου, επιβάλλονται απαγορεύσεις προσαπογειώσεων τις νυκτερινές ώρες από 23:00 μέχρι 07:00.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επέβαλε το 2003 σημαντικές οικονομικές κυρώσεις (π.χ. CASE OF HATTON AND OTHERS v. THE UNITED KINGDOM application no. 36022/97) -) υπέρ αρκετών πολιτών που ενοχλούντο από τον θόρυβο κατά τις νυκτερινές πτήσεις του 1997 στο αεροδρόμιο Heathrow ακόμη και σε απόσταση 10 χλμ. Για λεπτομέρειες της υπόθεσης, αναζητήστε την στο Google.

Αρκεί λοιπόν να αναλογιστεί κανείς με κρίση μέσου Ευρωπαίου πολίτη, το αν θα είναι δυνατόν μετά από 20 χρόνια να υπάρχει και να λειτουργεί μέρα - νύχτα το αεροδρόμιο Νίκος Καζαντζάκης στη θέση που είναι σήμερα, τόσο βαθιά δηλαδή μέσα στην πόλη μας, πάνω από τα κεφάλια μας και δίπλα από το μαξιλάρι μας, για να σταματήσει να μιλά για «λοξές» λύσεις.

Ας αναρωτηθεί, επίσης ,μέχρι πότε η Νέα Αλικαρνασσός, το Ανατολικό Ηράκλειο πλέον, «πληρώνοντας ένα φόρο κυριολεκτικά αίματος» στην τουριστική ανάπτυξη της Κρήτης από το 1970, που επεκτάθηκε ο υφιστάμενος διάδρομος στο «υπογάστριο» της Αλικαρνασσού, θα μπορεί να υποφέρει στο διηνεκές από τη συνεχή περιβαλλοντική υποβάθμιση που προέρχεται από την ηχορύπανση, από την ενόχληση που προκαλούν οι πολλές νυχτερινές πτήσεις και από τον κίνδυνο ενός ενδεχόμενου μείζονος αεροπορικού ατυχήματος.

Από την άλλη,μετά από τόσα χρόνια Μνημονίων δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην αποδέχεται πλέον ότι ο Τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας και, εδώ στην Κρήτη, η βασική πλουτοπαραγωγική μας διέξοδος.

Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα καλό, επαρκές και διεθνές αεροδρόμιο.

Όλες οι μελέτες έχουν υποδείξει το Καστέλι.

Η διαδικασία ανάθεσης ξεκίνησε και βρισκόμαστε λίγο πριν την υπογραφή σύμβασης παραχώρησης.

Αν επομένως στοχεύουμε στα 10 και 15 εκατομμύρια επισκεπτών στα επόμενα δέκα με είκοσι χρόνια, όπως λένε όλες οι αναπτυξιακές μελέτες, με ότι αυτό συνεπάγεται σε αναπτυξιακές επενδύσεις στην περιοχή, σε θέσεις εργασίας και παραγωγή Εθνικού Προϊόντος, τότε θα πρέπει να ξεχάσουμε το αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης “στο Ηράκλειο και να συσπειρωθούμε πίσω από την όσο το δυνατόν ταχύτερη ενεργοποίηση του αεροδρομίου στο Καστέλι.

Το να ξεχάσουμε,βέβαια, είναι τρόπος του λέγειν, γιατί στην έκταση του αεροδρομίου όταν σταματήσει η λειτουργία του, πολλά καλά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για το μέλλον του Ηρακλείου μπορεί να γίνουν, αρκεί να τα προγραμματίσουμε σωστά.

Αυτό όμως είναι μια άλλη υπόθεση.