Τι καλύτερο για το καλοκαίρι, από μια έξυπνη και περίτεχνη ιστορία εγκλήματος;



ΑΟΡΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ - CONTRATIEMPO

Σκην.: Όριολ Πάουλο

Πρωτ.: Μάριο Κάσας, Άνα Βάγκενερ, Χοσέ Κορονάντο, Μπάρμπαρα Λένι

Ο Αντριάν είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, που βρίσκεται κατηγορούμενος για τη δολοφονία της ερωμένης του. Προκειμένου να καταστρώσουν τη στρατηγική υπεράσπισής του, αφηγείται τα γεγονότα με κάθε λεπτομέρεια σε μια βετεράνο δικηγόρο που τον επισκέπτεται στο διαμέρισμά του.

Όμως ακριβώς αυτές οι λεπτομέρειες είναι που θα κάνουν τη διαφορά και θα προκαλέσουν απρόσμενες ανατροπές στην υπόθεση.

Θρίλερ εγκλήματος, που αποτελεί τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του 42χρονου καταλανού σκηνοθέτη, μετά από το «Σώμα» («El Cuerpo»), το οποίο γυρίστηκε το 2012, αλλά στην Ελλάδα είδαμε μόλις πέρυσι.

Ο Πάουλο καταπιάνεται για δεύτερη φορά με το συγκεκριμένο είδος κι όχι άδικα, αφού το υπηρετεί με μεθοδικότητα και σχολαστικότητα που σπανίζει στις μέρες μας.

Εδώ χειρίζεται μια αφήγηση φεμινιστικού χαρακτήρα με θαυμαστή επιδεξιότητα, ρυθμό και συνοχή, ώστε μόνο αν ο θεατής διαθέτει αρκετά έμπειρο μάτι θα μπορέσει ν’ ανακαλύψει νωρίτερα απ’ ό,τι πρέπει το σκηνοθετικό στοιχείο που κρύβει την ανατροπή της πλοκής.



OVERDRIVE

Σκην.: Αντόνιο Νέγκρετ

Πρωτ.: Σκοτ Ίστγουντ, Φρέντι Θορπ, Άνα ντε Άρμας, Γκάια Βάις, Κλέμενς Σικ, Σάιμον Αμπκαριάν

Ο Άντριου κι ο Γκάρετ Φόστερ είναι δύο αδέρφια κι επαγγελματίες κλέφτες αυτοκινήτων, που αναλαμβάνουν τη ληστεία μιας πανάκριβης αντίκας Ferrari για χάρη ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της Νότιας Γαλλίας. Μετά τα «Μέγιστη ταχύτητα» («Torque», Τζόζεφ Καν, 2004) και «Need for Speed» (Σκοτ Γουό, 2014), αυτή εδώ είναι ακόμη μια ταινία μηχανοκίνητης δράσης που προσπαθεί μάταια να κλέψει λίγη από τη δόξα των «Fast and Furious».

Η ομορφιά της πρωταγωνιστικής τετράδας δεν αρκεί για να καλύψει την έλλειψη γοητείας και τους απλοϊκά κι άνοστα γραμμένους χαρακτήρες της.

Οι καταδιώξεις είναι έντονες αλλά χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, ενώ το σενάριο γενικότερα είναι διεκπεραιωτικό στις καλύτερες στιγμές του και πρόχειρο στις χειρότερες. Επιπλέον, παρότι οι Σικ κι Αμπκαριάν είναι αρκετά απειλητικοί ως κακοί, το άστοχο κάστινγκ κι η ανύπαρκτη σκηνοθεσία των βοηθητικών οδηγών της ομάδας (οι οποίοι μοιάζουν λιγότερο σαν ριψοκίνδυνοι οδηγοί και περισσότερο σαν σπασίκλες φοιτητές που απλώς στέκονται στο μπαγκράουντ και κοιτάζουν άσκοπα), υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την κρισιμότητα του σχεδίου των ηρώων.