Του Άρη Σταματάκη

Έλαβα ένα γράμμα αναγνώστη και το παραθέτω ως έχει.“κ. Σταματάκη χαιρετώ.Έχω επιχειρήσει πολλές φορές να σας γράψω. Ξέρετε όμως τα γράμματά μου καταστρέφονται πριν βγουν απ’ το σπίτι. Αν καταλαβαίνω καλά οι άνθρωποί μου προσπαθούν να διαφυλάξουν το κύρος μου από ενδεχόμενο ατόπημα. Πάσχω από αλτσχάιμερ και είμαι επιρρεπής σε γκάφες. Είμαι όμως στα πρώτα στάδια της νόσου και ώρες-ώρες νομίζω ότι έχει απόλυτη διαύγεια. Όπως ας πούμε τώρα που σας γράφω. Αν όμως καταλάβω ότι βυθίζομαι θα παραθέτω παρατεταμένα οοοοοσήμα ότι εκείνη την ώρα δεν πρέπει να με παίρνετε τοις μετρητοίς.

Κύριε. Ήμουν καθηγητής της μουσικής σε ωδείο των Αθηνών. Δεν έχω σχέση με τις οικονομικές επιστήμες. Είναι όμως μερικά πράγματα που ούτε υγιής τα καταλάβαινα. Έτσι και τώρα.

Όλοι παραδέχονται ότι ο τουρισμός στη χώρα είναι ο κατ’ εξοχήν αναπτυσσόμενος κλάδος. Κάθε χρόνο η κερδοφορία του είναι μεγάλη. Ακούστε με όμως. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έκανα διακοπές στο ίδιο ξενοδοχείο. Το 2010 η σύνταξή μου μειώθηκε κατά 40% απότομα. Δεν ξαναπήγα διακοπές γιατί το δωμάτιο κόστιζε τότε για κάθε διανυκτέρευση 35 ευρώ.

Τις προάλλες είχα προσκληθεί σ’ ένα γάμο και αναγκάστηκα να μείνω στο ίδιο δωμάτιο δύο βράδια.

Με πολλές διαπραγματεύσεις και επειδή ήμουν παλιός πελάτης μού έκαμαν την καλύτερη δυνατή τιμή. Για κάθε βράδυ πλήρωσα εβδομήντα ευρώ. Μετά την... “ανάπτυξη” του συγκεκριμένου κλάδου και ενώ η σύνταξή μου έχει μειωθεί στο μισό, εγώ πλήρωσα ακριβώς διπλάσια χρήματα. Έτσι κατάλαβα ότι η “ανάπτυξη” μάλλον δεν ήταν για μένα. Εγώ όμως δεν είμαι κείνος που πληρώνει τους φόρους; Η δική μου σύνταξη μειώθηκε στο 50%... υπέρ της ανάπτυξης.

Τώρα ακούω την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση που συναγωνίζονται ποιος θα μας αναπτύξει ακόμη περισσότερο! Έτσι μου ‘ρχεται στο νου μια ιστορία που συνέβη στο διπλανό μας χωριό όταν ακόμη πήγαινα σχολείο. Ο παπάς εκείνου του χωριού την ώρα που ο δάσκαλος έκανε μάθημα, έμπαινε κρυφά στο σπίτι του και... ευλογούσε τη δασκάλισσα. Μια και δυο λοιπόν ο δάσκαλος πήρε χαμπάρι. Μια βροχερή μέρα μπούκαρε ξαφνικά στο σπίτι του και ο γέροντας φορώντας ίσα-ίσα το αντερί και το καλυμμαύκι πήγε να την κάνει απ’ το παράθυρο. Εκεί ακριβώς τον στρίμωξε ο δάσκαλος. Μισόν μέσα, μισόν έξω! Βρήκε πρόχειρο στο κομοδίνο ένα τσιμπιδάκι για τα φρύδια και σηκώνοντας το αντερί άρχισε να μαδάει τον άγιο:

- Μέχρι να σταματήσει η βροχή κερατά, θα σου μαδάω τον πισινό!

Ο παπάς υπόφερε και σφιγγόταν. Ένας ενορίτης που περνούσε αμέριμνος τον χαιρετά και σχολιάζει:

- Bρέχει γέροντα, ωραίος καιρός!

- Ναι τέκνο μου, μα αν συνεχίσει δε θα μας μείνει τρίχα στον κώλο!

Θέλω να πω κύριε ότι η ανάπτυξη για μερικούς είναι ωραία. Για μας όμως αν συνεχίσει δε θα μας μείνει τρίχα

Οοοοοοοο”.

Για την αντιγραφή

Άρης Σταματάκης