Της Λίλιαν Δαφερμάκη

Τις τελευταίες μέρες ανακυκλώνεται στη σκέψη μου η περίφημη εγγύτητα της αυτοδιοίκησης προς την τοπική κοινωνία και πως αυτή διαχέεται σε όλες τις εκφάνσεις της. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές είναι το πρόσφατο ρεπορτάζ της “Π” για το απουσιολόγιο του Δημοτικού Συμβουλίου που χαρτογραφώντας  τη συμμετοχή των εκλεγμένων συμβούλων στις συνεδριάσεις του Σώματος έδειξε ότι μόλις οι 20 από τους 48, λιγότεροι δηλαδή από τους μισούς έχουν έως πέντε  απουσίες. Επειδή δεν είναι δίκαιο να τα τσουβαλιάζουμε όλα, είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι υπάρχουν ανθρώπινες αντικειμενικές δυσκολίες, συχνά ανυπέρβλητες, που δημιουργούν απουσίες. Ωστόσο είναι εξόφθαλμο ότι κάποιες απουσίες είναι πολιτική επιλογή, παρά τις καμουφλαρισμένες στερεοτυπικές δικαιολογίες “των ανειλημμένων υποχρεώσεων”. Πραγματικά δεν έχω καταλάβει ακόμα, αν σε κάποιους εκλεγμένους τα θέματα του Δημοτικού Συμβουλίου δεν καταφέρνουν να τους ιντριγκάρουν επειδή τους μοιάζουν κοινότοπα, ή αν η αντηλιά λίγο μετά τις έξι το απόγευμα τούς πέφτει βαριά, ή αν τα έδρανα στα οποία τοποθετήθηκαν δεν έχουν καλό φενγκ σούι. Πάντως για λόγους που δεν μας έχουν κάνει την τιμή να μας εξηγήσουν, εξαφανίζονται πάνω στο μισάωρο της συνεδρίασης - το πολύ- με δεξιότητες ταχυδακτυλουργικές. Επίσης αξιοσημείωτη είναι η επιλεκτική αλαλία, ευτυχώς εξαιρετικά μικρού αριθμού μελών του Συμβουλίου, που έχει αποδειχτεί ότι στις συνεδριάσεις ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να χασμουρηθούν.  Το ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν είναι μόνο ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν νιώσει την ανάγκη να εξηγήσουν  τη στάση τους. Είναι κυρίως ότι όλο αυτό που συμβαίνει πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε  ως κανονικότητα, ώστε να βρίσκονται στο απυρόβλητο της πολιτικής κριτικής. Αυτή η παγιωμένη αντίληψη ότι πρέπει να βγαίνουν ατσαλάκωτοι είναι μια νοσηρή τακτική όπως και τα τεχνάσματα στα οποία καταφεύγουν για να καλύψουν τη στάση τους. Βεβαίως ο κανονισμός λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου δίνει διέξοδο μέσω των διαγραφών μετά από τρεις αδικαιολόγητες απουσίες,  ανοίγοντας το δρόμο για τους επιλαχόντες να δοκιμαστούν στα δημοτικά πράγματα. Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, δεν παραγράφεται το βαθύ πολιτικό πρόβλημα όλων εκείνων που εισέπραξαν την ύψιστη τιμή να κατακτήσουν την ψήφο των Ηρακλειωτών και την ανταπέδωσαν με μια απαξιωτική στάση που αντανακλά τον λειτουργικό αναλφαβητισμό της αυτοδιοίκησης.