
Εύκολα το πιο διασκεδαστικό blockbuster του καλοκαιριού.
SPIDER-MAN: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ
SPIDER-MAN: HOMECOMING
Σκην.: Τζον Γουότς.
Πρωτ.: Τομ Χόλαντ, Μάικλ Κίτον, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ζεντάγια, Μαρίσα Τομέι.
Οχτώ χρόνια μετά από τη Μάχη της Νέας Υόρκης ανάμεσα στους Εκδικητές και τους Τσιτάουρι, ένας εργολάβος έχει στήσει μια παράνομη επιχείρηση κατασκευής κι εμπορίας όπλων, χρησιμοποιώντας κλεμμένη εξωγήινη τεχνολογία. Σε μια προσπάθεια ν’ αποδείξει τις δυνατότητές του ως Spider-Man, ο Πίτερ Πάρκερ αποφασίζει να τον σταματήσει πριν η δύναμή του γίνει ανεξέλεγκτη.
Περιπέτεια φαντασίας που συστήνει τον τρίτο ηθοποιό στον ρόλο του Spider-Man μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, μετά τον Τόμπι Μαγκουάιρ (2002- 2007) και τον Άντριου Γκάρφιλντ (2012- 2014). Η διαφορά της φετινής ταινίας με τις προηγούμενες εκδοχές του ήρωα, είναι ότι αποτελεί την πρώτη του ατομική εξόρμηση μέσα στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel- ένταξη που επιτεύχθηκε μετά από τη συμφωνία παραχώρησης που σύναψε το στούντιο με τη Sony. Η τελευταία εξακολουθεί να κατέχει την κυριότητα των κινηματογραφικών δικαιωμάτων του ήρωα, αλλά με την επανεκκίνηση που έκανε με πρωταγωνιστή τον Γκάρφιλντ, έμοιαζε να μη μπορεί να εκμεταλλευτεί πλήρως την εμπορική δυναμική του κι έτσι αποφάσισε να συνεργαστεί με τη Marvel, που εν τω μεταξύ είχε εξελιχθεί στο πιο σταθερά επικερδές στούντιο του Χόλιγουντ. Έτσι, η ισχυρότερη ανάγνωση του «Homecoming» στον τίτλο γίνεται η εξω- αφηγηματική, ως εορτασμός για την επιστροφή του ήρωα στη ‘φυσική μητέρα’ Marvel, μετά από τόσα χρόνια ‘θετής’ κηδεμονίας από τη Sony.
Λίγοι αμφέβαλλαν ότι η Marvel θα ήξερε πώς να αξιοποιήσει τη δυναμική του ήρωα με τον αποδοτικότερο δυνατό τρόπο, ακολουθώντας επιτυχημένα γι’ ακόμα μια φορά τη γνωστή τακτική της, να ρισκάρει χρησιμοποιώντας σκηνοθέτες χωρίς εμπειρία στο είδος των υπερηρώων. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Γουότς χειρίζεται τον χαρακτήρα με την ευαισθησία με την οποία αντιμετώπισε τα παιδιά στην «Καταδίωξη» («Cop Car», 2015), έχοντας στη διάθεσή του ένα εξαιρετικά πρόσφορο σενάριο. Επίσης, συνδυάζει δεξιοτεχνικά τη χρωματική ζωηράδα, την πλούσια, αλλά μετά από τόσες ταινίες υπερηρώων, αναμενόμενη και κάπως κοινότοπη δράση, με το ευφάνταστο χιούμορ και την ανάπτυξη του χαρακτήρα, που πραγματοποιείται με τη γνωστή πια υπομονή και μεθοδικότητα της Marvel, η οποία δε βιάζεται να μεγαλώσει τον ήρωα για χάρη του εύκολου εντυπωσιασμού.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, το παρουσιαστικό των οποίων με το ζόρι έπειθε για την ηλικία του χαρακτήρα τους, ο συμπαθέστατος 21χρονος Χόλαντ είναι δεκαεξάχρονος όχι μόνο στην όψη, αλλά και στην καρδιά, καθώς ενσαρκώνει τον Πίτερ με εξαιρετική σπιρτάδα κι ενθουσιασμό, απόλυτα ταιριασμένος με τον εξίσου διασκεδαστικό Τζέικομπ Μπάταλον, που υποδύεται τον κολλητό του, Νεντ. Ο Κίτον διαγράφει μια πλήρη πορεία μέσα στο είδος από τον αρχετυπικό υπερήρωα Batman στις ταινίες του Τιμ Μπάρτον, στον μετα-/ αυτο-αναφορικό Birdman του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, στον αδίστακτο Vulture που ενσαρκώνει εδώ με σχετικά εύκολη κι απολαυστική μοχθηρία. Όσο για τη Ζεντάγια, αυτή παραμένει ένα από τα κρυμμένα μυστικά της ταινίας, αφήνοντας την ελπίδα ότι η σχέση της με τον Πίτερ θα εξελιχθεί σ’ ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία των επόμενων ταινιών, η πρώτη από τις οποίες έχει ήδη προγραμματιστεί για το 2019, αφού προηγουμένως θα έχουμε συναντήσει τον ήρωα στις δύο επερχόμενες ταινίες των Εκδικητών. Στα μεγάλα πλεονεκτήματα της ταινίας, το σάουντρακ του Μάικλ Τζιακίνο, που επιτέλους χαρίζει στον Άνθρωπο- Αράχνη ένα αντάξια θριαμβικό μουσικό θέμα.
Η ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ
THE BEGUILED
Σκην.: Σοφία Κόπολα.
Πρωτ.: Νικόλ Κίντμαν, Κόλιν Φάρελ, Κίρστεν Ντανστ, Ελ Φάνινγκ.
Στη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, η μικρή μαθήτρια ενός ιδιωτικού σχολείου για κορίτσια, βρίσκει στο δάσος έναν τραυματισμένο αξιωματικό των Βορείων, τον οποίο φέρνει πίσω στο σχολείο. Η παρουσία του εκεί θ’ αναστατώσει τις καρδιές της δασκάλας και των έξι μαθητριών της.
Δράμα εποχής, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αμερικανού Τόμας Κάλιναν, που είχε εκδοθεί το 1966 κι έχει ήδη μεταφερθεί ακόμα μια φορά στον κινηματογράφο, το 1971 σε σκηνοθεσία του Ντον Σίγκελ, με πρωταγωνιστές τον Κλιντ Ίστγουντ και τη Τζέραλντιν Πέιτζ. Για την ταινία, η Κόπολα κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φετινό φεστιβάλ Καννών.
Η Κόπολα αξιοποιεί το υπέροχο καστ της για ν’ αποδώσει εύστοχα τις εντάσεις και τις εκφάνσεις του γυναικείου πόθου, καθώς και τη μεταχείρισή του από τον αρσενικό επισκέπτη. H υποβλητική φωτογραφία του Φιλίπ Λε Σουρντ δημιουργεί ένα αρχικά γαλήνιο και σταδιακά συνεχώς πιο απόκοσμο περιβάλλον, που ταράζεται ξαφνικά, αλλά μόνο παροδικά, με τη γυναικεία φύση να υπερισχύει τιμωρητικά έναντι της αντρικής, καθώς ανάμεσα στα δύο εξίσου παθιασμένα φύλα, ο άντρας προβάλλεται ως ιδιοτελής, ψεύτης και πιο χειριστικός. Η αυστηρότητα στη σύνθεση του τελευταίου πλάνου κλείνει την ταινία με εύστοχη αμφισημία, που υπονοεί ότι φαινομενικά η ζωή σ’ αυτό το γυναικείο κοινόβιο θα συνεχιστεί όπως πριν, στοιχειωμένη όμως από το έγκλημα που συμβολίζει τον ανεκπλήρωτο πόθο. Κατάληξη που αφήνει συζητήσιμο το φεμινιστικό επιμύθιο του σεναρίου: στον πάντα αντροκρατούμενο κόσμο, είναι η ισχυρή κι αυτόνομη θηλυκότητα καταδικασμένη στην απομόνωση;

