
…και το καλοκαίρι συνεχίζεται.
ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΕ ΣΤΥΛ - GOING IN STYLE
Σκην.: Ζακ Μπραφ
Πρωτ.: Μόργκαν Φρίμαν, Μάικλ Κέιν, Άλαν Άρκιν, Ανν Μάργκρετ
Αφού η εταιρεία από την οποία συνταξιοδοτήθηκαν χρεοκόπησε, τρεις ηλικιωμένοι φίλοι αποφασίζουν να ληστέψουν μια τράπεζα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δικαιούνται.
Κωμωδία που αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης ταινίας την οποία είχε σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Μπρεστ το 1979 με πρωταγωνιστές τους Τζωρτζ Μπερνς, Αρτ Κάρνι και Λη Στράσμπεργκ. Πρόκειται επίσης γι’ ακόμα μια προσθήκη στην κατηγορία ταινιών με ήρωες ‘γερόλυκους’, μετά από πρόσφατους τίτλους όπως «Νομοταγείς τύποι» («Stand Up Guys», Φίσερ Στίβενς, 2012) και «Last Vegas» (Τζον Τάρτελταουμπ, 2013), στο πρώτο από τα οποία πρωταγωνιστούσε και πάλι ο Άρκιν, ενώ στο δεύτερο ξανά ο Φρίμαν.
Όσο γνώριμη λοιπόν κι αν είναι η ιδέα, εδώ τουλάχιστον εκτελείται με αρκετό κέφι, ευρήματα, γρήγορο ρυθμό κι ερμηνευτική ζωηράδα από τους τρεις πρωταγωνιστές- στοιχεία που συνθέτουν μια αισιόδοξη, ανέμελη οπτική στη φιλία και στα γηρατειά.
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ - ONCE UPON A TIME IN VENICE
Σκην.: Μαρκ Κάλεν
Πρωτ.: Μπρους Γουίλις, Τζον Γκούντμαν, Τζέισον Μόμοα, Έμιλι Ρόμπινσον
Ο Στιβ είναι ένας μεσήλικας ντετέκτιβ στο Venice Beach της Καλιφόρνιας, που μπλέκει σε διάφορες παράνομες περιπέτειες, καθώς προσπαθεί ν’ ανακτήσει τον σκύλο της ανιψιάς του.
Κωμωδία εγκλήματος, γεμάτη από ιδέες που προδίδουν τη φιλοδοξία της. Το πρόβλημα είναι αφενός ότι αυτή η φιλοδοξία πάσχει από μιμητισμό, αφετέρου ότι ο Κάλεν δεν είναι εξίσου επιδέξιος με όσους επιχειρεί να μιμηθεί, ώστε να δημιουργήσει ένα αντάξιο αντίγραφο.
Το σενάριο δηλαδή που έγραψε ο σκηνοθέτης μαζί με τον αδερφό του, Ρομπ -το δεύτερο για ταινία του Γουίλις, μετά από το «Οι μπάτσοι της συμφοράς» («Cop Out», Κέβιν Σμιθ, 2010)- βασίζεται στο χιούμορ που πηγάζει από την ιδιορρυθμία των χαρακτήρων. Ιδιορρυθμία που όμως στις περισσότερες περιπτώσεις δε λειτουργεί, είτε λόγω ερμηνευτικής αστοχίας, είτε λόγω αρρυθμίας στην εκτέλεση των γκαγκ, είτε επειδή απλώς το σενάριο είναι περισσότερο μπερδεμένο απ’ ό,τι αστείο.
Ο Γουίλις δε μοιάζει να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τον ρόλο του, ο Μόμοα προσπαθεί ν’ ανατρέψει τη macho εικόνα του αλλά δεν πείθει, η Γιάνσεν χαραμίζεται ως διακοσμητική παρουσία, ενώ ο μόνος που καταφέρνει να φτιάξει έναν απολαυστικό χαρακτήρα είναι ο Γκούντμαν, με τον σκληρό αλλά αυτή την περίοδο τόσο πληγωμένο κι ευάλωτο Ντέιβ.
TRANSFORMES 5: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ - TRANSFORMERS: THE LAST KNIGHT
Σκην.: Μάικλ Μπέι
Πρωτ.: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Λώρα Χάντοκ, Άντονι Χόπκινς, Τζος Ντουμέλ
Καθώς στη Γη οι άνθρωποι βρίσκονται σε πόλεμο με τα Τρανσφόρμερς, ο Κέιντ ανακαλύπτει ότι είναι ο εκλεκτός Τελευταίος Ιππότης, προορισμένος να σώσει τον πλανήτη από την κακή θεά Κουιντέσα που μαζί με τους Ντισέπτικονς επιχειρούν να τον καταστρέψουν για ν’ αναστήσουν τον δικό τους πλανήτη, Σάιμπερτρον. Πέμπτη προσθήκη στη σειρά περιπετειών φαντασίας που πλέον έχει καταντήσει ένα ασυνάρτητο οπτικοακουστικό χάος, το οποίο μετά βίας παρακολουθείται- ακόμη κι απ’ όσους από εμάς αγάπησαμε το ξεκίνημα της σειράς πριν από ακριβώς μια δεκαετία.
Διακυβεύματα που συσσωρεύονται ακατάληπτα το ένα πάνω στο άλλο, ανούσιες κι εκνευριστικές χιουμοριστικές παρεκβάσεις που διακόπτουν συνεχώς τη ροή της πλοκής, χαρακτήρες κι υπο-πλοκές με συγκεχυμένα κίνητρα, και σκηνοθεσία τόσο ψηφιακά ‘μπουκωμένη’, ώστε χάνεται κάθε ‘γεύση’ έκπληξης και θεάματος.
Όπως οι «Πειρατές της Καραϊβικής», αυτή εδώ είναι ακόμα μία σειρά που μοιάζει να έχει βαλτώσει, κάτι που φαίνεται στις εισπράξεις του αμερικανικού ανοίγματος της φετινής προσθήκης το σαββατοκύριακο που πέρασε, οι οποίες ήταν πολύ χαμηλότερες από εκείνες των προηγούμενων ταινιών. Μάλλον ήρθε η ώρα για reboot…

