Η θανατηφόρα αδέσποτη σφαίρα στο Μενίδι δεν ήταν «μια στραβή στιγμή» που είπε ο συμπαθής πολιτικός. Ήταν το αποτέλεσμα της αδιαφορίας της πολιτείας να βάλει τέλος σε μια καταφανή εγκληματικότητα που ακμάζει σε πολλές περιοχές, εδώ και χρόνια.
Η χιλιομετρική απόσταση ανάμεσα στο Μενίδι και την Κρήτη μπορεί να είναι μεγάλη, όμως είναι πολύ κοντά η ηλίθια νοοτροπία των κουμπουροφόρων και των δύο περιοχών, και όποιων άλλων γεωγραφικών διαμερισμάτων της χώρας.
Και μιας και η ηλιθιότητα είναι ανίκητη, συγνώμη που το λέω, αλλά την ευθύνη την φέρει μόνο η πολιτεία. Έπρεπε να πεθάνει ένα παιδί για να ληφθούν μέτρα, να γίνουν αστυνομικές έρευνες, να δημιουργηθούν ειδικές υπηρεσίες. Αμφιβάλλω όμως εάν αυτός ο νέος αστυνομικός σχεδιασμός θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί κανένα αποτέλεσμα δεν είχε η ανάλογη θεαματική επέμβαση και «παρουσία» της ΕΛ.ΑΣ στο Μυλοπόταμο πριν χρόνια.
Το γιατί δεν το γνωρίζω, αυτό όμως που ξέρω είναι τα όσα μου είχε πει ένας έντιμος και ευσυνείδητος αστυνομικός, ο οποίος πλέον έχει αποστρατευτεί. «Έχουμε δυστυχώς προφορικές διαταγές για διακοσμητικό ρόλο στο Μυλοπόταμο. Δεν τους ενοχλούμε για να μη μας ενοχλούν. Εάν βέβαια είναι κάτι που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί, τότε θα δούμε τι θα κάνουμε»
Βέβαια η υπόθεση του Μενιδίου ξέφυγε από την πραγματική της διάσταση που είναι η παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία και πήρε μια ρατσιστική τροπή, που δε θα έπρεπε. Φυσικά και υπάρχει ασυδοσία, ανευθυνότητα, και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς στον καταυλισμό της περιοχής. Όμως δεν είναι «όλα τα δάχτυλα του χεριού τα ίδια». Υπάρχουν και κάποιοι που διαφωνούν, που λυπήθηκαν με έναν τόσο άδικο θάνατο, που διαχώρισαν τη θέση τους εδώ και χρόνια.
Γι αυτούς τους λίγους ή πολλούς πρέπει να υπάρξει προστασία από τον επικίνδυνο όχλο που κινείται απειλητικά. Θα πρέπει με αυτούς τους ανθρώπους να συνεργαστεί το κράτος για μια μόνιμη λύση, διαφορετικά σύντομα θα θρηνήσουμε και πάλι θύματα.
