Υπήρξα από τους μηχανικούς που όχι μόνο μέσα από τα επιστημονικά μας όργανα αλλά και πολιτικά αγωνίστηκα για την επέκταση του υφισταμένου από το 1938 λοξού διαδρόμου στο αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης”.
Με μπροστάρη το ΤΕΕ και την αμέριστη συμπαράσταση της περιφέρειας με περιφερειάρχη τον αείμνηστο φίλο Γιώργο Σενετάκη εκπονήθηκαν οι μελέτες σκοπιμότητας προκαταρτική και προμελέτη.
( Για την ιστορία αναφέρω την ομάδα των απόλυτα πεπεισμένων για την ορθότητα του έργου Μηχανικών: Γιώργος Γαλενιανός ο αξέχαστος φίλος Νίκος Χατζάκης ο Βασίλης Γεργιανάκης ο Νίκος Μπελιβάνης και ο Παναγιώτης Αναστασάκος).
Η μελέτη προέβλεπε επέκταση του υφιστάμενου διαδρόμου γύρω στα 600μ μέσα στην θάλασσα (βορειοδυτικά) και γύρω στα 200μ στην ξηρά (νοτιοανατολικά). Υπήρξε και προκοστολόγηση των εργασιών για να έχει η πολιτική ηγεσία που θα έπαιρνε την τελική απόφαση την τάξη μεγέθους του τελικού κόστους. Ήταν 10δις δραχμές δηλαδή περίπου 35 εκατομμύρια ευρώ.
Η μελέτη αυτή παρουσιάστηκε από τον υπογράφοντα και τον τότε πρόεδρο του ΤΕΕ Νίκο Μπελιβάνη στον υπουργό συγκοινωνιών κ. Ευάγγελο Βενιζέλο και τον υφυπουργό στο ίδιο υπουργείο κ.Δημητρη Σαρρή. Έγινε με ικανοποίηση αποδεκτή και θυμάμαι πως ο κ. Βενιζέλος είπε χαμογελαστός: να μια ωραία λύση για το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης!
Όλα αυτά πριν αρχίσει ο περιβόητος δημόσιος-κοινωνικός διάλογος!
Γιατί μετά ο διάδρομος προσγείωσης, άρχισε όπως ο φούρνος του Χότζα να περιστρέφεται πότε με άξονα το κατώφλι προσγείωσης και πότε το σημείο τομής των δύο διαδρόμων, ανάλογα με τις ορέξεις και τις πιέσεις που ασκούνταν από το Λιμενικό Ταμείο και την ΥΠΑ. Όμως η κάθε μοίρα περιστροφής επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του έργου κατά δεκάδες δισεκατομμύρια δραχμές.
Προς τι όμως το μνημόσυνο και η φλυαρία;
Μα προφανώς οι ερεθισμοί από το δημοσίευμα του φίλου Κώστα Μπριλάκη είναι η αιτία.
Δεν συμφωνώ καθόλου με τα αρνητικά επιχειρήματα που αναπτύσσει στο σχετικό άρθρο για το αεροδρόμιο του Καστελλίου.
Υπάρχουν πάρα πολλά θετικά υπέρ της μεταφοράς, όμως δεν σκοπεύω να μπω σε αυτή τη συζήτηση.
Αυτό που θέλω να επισημάνω και μάλιστα εμφατικά ,για αυτό άλλωστε και δημοσιεύω αυτές τις σκέψεις, είναι η αρρώστια που χρόνια τώρα εξελίσσεται στην χώρα μας και που αφορά την απόρριψη των επιστημονικά τεκμηριωμένων επιλογών για τα μεγάλα έργα, και μάλιστα συμπτωματικά εξελίσσεται ραγδαία λίγες ώρες πριν αρχίσει η κατασκευή τους.
Ας θυμηθούμε το παράδειγμα του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Από τους πέρα γαληνούς που ήταν η τεχνικά ορθή θέση (κοντά στο κέντρο βάρους της κατανάλωσης) αφού τριγύρισε, πάντα κατά την μέθοδο του καραγκιόζη! σε πολλά σημεία του νησιού κατέληξε τελικά στον Αθερινόλακο. Στον πιο ακατάλληλο αλλά με τις λιγότερες τοπικές αντιδράσεις χώρο.
Ας θυμηθούμε την αδυναμία εξεύρεσης ριζικής λύσης για την επεξεργασία των στερεών απόβλητων με μεγάλες οικονομικές συνέπειες για όλους τους πολίτες.
Ας θυμηθούμε τις αντιδράσεις για την χωροθέτηση των αιολικών και φωτοβολιών πάρκων . Ας θυμηθούμε πως και η χωροθέτηση των οδικών αξόνων υφίσταται συχνότατα τις παρεμβάσεις εντελώς αναρμόδιων και ασχέτων κοινωνικών παραγόντων, για αλλότριους σκοπούς.
Ας θυμηθούμε τις αντιδράσεις για τα υδάτινα φράγματα αλλά και για αλλά πολλά και σημαντικά έργα που καθυστερούν επί δεκαετίες την ανάπτυξη της χώρας επειδή την τελευταία στιγμή αρχίζει το κουβεντολόι για βασικές παραμέτρους της τεχνικής – επιστημονικής λύσης.
Πιστεύω λοιπόν, πως αυτές οι αντιδράσεις για έργα μεγάλου οικονομικού μεγέθους, είναι μια βαριά ασθένεια που ενδημεί κατά αποκλειστικότητα στην χώρα μας, και που τουλάχιστον οι Μηχανικοί πρέπει να συνδράμουν σοβαρά για την “ίαση” της.
* Ο Γιώργος Κατσαράκης είναι Η/Μ μηχανικός
